22 maj
Na Froncie Litewsko-Białoruskim Grupa płk. Małachowskiego uderzyła na Szarkowszczyznę i zajęła Borejki. Trwały walki 6 DP. 1 Dywizja Lit-Biał. oraz 3 DP Legionów wycofały się na kolejną linię obrony. 8 DP została wycofana z frontu.
W kościele Świętego Krzyża w Warszawie odprawione zostało nabożeństwo żałobne w intencji poległego majora Stanisława Radziwiłła, w którym wziął udział Naczelny Wódz.
O próbach ataków bolszewików pisze Marian Kukiel:
„W południe nasz artyleria napadem ogniowym odegnała w parę minut pancerki bolszewickie. (…)
Na odcinku 4 pułku strzelców podhalańskich pod Miaskówką było gorzej, bo napadli cwałem na placówkę. Rekruty nie wytrzymały. Wzięli karabin maszynowy nasz i paru ludzi. Artyleria – bateria 7/12 – spędziła ich, trzech kładąc trupem. W Żydówce ruch wojska. Podobno stojący tam pułk uchwalił, że ma dosyć wojny i teraz go muszę luzować.”
Garnizonowym trybem zdawało się płynąć życie pułków Dywizji Jazdy. Tak wspomina to Kornel Krzeczunowicz:
„spotkała nas miła niespodzianka. (…) 1 Pułk Ułanów Krechowieckich urządził zawody konne, na które zaprosił jako widzów wszystkich oficerów dywizji. (…) w czasie rozdawania nagród przez dowódcę dywizji i księżnę Franciszkę Woroniecką, niespodziewanie zajechał nasz oficer służbowy na ciężko opakowany siodle, przy szabli i pistolecie, groźny brodacz (pamiątka po niewoli rosyjskiej), ppor. Witold Lipowski, z pilnymi rozkazami dla płk. Brzezowskiego. Zorientował się, dojeżdżając do Siniawy, jak przebiega parkur i zaraz po wręczeniu papierów ruszył w tak ciężkim uzbrojeniu na przeszkody. Zamarliśmy ze strachu, że nas skompromituje, ale Witold spisał się świetnie, ani razu nie zawadził i uzyskał ogólny aplauz. Można sobie łatwo wyobrazić, jaki miałby sukces, gdyby jechał na angielskim siodle.”
O odczuciach stronnictwa narodowodemokratycznego pisze Juliusz Zdanowski:
„Jesteśmy zapędzeni w impas naszym rozsądnym stanowiskiem w sprawie akcji ukraińskiej. Przecież sztandar ekspansji i potęgi państwa jest przede wszystkim naszym własnym Zdumieni patrzeć musimy, jak najniespodziewaniej ktoś inny koło niego się skupia i za wyłącznie swój uważa. Dyplomatycznie mamy rację, ale politycznie nie.
Piłsudski potrafił na zeskamotować (z francuskiego: ukraść) nasz najcenniejszy klejnot.”