6 lipiec
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 6 lipca:
„Atak bolszewicki na północny odcinku frontu rozwija się w dalszym ciągu.
Kawaleria nieprzyjacielska, która przedarła się przez nasz front między jeziorem Dryświaty i jez. Ukleja, operuje w rejonie na północ od Szarkowszczyzny. Oddziały naszej piechoty po zaciętych walkach na linii Łuszki-jez. Plissa-Borowija-rzeka Miniuta na rozkaz cofnęły się w kierunku południowo-wschodnim. Podkreślić należy ciężką pracę naszego żołnierza, a zwłaszcza jednej z dywizji poznańskich i dywizji litewsko-białoruskiej, które krok za krokiem, odstępując na nakazane pozycje, w zażartej walce z atakującymi kolumnami przeciwnika, zadały mu nadzwyczaj ciężkie straty. Pod wpływem stanowczości naszego oporu i bohaterskiej postawy naszego żołnierza, nieprzyjaciel zmuszony był zaprzestać bezpośredniego ataku na odchodzące nasze oddziały.
Na północ od Borysowa oddziały nasze wyparły przeciwnika z Bydczy i Studzianki.
Na Berezynie w kilku miejscach zniszczyliśmy w pomyślnych wypadach, materiał który nieprzyjaciel przygotował do budowy mostu.
Na cały Polesiu zacięte walki, które zwłaszcza dochodzą do najwyższego natężenia na odcinku północnym w rejonie dolnej Berezyny.
Na północ od Prypeci ataki bolszewickie odparte.
Oddziały konnej armii Budionnego atakiem od zachodu opanowały Równo, zmuszając nasze oddziały do wycofania się. Podjazdy konnej armii nieprzyjacielskiej posuwają się w stronę Klewania.
W rejonie na północny zachód od Starokonstantynowa grupa gen. Krajowskiego rozbiła na linii Zieliniec i Leszcze znaczne ugrupowanie przeciwnika, wzięła 5 armat, 13 kar. maszynowych i kilkudziesięciu jeńców.
Na południe od Latyczowa oddziały nasze w bohaterskiej kontrakcji odzyskały utracone we wczorajszej walce Szlachowyje i Karaczyńce. W walce tej zginął śmiercią bohaterską dowódca batalionu kpt. Henryk Skwarczyński.
Bardziej na południe lokalne walki”.
Jan Romer o walkach kompanii sztabowej:
„Przed świtem 6 lipca zaatakowała Płoskirów kawaleria bolszewicka, której niewielkie oddziały wtargnęły do miasta i atakowały sztab armii. Zlekceważyłem nieco nocną strzelaninę, jednak z mieszkania około 2 w nocy udałem się do urzędu i wydałem zarządzenia do ewentualnej obrony. Oddział sztabowy był dość liczny, ale niebywała hołota. Z trudem usunąłem sprzed sztabu cofające się jako tako tabory. Wtem żołnierze kompanii sztabowej, stojący w tyralierce, biorąc jakąś część trenu za bolszewików, rzucają się do panicznej ucieczki; ja z innymi oficerami besztamy ludzi od ostatnich bydląt i przywracamy porządek. Nagle zaczyna się okropna, bezładna besztanina do jakiegoś biednego konia (zabito go), w którym znów dopatrzono się bolszewika; ponownie ich uspokajamy i żeby ich łatwiej utrzymać w ryzach, każemy żołnierzom położyć się na ziemi. Nareszcie idzie rzeczywiście atak kilkunastu do dwudziestu bolszewików, ale odpiera go nasz krótki, już porządniejszy ogień. Na peryferii Płoskirowa z oddziałów etapowych obrona, zorganizowana z części naszej kompanii sztabowej i z Ukraińców, odparła również ataki na miasto i dworzec”.
Wilhelm Wilczyński o codzienności w 5 pp Legionów:
„Początkowo kawaleria bolszewicka usiłuje obejść nasze lewe skrzydło i zagrozić tyłom naszym przez wtargnięcie do Kolonii Niespodzianka II, lecz próby te, sparaliżowane ogniem naszych ciężkich karabinów maszynowych, nie dają bolszewikom pomyślnych rezultatów. W rezultacie kawaleria bolszewicka wycofuje się sprzed naszego odcinka w stronę miejscowości Żylenka i nie pokazuje się już wcale. W następstwie tego, nienapastowani już więcej, siedzimy na pozycjach spokojnie przez parę godzin i odpoczywamy”.
Jerzy Konrad Maciejewski o niestandardowym wykorzystaniu taborów:
„U wjazdu do miasta (Zasław – przyp. red.) tabory zatrzymano i po wielkim harmidrze ustawiono. Zaraz też bolszewicy zaczęli strzelać z kulomiotów, kierując ogień w kierunku turkotu wozów i nawoływań. Noc jednakże spędziliśmy spokojnie. Dziś od rana ciągła strzelanina. Po zaciętej walce nasi oczyszczają część miasta leżącą na drugim brzegu rzeki. Pukanina trwa bez przerwy. Części taborów użyto do zatarasowania drogi wiodącej do Bielczyna. W tym celu wyprzęgają konie z wozów i ustawia się fury jedna obok drugiej w dwa, trzy rzędy, jako ubezpieczenie od ataku kawalerii lub samochodów pancernych”.