25 sierpień
Naczelny Wódz poleca gen. Rozwadowskiemu wysłanie depeszy pożegnalnej i nadanie krzyża Virtuti Militari powracającemu do Francji gen. Weygandowi.
Walką pod Kolnem zakończyła się bitwa warszawska.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 25 sierpnia:
„Front północny: Oddziały naszych 1. i 5. Armii w dalszym ciągu oczyszczają swoje rejony z niedobitków wojsk sowieckich, które porzuciwszy broń błąkają się w okolicznych lasach. Część wojsk nieprzyjacielskich, nie mogąc się przebić przez kordon naszych oddziałów przechodzi wraz z majątkiem wojskowym granice pruską.
Komitet bolszewicki z Działdowa, który umknął z miasta do Niemiec, został wojskom naszym wydany i oddany pod sąd doraźny.
Oddział pościgowy, wysłany z Myszyńca, przyprowadził jako zdobycz 4 działa.
Front środkowy: W walkach na północ od Ostrołęki 6. Dywizja Piechoty wzięło około 600 jeńców oraz znaczną zdobycz. Oddział pułku 61 piechoty, wysłany na wschód wzdłuż rzeki Pissy, wziął 5 armat, 25 karabinów maszynowych i kilkudziesięciu jeńców. Dnia 24 bm. o godzinie piętnastej wojska nasze zajęły Osowiec. Szczegółów na razie brak.
Na reszcie frontu lokalne walki. Grupa wypadowa majora Jaklicza zajęła Równe (na południowy wschód od Opalina), biorąc 20 karabinów maszynowych, jeńców i konie.
Front południowy: W rejonie Mostów Wielkich jazda nasza, po krótkiej walce na białą broń, rozbiła 72. brygadę sowiecką, biorąc kilkudziesięciu jeńców, w tej liczbie szefa sztabu brygady. Zdobyto 3 karabiny maszynowe oraz 40 wozów z materiałem wojennym.
Oddziały nasze, operujące na wschód od Lwowa, po ostrej walce zajęły Zadwórze i Przemyślany.
Na południowym skrzydle lokalne utarczki z patrolami jazdy nieprzyjacielskiej, które docierają do rejonu Mikołajowa. Armia ukraińska generała Pawlenki obsadza linię Dniestru”.
Stanisław Lis-Błoński o Grupie gen. Bułak-Balachowicza:
„Od 17 sierpnia do 7/8 września Grupa gen. Bałachowicza znajdowała się we Włodawie i okolicy. Postój podczas tych trzech tygodni był specjalnie ciekawy. Pracę Grupy można było podzielić na trzy części: 1) dozorowanie rzeki Bugu na wyżej wspomnianym odcinku, 2) dalsze oczyszczanie z band tych terenów, które leżały najbliżej Bugu, 3) normalna wyszkoleniowa praca w garnizonie (ćwiczenia i musztra tych pododdziałów, które przybyły do grupy ochotniczo; uzupełnianie grupy oddziałkami już wyćwiczonymi, które nadesłały obozy ćwiczebne z wewnątrz kraju)”.
Wilhelm Wilczyński o dotarciu nad granicę niemiecką:
Przychodzimy do miejscowości Grajewo dopiero nad ranem między 3 a 4 godziną, mocno zmęczeni i żadni kwater i wypoczynku. Zaraz po przyjściu i zajęciu kwater, baon ubezpiecza się dwiema kompaniami. Moja kompania, wolna od służby, ubezpieczeń, wypoczywa i śpi. Natomiast jeden pluton (II z sierżantem Bergmańskim), w myśl rozkazu dowódcy baonu, wysyłam nad granicę niemiecką do miejscowości Bogusze celem zamanifestowania wzięcia w posiadanie przez nas tej części terenu Polski. Do południa śpimy i odsypiamy nieprzespaną noc.
W myśl nowych rozkazów z dowództwa 5 Pułku Piechoty Legionów o godzinie 15 maszerujemy całym baonem i z przydzieloną do baonu baterią z 1 Pułku Artylerii Polowej do miejscowości Bogusze. Tu ja z kompanią zakwaterowuję się w północnej części wsi, przytykającej do granicy niemieckiej i ubezpieczam postój baonu od strony granicy. Poza tym, jeden pluton, w myśl rozkazu dowódcy baonu wysyłam w kierunku wschodnim do miejscowości Rydzewo, jako ubezpieczenie baonu od strony wschodniej. Z nieprzyjacielem kontaktu nie mamy. W miejscowości Bogusze pozostajemy na nocne kwatery”.
Jerzy Konrad Maciejewski o sprawdzaniu się przysłów na wojnie:
„Ponieważ wozy odjechały do Strzelisk Nowych luzem, obecnie maszerujemy per pedes, jak dotychczas. Opuszczaliśmy mieścinę w nocy, sprawując się cichutko, i pokpiwaliśmy, że «złapał Kozak Tatarzyna». Czyli, że szliśmy łapać bolszewików, a teraz musimy się cichutko wycofać, aby nas w samej rzeczy za łeb nie przytrzymano. Księżyc świecił i widno było jak w dzień, a cicho. Po obydwu stronach szosy na wzgórzach widnieją widmowe cienie jeźdźców pomykające to naprzód, to na boki. To nasi ułani patrolują okolicę (…).
Po obiedzie zebrałem kompanię i odczytałem przed frontem komunikat Sztabu Generalnego o zwycięstwach naszego oręża. Wrażenie na ludziach bardzo dodatnie”.