Reluton (od łac. relutum – żołd, pieniężny ekwiwalent kosztów całodziennego wyżywienia) – obok „leguna”, równie popularne określenie żołnierza Legionów Polskich. „Otóż według przyjętej pośród wiary opinii, reluton nie jest bynajmniej nazwą obraźliwą, lecz owszem używa się jej w znaczeniu dodatnim, a na nazwę tę niełatwo jest zasłużyć, bo też zalety i wady składające się na charakterystykę relutona nie każdemu śmiertelnikowi dostają się w udziale. Jest to więc żołnierz liniowy I klasy, patrolowiec i wywiadowca, spryciarz jakich mało (…) Pod względem jadła i napojów jest bardzo wymagającym, do roboty mniej skory, subordynację uznaje tylko wobec komendantów, których ceni (…) Rozkazy i rozporządzenia zwierzchników traktuje zawsze z lekceważeniem, myśląc w duchu –Mów do mnie jeszcze”. – Tak definiowała to określenie, satyryczna gazetka polowa 4 pułku piechoty legionów, nosząca tytuł nomen omen – „Reluton”.
Ofensywa – Hej!
Autor słów Ludwik Markowski
Reluton wesół, gdy ofensywa,
Bo wtedy w gęsiach, kurach używa,
A nawet często w plecaku nosi
Pieczone prosię — hej!
Lecz gdyśmy przyszli tu na Polesie,
Już zjadły wszystko Mochy — obwiesie,
W bagnach łapiemy, brodząc po brzuchy,
Żółwie, ropuchy — hej!
W czas ofensywy często, kochanku,
Brzuch nadziewałeś masłem, śmietanką,
U poczciwego znalazłeś człeka
Garnuszek mleka — hej!
Tu na pozycji ciśniesz się ławą
Po ten płyn czarny, co zwie się kawą;
Inna pijałeś u siebie doma
W kawiarni Roma — hej!
Przez ofensywy parę miesięcy
Miałeś noclegi czasem książęce,
Leżąc w stodole na wonnym sianie —
Przepyszne spanie — hej!
Dzisiaj bezsenne spędzasz godziny
W podziemnych dołach jak suteryny,
Śpisz na zrobionej z belek pościeli,
Gniotąc piszczeli — hej!
W czas ofensywy, gdzieś na patroli
Człek gwiazdki zdobył albo medole,
Kiedy za brodę przywiódł jak capa
Mocha — kacapa — hej!
Dziś, gdy człek wyjdzie na patrol w bagna,
Chyba wiewiórkę na drzewo zagna
I z trzęsawiska bociany spłoszy
Lub żab po trosze — hej!