Ani kontusz na nim
aksamitny,

Ani pas go zdobi
lity, słucki,

W szarej burce,
lecz duchem błękitny

Jedzie polem
brygadier Piłsudski.

 

Ręce cicho na łęku
oparte,

Patrzy twardo w wir
śnieżnej zawiei,

Śród pustkowia
sprawuje swą wartę,

Nieśmiertelnej
brygadier nadziei.

 

Były lata zła, nędzy
i głodu,

Aż się ozwał głos
walki z barykad-

Zapomniane już
krzywdy narodu,

Kto dziś mściwy-romantyk,
unikat.

 

Niewolnictwo
zmroczyło krwi tętno,

Przygłuszyło
wolności głos ludzki.

Ten ci krwią ją
miłuje namiętną,

Wartujący
brygadier Piłsudski.

 

Poczerniały od
mroków więzieni,

Kiedy nie masz uśmiechów
radości-

Termopilczyk, gdy
inni znużeni,

Czuwa bacznie w
serdecznej wierności.