Opowiadano w Brygadzie „kawał”, który charakteryzuje osobę Wyrwy-Furgalskiego i jego stosunek do żołnierzy oraz wyjaśnia poniekąd powody przywiązania do niego.
W czasie dłuższego postoju IV batalionu w jednej ze wsi wołyńskich wyjeżdża Wyrwa konno na spacer. U wylotu wsi stoi na posterunku żołnierz jego baonu. Zwraca się do niego Wyrwa z zapytaniem:
–  Obywatelu, dokąd ta droga prowadzi?
Żołnierz staje na baczność, pręzy się przed swym komendantem i melduje:
– Obywattelulu mamajjorze, mmelduje posłusznie, nnie wiem!
Wyrwa, który lubił przekomarzać się ze swymi żołnierzami:
– Totoście dudureń obywatteelu!
Niespeszony tym żołnierz, nie zapomina języka w gębie i pali:
– Obywatetelu mamajorze, jak jakbym jaja tyttyle gwiazdek na kokołnierzu i tytyle mamap na dudu…e, totobym się bybyle dudurnia o drodorgę nie ppytał!
Na takie dictum Wyrwa nie znalazł odpowiedzi. Zatkało go. Toteż z szacunkiem żegna złośliwego i ciętego w języku, mimo jąkania, żołnierza:
– Cześć, obywatelu! – daje koniowi ostrogę i szybko się oddala.