Na jednym z rautów, Wieniawa opowiadał o swych przewagach na ostatnim polowaniu w Spale.
– Wyobraźcie sobie, panowie mówił – młody zagajnik, lekko rozświetlony dopiero co wstającym słońcem, i ją wychodzącą zza drzewa. Łanię. Staje, rozgląda się, ja w tym czasie składam, mierzę i kładę ją od pierwszego strzału. Podchodzę bliżej, biorę za nogi i wciągam na siebie…
– Przepraszam, panie pułkowniku, telefon z Belwederu – przerwał opowieść pikoklak.
Wieniawa odszedł od stolika ale po chwili wrócił.
– O czym to mówiliśmy?
– Opowiadał pan pułkownik, że złapał ją za nogi i wciągnął na siebie – podpowiedział ktoś szybko.
– Właśnie, a potem trzy dni z d… nie schodziłem. Taka była baba!