Dwudziestolecie międzywojenne jest epoką kultury współczesnej , kiedyś ocenianą krytycznie i niesprawiedliwie, dziś wywołującą podziw i sentyment. Epoką, która wywarła nieoceniony wpływ na kształt życia intelektualno-artystycznego naszego kraju po dzień dzisiejszy. Odzyskana niepodległość ofiarowała Polakom prawo do pełni życia ,co przyczyniło się do rozwoju, a wręcz eksplozji w różnych dziedzinach kultury. Warszawa po 1918 roku była największym miastem Polski, niekwestionowanym centrum nowego państwa „ Zjechało się do tej nowej stolicy wszystko co było rzutkie i nie zasypiające gruszek w popiele, ze Lwowa, Wilna, Poznania Krakowa dawnej Galicji…”.
Warszawa- Przemyśl Kierunek Lwów. Podróż po dwudziestoleciu międzywojennym. W stolicy w latach 30. działało około 70 kin i 20 teatrów oraz niezliczona liczba kawiarni i restauracji ( między innymi: „Ziemiańska”, „Adria”, ”Oaza” „SiM”, „Kresy” ). w których skupiało się życie towarzyskie i umysłowe. Do kawiarni uczęszczał cały świat artystyczny stolicy. Były one miejscem spotkań grup literackich i artystycznych i tam też formowały się nowe prądy literackie i plastyczne. W kawiarniach miewali swoje stoliki Tuwim, Słonimski, Iwaszkiewicz, Wierzyński Lechoń, Hemar, Gronowski, Sempoliński oraz inni znani i sławni przedstawiciele świata kultury i nauki.
W ówczesnej Warszawie lat 20. i 30. odnotowujemy również wielki rozwój życia teatralnego. Stało się to dzięki talentowi reżyserskiemu Stefana Jaracza, Juliusza Osterwy, Leona Schillera i Arnolda Szyfmana. Gwiazdy teatru i filmu piękne i wytworne Pola Negri, Jadwiga Smolarska, Hanka Ordonówna Elżbieta Barszczewska, Irena Eichlerówna i wiele innych jaśniały pełnym blaskiem i były obiektami adoracji i uwielbienia.
Wspomnieć należy również o kabaretach warszawskich – owych teatrach drugiego nurtu, zwanych nadscenkami, niosących swojej publiczności wytchnienie, ale także bacznie przypatrujących się rzeczywistości, czynnie ją komentujących, nierzadko w tę rzeczywistość uwikłanych. Kabaret tworzony przez środowisko inteligencji polskiej lat 20. i 30. przez ludzi takich jak Tuwim, Hemar Słonimski, Boy, Lechoń, Jarosy, nadawał barwę, smak i intensywność egzystencji ówczesnego społeczeństwa. Rozrywka uwielbiana przez Warszawiaków i bardzo obecna w ich życiu – w formie piosenek,dowcipów, najrozmaitszych ploteczek, komentarzy zastępowała dzisiejsze seriale telewizyjne. Popularni aktorzy budzili olbrzymie zainteresowanie Gwiazdy kabaretu Hanka Ordonówna, Zula Pogorzelska, Mira Zimińska- Sygietyńska, Stefania Górska, Fryderyk Járosy, Eugeniusz Bodo, Adolf Dymsza były kochane przez publiczność spełniając rolę dzisiejszych celebrytów.
Na wystawie zobaczymy w jakim zakresie życie artystyczne stolicy mieniące się wieloma barwami i dźwiękami miało wpływ na życie ludzi mieszkających w dalej położonych od centrum miastach, na przykładzie Przemyśla i jak przebiegał proces integracji nowo powstałego Państwa w obszarze życia intelektualno- artystycznego. Usłyszymy piosenki skomponowane w dwudziestoleciu, zobaczymy wizerunki ich wykonawców na tle epoki i jej stylistyki.
Będzie można również obejrzeć fragmenty starych filmów zrealizowanych przed 1939 rokiem. Zobaczymy ulice miast, gdzie na tle często już nieistniejącej architektury królowały neony oraz plakaty reklamowe zaprojektowane przez najwybitniejszych artystów plastyków między innymi Tadeusza Gronowskiego, Edmunda Bartłomiejczyka.
Zapraszamy w fascynującą i niezwykle ciekawą podróż po historii , zobaczymy fragment świata, którego już nie ma, jest on niestety już czasem przeszłym.
Kurator wystawy:
Wiesława Wideryńska
Wystawa organizowana przy współpracy z:
Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie
Muzeum Teatralnym w Warszawie
Muzeum Regionalnym w Stalowej Woli
Muzeum Historii Polski w Warszawie
Muzeum Plakatu w Wilanowie
Informacja ze strony: http://www.mhw.pl/mhw/index.jsp?place=Lead08&;news_cat_id=601&news_id=2503&layout=1&page=text&lang=pl