Z życia Franca Fiszera

  • Obiad Franza

    Opowiadal ongiś znany warszawski malarz, grafik i karykaturzysta Jerzy Zaruba o swoim spotkaniu z Fiszerem gdzieś w okolicach ulicy Mazowieckiej. Rzecz działa się w porze obiadowej. „Dokąd idziesz?” – pyta Fiszer. „Na obiad” – odpowiada Zaruba. „Szcześliwy – mowi Fiszer…

  • Tego się nie słucha, to się zna

    Fiszer, siedząc na przedstawieniu „Wesela”, półgłosem (a półgłos Fiszera to było jak współczesne solidne nagłośnienie) komentował, co widzi. Na uwagę jednego z widzów, że nie można przez to słuchać tekstu ze sceny, odparł: „Tego się nie słucha, to się zna”.

  • Jak to, pani mnie nie zna? Pani się nie uczyła nigdy katechizmu? Ja jestem Bóg Ojciec!

    Gdy młoda przyjaciółka pewnego literata zobaczyła Franca po raz pierwszy w życiu, zdumiona zapytała: „A ten pan to kto taki?” Na to Fiszer surowo odrzekł: „Jak to, pani mnie nie zna? Pani się nie uczyła nigdy katechizmu? Ja jestem Bóg…

  • He, he, he, w tych katakumbach na pewno się przezięb

    Fiszerowi „przyklejano” także nieprawdzie anegdoty jak n.p. tą, zamieszczoną w „Złotej księdze anegdot” Andrzeja i Remigiusza Pettynów. Czytamy tam o tym, co miał powiedzieć Fiszer na pogrzebie Leśmiana. A więc: nad grobem poety przemawia Kaden-Bandrowski. Swoje wystąpienie zakończył słowami: „Bądź…

  • Nie można wymagać od wszystkich, aby nic nie robili, bo to najtrudniejsza rzecz na świecie

    Jak mawiał Franz Fiszer – „Nie można wymagać od wszystkich, aby nic nie robili, bo to najtrudniejsza rzecz na świecie”.

  • przygwoździł oponenta stwierdzeniem, że ma nad nim tę przewagę

    Franc Fiszer w pewnej dyspucie, gdy już zabrakło mu argumentów, przygwoździł oponenta stwierdzeniem, że ma nad nim tę przewagę, iż nie czytał dyskutowanej książki.

  • Ale się sypnął – zagrzmiał Fiszer – No i cały pogrzeb na nic.

    Podczas żałobnych przemówień na pewnym pogrzebie stremowany mówca zamiast powiedzieć Dunin-Markiewicz – powiedział Munin-Darkiewicz. – Ale się sypnął – zagrzmiał Fiszer – No i cały pogrzeb na nic.

  • przerwała Fiszerowi, który grzmiał na pedantycznych i ograniczonych pedagogów

    Gdy pewna bardzo niemiła pani domu przerwała Fiszerowi, który grzmiał na pedantycznych i ograniczonych pedagogów, że wszak i ona jest również nauczycielką, odrzekł jej z kurtuazyjnym ukłonem: – Przepraszam, to co mówię, pani się nie tyczy – pani chyba nikogo…

  • Sztuka jest bzdurą i koszmarem, a jej autor to kretyn i grafoman…

    Zapytany przez pewną damę, co sądzi o sztuce, której premiera odbyła się właśnie w Warszawie, Fiszer powiedział: – Sztuka jest bzdurą i koszmarem, a jej autor to kretyn i grafoman… W tym momencie rozpoznawszy w damie żonę autor sztuki całuje…

  • Uiściwszy należność kazał wezwać właściciela lokalu

    Fiszer zaprosił przyjaciół do eleganckiej restauracji. Okazało się jednak że wysokość rachunku znacznie przekroczyła najśmielsze wyobrażenia pisarza. Uiściwszy należność kazał wezwać właściciela lokalu. Gospodarz niepewnym krokiem zbliżył się do stolika, ale Franz wstał, uściskał go i pocałował w oba policzki…