Sklep cynamonowy

  • Do Kwirynału!

    Generał Bolesław Wieniawa-Długoszowski w 1938 roku został ambasadorem Rzeczypospolitej w Rzymie – jak mówiono, przy Kwirynale (na tym wzgórzu był pałac – siedziba króla Włoch, obecnie jest tam rezydencja prezydenta Republiki). Złośliwa ulica stolicy natychmiast ułożyła anegdotkę na temat okoliczności…

  • NABUCHONODOZOR

    Do kasyna oficerskiego przyszedł młody podporucznik. Barman powiedział mu, iż organizowany jest konkurs na odgadnięcie wyrazu składającego się z pierwszych liter nazw wypijanych trunków. Podporucznik przystał na ofertę barmana i wziął udział w konkursie. Dostał trzy kieliszki i po wypiciu…

  • Wstrzemięźliwość

    Po wypadkach majowych Wieniawa-Długoszowski dostał w końcu swoje wymarzone dowództwo 1 Pułku Szwoleżerów. Przekazując mu komendę, Marszałek Piłsudski nakazywał Wieniawie dbanie o wstrzemięźliwość podkomendnych: – Rozkaz Komendancie! – odpowiedział Wieniawa – Na pewno nie będą pić więcej ode mnie! -…

  • Proszę Pani, grosza bym od Pani nie wziął!

    Pewnego razu suczka państwa Długoszowskich odczuła potrzebę bliższego spotkania z odpowiadającym jej urodzeniu pieskiem. Generał znalazł odpowiedniego psa, włożył galowy mundur, zarzucił pelerynę, wziął suczkę pod pachę i pojechał pod ustalony adres. Drzwi otworzyła dystyngowana pani. Stwierdziła, że taka usługa…

  • Słowo honoru

    W Mroczkowie koło Opoczna, we dworze u aprzyjaźnionych z Długoszowskimi Państwa Libiszowskich, także herbu Wieniawa, odbywał się latem wieczorowy raut na świeżym powietrzu, nad stawem. Wszyscy ubrani byli wieczorowo. Ponieważ dzieci wiedziały, że pan generał lubi się bawić z nimi,…

  • Popularność Wieniawy

    Pewna pensjonarka, widząc spacerującego Wieniawę z Piłsudskim, pytała „kim jest ten starszy pan idący z Wieniawą?”. Ponoć, podczas jednej z licznych i suto zakrapianych imprez, w jednym z warszawskich hoteli, Wieniawa, w wyniku zakładu, wylądował w olbrzymim hotelowym akwarium. Ponieważ,…

  • Tego się nie słucha, to się zna

    Fiszer, siedząc na przedstawieniu „Wesela”, półgłosem (a półgłos Fiszera to było jak współczesne solidne nagłośnienie) komentował, co widzi. Na uwagę jednego z widzów, że nie można przez to słuchać tekstu ze sceny, odparł: „Tego się nie słucha, to się zna”.

  • Jak to, pani mnie nie zna? Pani się nie uczyła nigdy katechizmu? Ja jestem Bóg Ojciec!

    Gdy młoda przyjaciółka pewnego literata zobaczyła Franca po raz pierwszy w życiu, zdumiona zapytała: „A ten pan to kto taki?” Na to Fiszer surowo odrzekł: „Jak to, pani mnie nie zna? Pani się nie uczyła nigdy katechizmu? Ja jestem Bóg…

  • He, he, he, w tych katakumbach na pewno się przezięb

    Fiszerowi „przyklejano” także nieprawdzie anegdoty jak n.p. tą, zamieszczoną w „Złotej księdze anegdot” Andrzeja i Remigiusza Pettynów. Czytamy tam o tym, co miał powiedzieć Fiszer na pogrzebie Leśmiana. A więc: nad grobem poety przemawia Kaden-Bandrowski. Swoje wystąpienie zakończył słowami: „Bądź…

  • Nie można wymagać od wszystkich, aby nic nie robili, bo to najtrudniejsza rzecz na świecie

    Jak mawiał Franz Fiszer – „Nie można wymagać od wszystkich, aby nic nie robili, bo to najtrudniejsza rzecz na świecie”.