Jedną z barwnych postaci żołnierzy Marszałka był mjr Tadeusz Brzęk-Osiński. Pomijając już okoliczności postania jego pseudonimu pozwolę przytoczyć sobie jedną z anegdot zawartych w opublikowanych, pod tytułem „”Legionista i piłsudczyk. 1905-1939”, wspomnieniach. Dariusz Nowiński.

W Kozach Belina-Prażmowski z oficerami  stanęli we dworze, a szwadrony we wsi. Przyjmowano nas gościnnie, lecz cóż z tego, gdy serce wyrywa się do lubej i zazdrość bierze, gdy widzę oficerów czyniących wypady do Białej lub Kęt, gdzie stał Komendant i sztab I Brygady. No i nie wytrzymałem. Pewnej nocy wymknąłem się z kwatery do prowizorycznej stajni w jakiejś stodole, osiodłałem Bysia, wyprowadziłem za wieś i w cwał. W godzinkę byłem w Andrychowie, przywiązałem Bysia do sztachet i jak to w piosence:

Puk, puk, w okieneczko
Otwórz mi panieneczko
I buziaka daj…

Resztę zostawiam twej wyobraźni. Udało się raz, tedy wypad powtórzyłem, ale tu już przysłowiowe „ucho dzbana” urwało się. Kłusuję w nastroju zwycięskiego rozanielenia, Byś – czując bliskość stajni – parska wesoło, jest jeszcze ciemno, śnieg skrzypi, w górze mruga samotna gwiazdka – może to moja? Wieś już blisko, więc przechodzę w stępa, Ale nie dojeżdżam do opłotków, gdy na drodze wyrasta jakaś postać i woła rozkazująco:
– Stać! Stój! – Poznałem po głosie: „Belina”! A miałem za sobą dopiero trzy miesiące ułańskiej służby i bałem się jeszcze swego cholerującego „wodza”. Karny raport i paka gotowe, co wcale mi się nie uśmiechało.  Nie może mnie więc poznać i z tą decyzją desperacko szarżuję na „Belinę”! Ratował się skokiem do rowu, a ja konia do stajni, a sam pod koc i udaję, że śpię. Miałem niezłego stracha, rozumiejąc, żem strunę przeciągnął. Ale śmiałym fortuna sprzyja! „Belina” dochodzenia nie przeprowadził. Myślał pewno, żem go nie poznał i wolał nie poruszać swej rejterady do rowu. A ja zrezygnowałem , choć z żalem, z tych nocnych wypraw.
Niedługo potem Stasiek Skotnicki ściągnął mnie na kwaterę Beliny. Chodziło o czwartego do brydża: nowej gry, którą poznałem w Niemczech.  O nocnym incydencie już zapomniałem. Aż tu „Belina”, po wygranym ze mną robrze, co poprawiło mu humor, zapytuje z udawanym „marsem”:
– Słuchaj no „Brzęk”, czyś to nie ty szarżował na mnie? Gadaj, coś robił dwa dni temu nocą? – zaskoczony, nie straciłem kontenansu i odparłem trochę bezczelnie:
– Ależ rotmistrzu, ja mam taką słaba pamięć. Co robiłem wczoraj wiem, co onegdaj coś tam pamiętam, ale dwa dni temu nocą? Ależ spałem, oczywiście. Nie.., wychodziłem za potrzebą! – „Belina” mruknął coś, ale że trzeba już było siadać do nowej partii, więc na tym się skończyło.