Dnia 25 czerwca 1914 r. opuściłem Warszawę udając się do Krakowa wraz z oddziałem 23 strzelców, na zapowiedziane ćwiczenia Zw. Strzeleckiego dla dalszego kontynuowania wyszkolenia bojowego.
Na zbiórkę, która została wyznaczona o godz. 9-ej wieczorem dn. 26 czerwca pod mostem kolejowym na Czarnej Przemszy w pobliżu wsi Sławków, leżącej w pobliżu granicy rosyjsko-austriackiej, każdy z członków oddziału miał się stawić indywidualnie. Na miejscu zbiórki zjawił się zapowiedziany przewodnik, mąż zaufania Frakcji Rewolucyjnej PPS, który miał za zadanie ułatwienie nam przekroczenia granicy.
Po szczęśliwym przebyciu granicy udaliśmy się do Krakowa , gdzie zameldowałem oddział u ob. Rysia, organizującego podówczas obóz ćwiczebny. Strzelcy warszawscy zostali przydzieleni do kompanii szkolnej ob. Osika w charakterze elewów, ja zaś, jako już posiadający szkołę Stróżyńską i pełniący od roku funkcję Komendanta plutonu, a następnie kompanii – w charakterze instruktora.
W drugiej połowie lipca zostałem oddany wraz z 4-ma strzelcami do dyspozycji ob. Rysia i wraz z nim wyjechałem do pewnej miejscowości w celu zorganizowania obozu dla mających się odbyć ogólnych manewrów Związku Strzeleckiego. Na koszary został wyznaczony nieczynny browar, który zaczęliśmy przeobrażać w koszary. Kiedy prace nasze były już w pełnym toku, a urządzenie obozu dobiegało końca – do nas zajętych pracą nad ostatecznym porządkowaniem lokalu, wpadł ob. Ryś z piorunującą wiadomością, że wojna wybuchła i że w związku z tym mamy wracać wraz całym przewiezionym materiałem do Krakowa.
Przejęci do głębi tym historycznym wydarzeniem, z głęboką radością w sercu przyjęliśmy tę wiadomość, z którą wiązaliśmy nadzieje niepodległości Polski. Nic nie mieliśmy podówczas w sobie do przełamania, czyż więc przeżycie to nie było najlepszym sprawdzianem, jeżeli nie bojowego, to psychicznego i moralnego przygotowania nas przez Komendanta do roli, którą nam wyznaczył?
W ciągu kilku godzin zdołaliśmy załadować stosy Łózek, sienników, urządzeń koszarowych i rynsztunku na wozy, kierując się z tym do Krakowa.
Uprzedzony przez austriackiego urzędnika pocztowego, że w dniu jutrzejszym ma nastąpić zamknięcie granicy rosyjskiej, nie zwlekając napisałem kartkę do matki, mieszkającej wówczas w Warszawie, z ogólnikowym zawiadomieniem Jej o zdrowiu i powodzeniu towarzyszącym mi nieodmiennie, prosząc by nie niepokoiła się o mnie. W półtora roku później skonstatowałem, że kartka doszła do Matki wraz z ostatnią pocztą, jaka przeszła przez granicę.
Po przybyciu do Krakowa zauważyłem, wiele zmian, które zaszły w czasie mojej nieobecności. Przede wszystkim obóz nasz rozrósł się do niebywałych przedtem rozmiarów. Przed otwartym strzeleckim biurem werbunkowym tłumy młodzieży zgłaszającej się do szeregów. Sztaby pracujące nieustannie, ruch niezwykły w całym obozie.
Bezzwłocznie po zameldowaniu się w Komendzie otrzymałem przydział do I-ej kompanii krakowskiej w charakterze komendanta 1-go plutonu i zastępcy komendanta kompanii, którym był ob. Wir.
Natychmiast rozpoczęliśmy pracę w kierunku wyszkolenia bojowego kompanii i zgrania jej w jedną całość organizacyjną.
Wkrótce dowiedziałem się o powstaniu 1-ej Kompanii Kadrowej, która pierwsza miała przekroczyć granicę rosyjską. Na dobitkę dowiedziałem się, że wszyscy strzelcy warszawscy wraz z ob. Krokiem włączeni zostali do Kadrówki, jako 2 pluton Kompanii. Zostałem sam w obcym środowisku krakowian, jakkolwiek bardzo miłym i sympatycznym, z którym zacząłem nawiązywać serdeczne nici, to jednak bez porównania dalsze od warszawiaków, z którymi łączyły mnie wspólne przeżycia ciężkich chwil w podziemiach pracy konspiracyjnej. To też postanowiłem, po naradzie z ob. Krokiem i z ob. Zbigniewem, stanąć do raportu do Komendanta Głównego o przydział do I-ej Kadrowej.
Po raz pierwszy od czasów stróżańskich miałem osobiście meldować się Komendantowi i to w sprawie tak żywo mnie obchodzącej, przeto z wielką niepewnością i tremą zameldowałem się na placu ćwiczeń do Komendanta, wyłuszczają prośbę moją i prosząc o przychylne jej załatwienie. Komendant, patrząc na mój sznurek oficerski, odrzekł mi, że Kompania Kadrowa posiada już obsadę oficerską, i że z tego powodu nie może uwzględnić mojej prośby. Powtórnie zameldowałem posłusznie, że o ile tylko ten wzgląd stoi na przeszkodzie, to proszę o przydział do I-ej Kadrowej w charakterze bądź podoficera, bądź też szeregowca. Na to Komendant uśmiechnąwszy się odpowiedział, że jeżeli aż tak bardzo zależy mi na przydziale do I-ej Kompanii Kadrowej, to mam zgłosić się do ob. Zbigniewa z zameldowaniem o przydziale do „Kadrówki”. Ob. „Zbigniew” przyjął mój meldunek z wielkim ukontentowaniem i rozkazał mi zameldować się u ob. Kruka w charakterze podoficera za frontem 2-go plutonu.
Osiągnąwszy cel, do którego zmierzałem, udałem się do ob. Wira i kompanii krakowskiej dla wymeldowania się i pożegnania z „Krakusami”. Ubolewaniom i wyrzutom, czynionym mi przez nich, a w szczególności przez I-szy pluton nie było końca, żegnano mnie serdecznie i tak jak się żegna starych dobrych przyjaciół.
Bezzwłocznie po otrzymaniu rynsztunku bojowego rozpoczęły się ćwiczenia i marsze „Kadrówki”. Alarmy dzienne i nocne towarzyszyły nam aż do wymarszu 6 sierpnia. Każdy alarm był entuzjastycznie przyjmowany przez Kompanię w nadziei, iż jest to alarm rzeczywisty, alarm, który nas poprowadzi na pole walki ze znienawidzoną Rosją. Wreszcie nadszedł dzień historyczny, dzień cudownego rozkazu Komendanta, skierowanego do nas, jako awangardy bojowej narodu polskiego. W podniosłej tej chwili Komendant snadź próbował nasze charaktery, kiedy zapowiedział, że najprawdopodobniej wszyscy zginiemy, więc jeszcze czas cofnąć się i kto by chciał może spokojnie wystąpić z szeregu i zaniechać walki, która się zbliża. Jakże dumni byliśmy i z jaką wielką miłością patrzyliśmy na siebie, wiedząc, że nikt z szeregu nie ubył i że wszyscy warci jesteśmy siebie i swego Komendanta.
Jak raźno maszerowaliśmy ku granicy rosyjskiej, jaka przepełniała nas duma i radość tego nie odda moje nieudolne pióro. Z niemilknącą pieśnią na ustach , z żarem płomiennej miłości w sercu liczyliśmy kilometry, które zbliżały nas do Warszawy. Dowcipy sypały się jak z rogu obfitości. Piosenki żołnierskie mnożyły się nieustannie. Nim osiągnęliśmy Michałowice powstała pieśń I-ej Kadrowej. W pewnej chwili kolumną wstrząsnęła wiadomość, że odbywamy marsz ćwiczebny, który zakończy się znów w Krakowie. Na szczęście wiadomość ta okazała się okazała się zwykłą „kaczką”, bo oto w kilka chwil później padają pod naszymi ciosami słupy graniczne i zajmujemy Michałowice – pierwsze osiedle Królestwa Polskiego. Między reżim carski a Naród Polski zostały wbite ostrze żywego klina gorejących serc i błyszczących bagnetów I-ej Kompanii Kadrowej.