O samym Piłsudskim mówić oczywiście w kategoriach polularności nie można, bo uczucie dla niego niecałej Warszawy bynajmniej, ale jej lewicy politycznej, robotników, młodzieży, poetycznych kobiet – było to zjawisko innego niż popularność wymiaru, było to olśnienie duszy, potężna miłość na całe życie.  To nie to, że pisali o nim pięknie Sieroszewski i Kaden, że go malowali Malczewski, Kossak i Wyczółkowski, sprawiło, że wszystko, co było młode w narodzie, spragnione piękna i wolności – od razu rozpoznawało Piłsudskiego i poszło za nim.

Opinia: Jan Lechoń

Źródło: Portrety ludzi i zdarzeń.

Ilustracja: „Jan Lechoń”, Z.Czermański.