Przez dłuższy czas nie mieliśmy na naszym odcinku frontu żadnych walk, pozwoliło na to na rozbudowę naszych umocnień. Na przedpolu, poza zasiekami wykopaliśmy tzw. wilcze doły – okrągłe dziury o średnicy około 1 m i dwumetrowej głębokości, ze sterczącym na dnie, ostro zakończonym palem. Pomiędzy dołami rozciągaliśmy druty nisko nad ziemią, miały one spowodować potknięcie.`Dalej na przedpolu, znajdowały się pola minowe przygotowane przez saperów.
Pracowałem przy wilczych dołach, gdy od ziemianek nadbiegł sarni koziołek, przeskoczył przez wszystkie rzędy drutów, nie wpadł do żadnego z wilczych dołów, zerwał jednak minę i nim wybuchła, był już w krzakach.
Opowiadano mi potem, że z dowództwa pułku telefonowano:
– Kto zerwał mine przy pierwszym baonie?
Odpowiedziano – sarna.
– Kapral Sarna jutro do raportu karnego pułkowego!
Do kaprala Sarny wszystko było podobne, każdy zbytek.

Anegdotę zaczerpnąłem ze wspomnień Stanisława Mirka pt. „Opowieści Legionisty”. Dariusz Nowiński.