31 października przyjechałem z Krakowa do Lwowa. Nie zdążyłem się niestety skomunikować z Tatarem-Trześniowskim ze względu na spóźnioną porę, w jakiej przyjechałem, przeto wziąwszy jakiś hotel żydowski koło Krakowskiego, tam się rozlokowałem. Zbudzony nad ranem strzelaniną, wyszedłem na miasto. Któż zdoła opisać, co działo się we mnie, gdy na ratuszu zobaczyłem niebiesko-żółta flagę. Wkrótce znalazłem się w szkole Sienkiewicza, gdzie zastałem już Trześniowskiego już z garścią ludzi, gotowego do stawienia czoła krzywdzie. Zgłosiłem swoje usługi wraz z garścią ludzi, jaką mogłem skrzyknąć od razu. Nie mając chwilowo nic do roboty, wyszedłem jeszcze na miasto, gdzie znalazłem tworzącą się Naczelną Komendę. Otrzymawszy instrukcje wraz z kapitanem Pierackim jako komendantem szkoły Sienkiewicza, zgłosiłem się tamże. Kapitan Trześniowski dostał rozkaz odejścia do Rzesny Polskiej. Tego samego dnia wobec przemęczenia i choroby kpt. Pierackiego, objąłem dowództwo Szkoły Sienkiewicza, następnie nie mając kontaktu z Główną Komendą, prowadziłem walkę na swoją rękę, operując w kierunku Dworca Głównego, Góry Stracenia, Poczty, na południu zaś w kierunku Kulparkowa i Persenkówki, wspomagając również oddziały Domu Akademickiego na ul. Zyblikiewicza (późniejszy odcinek 1). Sam werbowałem, uzbrajałem, prowadziłem walkę aż gdzieś do dnia 6 listopada, meldując tylko Naczelnemu Dowództwu fakty dokonane. W końcu, nie mogąc podołać tak wielkiemu frontowi (wobec braku pododdziałów), zaproponowałem osobiście rozdzielenie zdobytego terenu (linia Góra Stracenia – Poczta – Persenkówka) na pododcinki, co też zostało wkrótce przeprowadzone. Wtedy zostałem dowódcą II Grupy. Szczęście nam sprzyjało. A dla uwydatnienia do jakiego stopnia, przytoczę fakt skniłowski.
Oddział, wysłany, o ile się nie mylę, pod dowództwem ppor. Wolaka, celem zdobycia stacji Skniłów, zawiadomił mnie, że rozkaz wykonał, zdobywając 12 armat, 6 wagonów amunicji itp. Chcąc naocznie się przekonać o tym, pojechałem z kpt. Pierackim i trzema żołnierzami (legionistami), oraz z dwoma szoferami samochodem na st. Skniłów. Lecz w drodze już zostałem zatrzymany wiadomością, że w ostatniej chwili walka przyjęła inny obrót i że nasi się wycofali. Wobec tego kazałem wysiąść z auta i z bronią w ręku tyralierą posuwaliśmy się w kierunku stacji. Tu nie zastaliśmy nikogo. Palące się chaty i stodoły, jak również kilka trupów ukraińskich wskazywało, iż przed chwilą krwawa bitwa się tu toczyła. Pozostawione przez obydwie strony armaty czekały miłosiernie na zabranie ich do polskiego użytku. Rozkazałem, aby auto podjechało, po czym wsiadłszy, ruszyłem w stronę wsi Skniłowa, odległej o 2 km od stacji Skniłów. Ujechawszy 1 km, wstrzymałem auto i znowu tyralierą ruszyliśmy na wieś. Zapytawszy w pierwszej z brzegi chałupie, czy nie było tu polskich oddziałów, otrzymałem wiadomość, że „buli, ino poszli”. Ruszyliśmy do wsi, skąd dochodziły dźwięki piosenki ukraińskiej, śpiewanej przez kilkanaście piersi męskich. Zdziwiło mnie to nieco. Rozkazałem, aby auto stanęło pod samą wsią, sam zaś, rozdzielając nasze siły w ten sposób, by kpt. Pieracki na prawo z 2 ludźmi, ja zaś z jednym na lewo, ruszyliśmy w kierunku onej rozśpiewanej grupy.
W krótkim czasie zobaczyłem z odległości 80 kroków około 25 ludzi, zgromadzonych na rynku. Myśląc, że to nasi, gdyż przypuszczałem, że z radości iż zdobyli tak wiele, śpiewali rusińską piosenkę dla zabawy, wysłałem do nich swego legionistę, aby biegiem skoczył i zapytał, co to za oddział. Nagle zobaczyłem ruch żołnierza, a następnie usłyszałem strzał z równoczesną salwą, skierowaną w stronę mojego towarzysza i mnie. Ciągle przekonany, że to pomyłka, uskoczyłem w boczną ścieżkę. Nagle, jakby spod ziemi, zobaczyłem swojego żołnierza uciekającego, gonionego przez jednego z tamtych ludzi, a równocześnie naprzeciw nich dwu żołnierzy. Dostrzegłszy mnie, wszyscy zatrzymali się. Stojąc w ten sposób na cztery kroki przed owymi ludźmi, zwróciłem im uwagę, że ja jestem „swój” z odpowiednim epitetem, gdy w tejże chwili obydwaj, jak na komendę dali do mnie ognia. Śmiercią przypłacili obydwaj niefortunne swe strzały.
Rozprawiwszy się ze swoimi, zobaczyłem mojego towarzysza, który również przypuszczając, że się pomylił, zwrócił się do swego prześladowcy (a stali prawie dotykając się karabinami) i z odpowiednim epitetem krzyknął: „Przecież ja swój, czego strzelasz skatina?” W tejże samej chwili Ukrainiec strzelił, lecz równocześnie prawie usłyszałem strzał żołnierza swego. Wszystko to jednak bez skutku, zdawałoby się, że strzały z karabinów nie imały się ludzi. Wówczas żołnierz, widząc swoją krytyczną sytuację zawrócił, aby kontynuować ucieczkę. Spostrzegłem wtedy, jak Ukrainiec, zwrócony tyłem do mnie, wziął do oka broń i złożywszy się jak do zająca, celował w mojego chłopaka. Była to chwila, gdym się rozprawiał z ostatnim ze swoich. Moment wahania, czy zdążę i już znalazłem się za plecami Ukraińca, a przyłożywszy mu rewolwer do pleców, strzeliłem. Zdziwiony skutkiem, gdyż szelma nie padł, poprawiłem natychmiast, po czym widząc, że ma dość, krzyknąłem chłopakowi: „wiać do auta”. Operując rewolwerem do wybiegających z karabinami z chałup, poprzez ulicę wsi, dobiegliśmy do auta, gdzie spotkaliśmy się z kpt. Pierackim i jego jednym żołnierzem. Jesteśmy już w aucie, gdy z tyłu zobaczyłem pozostałego żołnierza, który z językiem na wierzchu dobiegał auta. Wówczas zamiast powiedzieć: „w tył jechać”, krzyknąłem: „jechać w tył”, co oczywiście miało odwrotny skutek. Wobec czego z odpowiednim epitetem, zatrzymałem auto i dałem rozkaz „w tył”. Wciągnęliśmy chłopaka przez auto, gdyż już gęsto nas ogniem prażyli i pojechaliśmy „po kawalersku” na śmierć i życie odstrzeliwując się, z pędzącego, jak wicher, auta. Wróciliśmy cali i wszyscy. Ukraińcy mieli trzech zabitych, w tym dwóch Wityków i kilku rannych, jak się później okazało.
Dnia 21 listopada objąłem dowództwo frontu południowo-zachodniego, w skład którego wchodziły: grupa moja, Tatara i gros sił z odsieczy mjr. Tokarzewskiego. Zaszedłszy z całym swym oddziałem 21 listopada o godz. 6 rano na rogatkę Zieloną i rozbroiwszy oddziałek broniący rogatki, rzuciłem cały I baon z oddziałem swoim kulparkowskim z por. Bergmanem w kierunku rogatki Łyczakowskiej i Dworca Łyczaków, oraz Lasu cesarskiego, rozpocząłem atak na całej swej linii. Wobec niedopasowania północnego skrzydła, atak się nie powiódł o tyle, że Lwowa tego dnia nie zdobyliśmy, lecz wciągnąwszy prawie rękami dwa działa na rogatkę Zieloną, przypuściłem po przygotowaniu artyleryjskim generalny atak dnia 22 listopada o godz. 6 rano i wszedłem o godz. 7.30 do miasta witany radośnie przez ludność oswobodzoną.
Kochana chwilo, która strudzonemu żołnierzowi miękką dłonią otarłaś znój po 22-dniowej bezsennej pracy. To był dzień, w którym powiedzieć mogłem sobie: „Jestem naprawdę Polakiem, jestem synem Tych, co za wolność ginęli, co dla wolności zwyciężali. Potężna, obfita we wspomnienia chwilo, jakże cię powitam! I ciebie, Ludu Lwowa, co w bezdennej radości przyjąłeś w ramiona syna swego, jedną z dziesiątków tysięcy istnień ludzkich złożona piersią wołając: „Cześć” – to wielkie słowa uznania.