7 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 7 października:
„Na całym froncie sytuacja bez ważniejszych zmian
W akcji wypadowej na zachód od Zwiahla, oddziały nasze rozbiły trzy pułki sowieckie, biorąc przeszło 700 jeńców i 5 karabinów maszynowych”.
Stanisław Bobiatyński o rozmowie gen. Rządkowskim:
„W drodze gen. Rządkowski cały czas narzekał na «bunt», mówiąc, że «30 lat służę, a teraz mam się butować. Nie ma m nic wspólnego z waszym Wilnem, ja pochodzę z Kongresówki» itd. Następnie zadał mi pytanie: «Czy pułk pana zgodzi się iść na Wilno?». Byłem bardzo zdziwiony, że p. gen. zadaje mi takie pytanie i powiedziałem, że nie rozumiem czemu mam się pytać, czy chcę iść na Wilno, kiedy o takim pytaniu przed innymi operacjami nie było nawet mowy. Wtedy gen. Rządkowski zapytał mnie, w jakiej formie będę badał nastrój żołnierzy, czy przez ich delegatów i czy mam zamiar odpowiednio wybadać, czy oficerowie zechcą przyłączyć się do «buntu». Zirytowany tym wszystkim odpowiedziałem p. gen. Rządkowskiemu: «Czemu pan Generał mnie nie pytał, czy chcę zdobywać Radzymin, a teraz proponuje mi urządzać plebiscyt. Jadę z Woronowa do pułku i nie mam zamiaru kogokolwiek z oficerów czy szeregowych pytać o ich zgodę. Jutro wydaję rozkaz operacyjny w myśl otrzymanych dziś na odprawie zarządzeń i chciałbym zobaczyć, kto z moich ośmieli się odmówić się od tej akcji». Byłem wzburzony tą całą rozmową”.
Z dziennika operacyjnego I Brygady Litewsko-Białoruskiej:
„Dnia 7 X [1920r.] oddziały dowiedziały się z radością, że postanowiono marsz na Wilno. Otrzymano rozk. gen. Żeligowskiego tworzącego grupę operacyjną do wyrzucenia Litwinów z naszego kraju. Z niecierpliwością oczekiwany rozkaz marszu. Nadszedł ustny o g.[odz.] 10.00, pisemny o g.[odz.] 20.00 za L. 5/op.”
Jerzy Wołkowicki o nastrojach wśród żołnierzy mających zająć Wilno:
„Dowódcy baonów wiadomość tę przyjęli z entuzjazmem. Młodsi oficerowie i większość szeregowych również. Dla ochotników lit. biał. Dywizji zajęcie Wilna zawsze było wieńcem ich działalności i nastrój tych ideowych żołnierzy udzielał się innym. Zresztą żołnierze Wileńskiego pułku strzelców byli bardzo posłuszni i nie dochodzili, czemu się obecnie zaczyna wojnę z Litwą i idzie się na Wilno. Dość było rozkazu, a nastrój wojowniczy stworzył się dzięki ochotnikom”.
Kornel Krzeczunowicz o niespodziewanej inicjatywie bolszewików:
„7 października ujawnia się inicjatywa nieprzyjacielska na naszym północnym skrzydle. Silny oddział pieszy z km-ami przybył z Andrejewki do rejonu Starej Huty, a pancerka nieprzyjaciela naprawia uszkodzony przez nas tor kolejowy. Zostaje niezwłocznie wysłany patrol celem zniszczenia toru w innym miejscu”.