5 grudnia 2008 roku w Sali Marmurowej Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach zebrali się członkowie i sympatycy Śląskiego Oddziału Ogólnopolskiej Federacji Piłsudczyków, Stowarzyszeń Niepodległościowych, Kresowych, Kombatanckich, Harcerstwa oraz Śląsko-Małopolskiego Komitetu Pomocy Dzieciom Polskim Archidiecezji Lwowskiej – Kapituły, Kolegium Honorowego Odznaczenia Serduszkiem „DEUS CARITAS EST” w celu złożenia hołdu swemu duchowemu Patronowi i kultywowania tradycji narodowych, kresowych, kombatanckich, charytatywnych i religijnych.
Uroczystości prowadził Wiceprzewodniczący Ogólnopolskiej Federacji Piłsudczyków Józef Ryguła, który powitał gości. Następnie zgromadzeni złożyli kwiaty i zapalili znicze przed Pomnikiem Józefa Piłsudskiego. Po słowie wstępnym Józefa Ryguły, znakomita wokalistka profesor Akademii Muzycznej w Katowicach Halina Growiec, dała przepiękny „Koncert Pieśni Legionowej”. Po prezentacji dokonań Stowarzyszeń przez ich delegatów nastąpiła ceremonia Nadania Godności i Odznaczeń Kapituły Kolegium Honorowego Odznaczenia Serduszkiem „Deus Caritas Est” oraz Kapituły „Odznaki Honorowej za Zasługi dla Województwa Śląskiego”
W końcowej fazie spotkania Profesor Włodzimierz Wójcik wygłosił wykład pod tytułem „75-lecie wojny prewencyjnej polsko-niemieckiej Marszałka Józefa Piłsudskiego”. Referent mówił między innymi: „Piłsudski odegrał historyczną rolę przeprowadzając zwycięską wojnę z Rosją Radziecką lat 1919-1920. Obronił wówczas przed zalewem bolszewickim nie tylko Polskę, ale i całą Europę. Za jego sprawą poszły wymierne posiłki wojskowe w kierunku Lwowa, gdzie bohaterskie ORLĘTA ofiarnie zmagały się z ukraińskimi nacjonalistami zaświadczając, że wspaniałe miasto Lwów ma dumną maksymę: SEMPER FIDELIS. Po zwycięstwie w wojnie z bolszewicką Rosją w roku 1920 wielu literatów pisało o nim jako o uosobieniu legendarnej postaci Jana III Sobieskiego, który w walce pod Wiedniem uratował Europę przed turecką nawałą.
Zaangażowany w tworzenie spokojnego ładu młodej Rzeczypospolitej przedstawiany był przez literaturę jako oracz i siewca, niekiedy jako Herakles, który czyści Augiaszowe stajnie z nieczystości.”
W dalszym ciągu wystąpienia mówca podkreślał: „Marszałek żył prawdziwie bohatersko, godnie, czasem tragicznie. Majątku się nie dorobił. Pobory, jakie otrzymywał z tytułu pełnienia funkcji państwowych, w walnej części przeznaczał na wspieranie nauki. Myślał głównie o Polsce. Zintegrowanej, demokratycznej, budującej potencjał gospodarczy i wojskowy, posiadającej jednolity system legislacyjny. Był schorowany, i z niepokojem myślał o zagrożeniach zewnętrznych. Wyznawał zdrową zasadę: „Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na laurach, to klęska”. Był prawdziwym wielkim, przenikliwym wizjonerem, przewidującym przyszły bieg wydarzeń w Europie. Wiedział, że ze Wschodu będą ciągle zagrażać niebezpieczeństwa, ale zawarł w 1932 układ o nieagresji z Rosją Radziecką. Pragnął dla Polski chociaż tylko chwilowego zabezpieczenia wówczas, gdy zamierzał wprowadzić w życie plan o historycznym znaczeniu. Jakiż to plan?
Piłsudski od wielu lat nosił w swych myślach wielki plan wojny prewencyjnej z Niemcami jako symbolem agresji i militaryzmu. Po Pokoju Wersalskim państwa centralne przeżywały frustracje, ale były tworami słabymi. Polski Wódz dostrzegał rodzenie się u zachodniego sąsiada tendencji nacjonalistyczno-odwetowych. W tajnych rokowaniach przedstawiał krajom Europy Zachodniej, zwłaszcza Francji i Anglii, a także Stanom Zjednoczonym plan wojny prewencyjnej. Te starania Marszałka intensyfikowały się zwłaszcza po styczniu 1933 roku kiedy to kanclerzem Niemiec został nazista – Adolf Hitler. Wojna mogła się rozpocząć w końcu 1933 roku. Niestety, państwa Zachodniej demokracji wierzyły, że istnienie Ligi Narodów jest gwarancją trwałego ładu i pokoju w Europie.
Marszałek – daleki od łatwowierności – skrupulatnie budował system obrony kraju. Dawał wszystkim do zrozumienia, że posiada potencjał obronny i tym samym wymusił na Niemcach w roku 1934 pakt o nieagresji. Wiedział jednocześnie, że na dłuższą metę to niczego nie rozwiązuje. Wszystko robił, aby zaślepiona Europa przejrzała wreszcie na oczy. Za tę chorobę wzroku Europa zapłaciła śmiercią trzydziestu milionów ludzi, którzy ponieśli śmierć z rak niemieckich agresorów.
Tymczasem Marszałek przykładał dużą wagę do mocniejszego integrowania Polaków, między innymi przez związanie z Macierzą ziemi Śląskiej”.
Referent kończył wykład ważkimi słowami: „Drogi narodu polskiego do Niepodległej znaczone były nazwiskami wybitnych patriotów, bardzo zasłużonych ludzi, pochodzących z najrozmaitszych środowisk społecznych, orientacji ideologicznych i obozów politycznych. Ignacy Daszyński, Wincenty Witos, Roman Dmowski, Józef Ignacy Paderewski, Wojciech Korfanty, Józef Haller – to wspaniałe postacie. Pośród nich nazwisko Józefa Piłsudskiego świeci szczególnym światłem. Jest to postać odznaczająca się charyzmą, a on sam jest dla wielu rodaków bohaterem; wielką postacią w najnowszej historii Polski. Jest też niezwykłą osobowością, funkcjonującą w blasku legendy… Ważne jest to, że w Katowicach stoją blisko siebie dwa piękne pomniki byłych oponentów; Józefa Piłsudskiego i Wojciecha Korfantego. Jest to dobry znak dla przyszłości Polski…”
Uczestnicy spotkania zostali obdarowani okolicznościowymi wydrukami esejów Włodzimierza Wójcika: „MATKA I SERCE SYNA” na Rossie; Moje rozmowy z Wandą Piłsudską; Szara sukmana, szary mundur, szara maciejówka.
Włodzimierz Wójcik