W tym roku odbył
się 43, a 28 po wojnie Marsz Szlakiem Pierwszej Kompanii Kadrowej.
Jak co roku uroczystości rozpoczęły się na legendarnych
Oleandrach w Krakowie, gdzie to Józef Piłsudski sformował z
grupy 144 Strzelców I Kompanię Kadrową. Właściwe
uroczystości zaczęły się 5 sierpnia około godziny 16 kiedy to
Kompania po odprawie u Komendanta Marszu przemaszerowała z Oleandrów
przez Błonia i ulice Krakowa by udać się na mszę św. na Wawelu.
Maszerującym towarzyszyła Orkiestra Reprezentacyjna Wojska Polskiego
oraz brygada kawalerii z Krakowa. Na mszy zgromadziło się wielu
Krakowian, którzy w ten sposób uczcili pamięć
Poległych Legionistów. następnie zgromadzeni udali się do
krypty pod Wieżą Srebrnych Dzwonów gdzie spoczywają prochy Marszałka
Piłsudskiego. „To tutaj leży ten co zbrojnym czynem wskrzesił
prawdziwie Niepodległą Polskę". W takiej chwili jak ta odczuwa się
niesamowite podniecenie, masz wrażenie, że On żyje, patrzy na
Ciebie, widzi że o nim pamiętasz, że trud jego żołnierzy nie
poszedł na marne. Tym samy stajesz się Kadrówkowiczem, w
tym miejscu duchy przodków błądząc po podwawelskich
kryptach mówią i zapewniają cię, że ten który to
spoczywa faktycznie był największym Polakiem w całych jej
dziejach..
Po tym duchowym
przeżyciu Kompania formuje się w szyk czwórkowy i tak
dociera na Rynek.
Odbywa się tu
koncert poświęcony Legionom który prowadzi znany zespół
Loch Camelot. Kadrówka zatrzymuje się tutaj by wraz z licznie
zgromadzonymi Krakowianami oddać się muzie Erato.
To kolejna niezapomniana z chwil, kiedy to kilka tysięcy ludzi
oddaje się zapomnieniu w śpiewie. Wtedy każdy z obecnych śpiewając
„My Pierwsza Brygada” widział samego siebie maszerującego 94
lata temu. A Komendant jechał na przedzie.
O godz. 22 należało
być już na Oleandrach gdyż o tej właśnie godzinie odbywała się
zbiórka plutonów, tak więc z żalem opuszczało się krakowski Rynek. Na apelu sprawdzenie stanu plutonów,
meldunki, modlitwa, oraz obowiązkowe odśpiewanie Hymnu Wojska
Polskiego. W trakcie zebrania Kompanii krótkie
omówienie planu dnia jutrzejszego wygłosił Komendant Marszu następnie wysłuchaliśmy
wykładu „oficera politycznego” jako żartobliwie nazywaliśmy
z-cę komendanta ds. szkoleniowych. Po omówieniu zarysu historycznego Czynu Niepodległościowego zostaje
wydana komenda – „W miejscu rozejść się”, po czym kadrówkowicze
udają się do miejsca noclegu.
Rano słychać
głos oboźnego „pobudka! Wstawać!” Szybkie śniadanie i
pakowanie bagaży. Kompania kolejny raz wychodzi na ulice Krakowa,
tym razem jednak kieruje się pod Pomnik Grunwaldzki na pl. Matejki.
Odgrywana zostaje tutaj Rota „Nie będzie Niemiec pluł nam w
twarz”, każdy nuci w sercu..
Kolejnym
przystankiem jest miejsce szczególne: Michałowice. Dzisiaj
zwykła małopolska miejscowość, kiedyś zaś stanowiła granicę
pomiędzy zaborami. To tutaj przed 94 laty żołnierze I Kompanii
Kadrowej obalali graniczne słupy. I poszli na Moskala. Za nimi –
Polska – przed nimi pradawne słowiańskie ziemie. A zebrani w XXI wieku oddają
dziś hołd tej garstce 144 wojaków, którzy – w
opinii ugodowców – poszli z motykami na słońce.
Z Michałowic
droga prowadzi już do Słomnik, do których to uczestnicy
udają się w grupach marszowych, posiadając mapy którymi
kierują się na trasie. Do samego miasta wkracza się w kolumnie
czwórkowej, gdzie następuje zakwaterowanie, rano zaś wymarsz
do Miechowa. Przez pierwsze dwa dni Marszu do przebycia jest około
40 km, a więc jak na takich zapaleńców jakimi niewątpliwie
są Strzelcy nie stanowi to większego wysiłku.
Największym
jednak wyzwaniem był odcinek z Miechowa przez Wodzisław do Choin
nad Nidą stanowiący około 80 km, przy niekorzystnych warunkach
atmosferycznych jakimi były padający deszcz oraz wiatr. Nie wszyscy
dotrwali. Jednak wielu maszerowało śmiejąc się i śpiewając
„Choć na łokciach dziury i na portkach łaty…”
Co warto
zaznaczyć to pobyt na rynku w Wodzisławiu. Z tym miasteczkiem
związana jest silnie osoba Czesława Bankiewicza ps Scouta, który
to dołączył do patrolu konnego Beliny-Prażmowskiego stając się
ósmym ułanem. A więc ludzie nie tylko zamykali okna przed
pierwszymi żołnierzami Polski.
Po przejściu
wspomnianej trasy następował jednodniowy niedzielny postój
nad Nidą. Wydawać by się mogło że cywilizacja nie tknęła tego
miejsca tych lasów, w których tylko lekko poruszone
zielonym mchem znajdują się okopy i umocnienia legionów.
W niedzielę
odbyła się msza św., która oprócz kadrówkowiczów
zgromadziła także liczne grono mieszkańców
okolicznych wiosek. Odprawiał ją znany ks. Isakowicz- Zalewski.
Mówił o prawdzie, dzięki to której możliwy jest
dialog, który na prawdzie należy właśnie budować. Odnosiło
się to nie tylko do Rosji, ale także do naszego innego sąsiada,
dla niektórych siostry – Ukrainy, a dokładniej tragicznej
rzezi wołyńskiej.
Z Choin Kompania
udawała się do Chęcin. Czekał tam do zwiedzania XIII wieczny
zamek, z którego widać już panoramę miejsca docelowego –
Kielc, spowitych we mgle, pomiędzy dwoma wzgórzami, już na
Kadrówkę czekających.
Droga do Kielc
prowadzi lasami, lasami w których spoczywają polscy patrioci
wymordowani przez okupanta hitlerowskiego. Drużyna zupełnie
przypadkiem napotyka tu smutne ślady polskiej odwagi i męczeństwa.
Od pana zajmującego się pielęgnacją mogił dowiedzieć się można
o tym, iż spoczywają tutaj młodzi z OOB, czyli konspiracyjnej nazwy
Strzelca..
Zgrupowanie
Kadrówki następuje dopiero przed wejściem do Kielc, do
których cała Kompania wkracza w rytmie Pierwszej Brygady.
Gościnność Kielczan jest wspaniała. Ludzie machają,
uśmiechają się, cieszą. Szczęśliwcy zostają obdarowani
kwiatami, które wpinają do mundurów.
Czasami..
warto żyć.
Cztery plutony
docierają pod Pomnik Czwórki Legionowej gdzie odbywają
się oficjalne uroczystości z udziałem najwyższych władz
państwowych i samorządowych, przy udziale żołnierzy garnizonu
Kielce. Przemówienie, wręczanie nagród i pamiątek..
Kompania kończy
swój marsz z Krakowa pod dawnym Pałacem Biskupim. To tutaj
właśnie kwaterował Józef Piłsudski. To tutaj była tak
naprawdę pierwsza stolica Polski po utracie niepodległości.
Apel poległych
to jakby połączenie z przodkami : „Ciebie wołam Marszałku
Piłsudski! Stań do apelu!”
Zapadają w
pamięć słowa Komendanta: „Choć Marsz się kończy, to tak
naprawdę trwa cały rok. Teraz pojedziemy do swoich domów by
tam nieść wieść o Czynie Józefa Piłsudskiego i jego
Strzelców”.
Marcin Dul