24 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 24 września:
„Na terenie na południe od Prypeci pościg za nieprzyjacielem trwa w dalszym ciągu.
W akcji na Zaslaw wojska nasze rozbiły 24. dywizję sowiecką, biorąc około 3000 jeńców, 35 karabinów maszynowych, 1 baterię oraz tabor długości dwóch kilometrów.
Na północ od Prypeci poważna bitwa rozgorzała na całym froncie.
Oddziały nasze posuwają się zwycięsko w kierunku Berezy Kartuskiej i Różany. Oddziały wielkopolskie zajęły Wołkowysk, przełamując zacięty opór nieprzyjaciela.
W rejonie Brzostowicy Wielkiej, mimo olbrzymich strat poprzedniego dnia, nieprzyjaciel zapamiętale atakuje dalej, wprowadzając w bój co raz to nowe pułki. Wszystkie ataki całkowicie odparto.
Odelsk został przez nas po dłuższym zmaganiu zajęty.
Pod Kuźnicą, prąc przed siebie nieprzyjaciela, wojska nasze podsuwają się pod forty Grodna.
Nasza grupa północna przekroczyła Niemen i zajęła Druskienniki.
Zdobycz dotychczasowa jeszcze nie przeliczona.
Na północ od linii Sejny–Suwałki Litwini wzmacniają swoje pozycje i ostrzeliwują artylerią nasze oddziały.
Walki dotychczasowe z Litwinami były na ogół bardzo lekkie.
Wczorajsza akcję na Sejny wykonała tylko jedna brygada. Straty obopólne w rannych i zabitych minimalne, nie przekraczają liczby 50 żołnierzy”.
Tadeusz Kutrzeba o walkach o Wołkowysk:
„Położenie, wytworzone do wieczora dnia 23 września, nie pozwoliło jednak na całkowite wykonanie rozkazu armii z dnia 23 września. Dla przeciwdziałania nieprzyjaciel pchnął popołudniu dnia 23 września odwód 15. Armii – 27. dywizji strzelców, stojącą dotychczas w rejonie Piaski–Monkiewicze–Dereczyn po obu stronach błotnistej rzeki Zelwianki. Już w nocy z dnia 23 na 24 września nastąpiło zetknięcie straży przedniej tej dywizji z grupą gen. Junga podczas zajmowania Wołkowyska. Od rana dnia 24 września przychodzi na odcinku grupy gen. Junga do przeciwuderzenia, które dla nieprzyjaciela ma wynik pomyślny. Po ciężkich bojach pod Wołkowyskiem, toczonych od świtu do wieczora, ustępuje 15. dywizja z Wołkowyska, cofając się do rejonu Werdomicze–Mścibowo–Szydłowicze–Moszny. Również i 18. pułk ułanów, który w bojach dotarł do obszaru Krzesła–Puziki tzn. na pół drogi między Wołkowysk a Zelwę, cofnął się do Hryniewicz na południowy zachód od Izabelina. Na lewem skrzydle grupy działająca IV Brygada Piechoty Legionów wskutek silnej akcji trzech brygad sowieckich – 56., 32. i 33. – cofnęła się w rejon na północ od Mścibowa. Pod wieczór jednak dnia 24 września brygada szła już naprzód na prawem skrzydle 3. Dywizji Piechoty, atakując na Mosznę i las Siemionówka. Brygada rozwija swe powodzenie, zdobywa 3 działa i mimo pory nocnej, działa nadal, bardzo czynnie. Wypad 4. pułku piechoty Legionów nad ranem 25 września dociera do wsi Kołłątaje, skąd nad ranem wyrzuca on nieprzyjaciela, biorąc jeńców, karabiny maszynowe i znaczny tabor. W walkach tych dnia 23-24 września nieprzyjaciel poniósł wielkie straty: Stany kompanii 27. dywizji strzelców zmalały do 60 bagnetów, wzięto około 1350 jeńców. Nasze straty wynosiły 53 zabitych, 250 rannych, 70 zaginionych, stracono również kilka dział (3 ciężkie i 1 polowe)”.
Stanisław Lis-Błoński o rozkazach dla gen. Bałachowicza:
„(…) przybyłem wraz z płk Bałachowiczem do Pniewa, aby po raz pierwszy od kilku tygodni usłyszeć żywe słowo i rozkazy od wyższego dowódcy WP. Generał Krajowski przybył wraz z szefem sztabu. Odprawa u generała trwała dość długo. Przede wszystkim generał otrzymał szczegółowe sprawozdanie z przebiegu dotychczasowej akcji, a następnie wydał polecenie, aby nazajutrz rozpocząć marsz na tyły wojsk sowieckich celem zdobycia Pińska. Wypad na Pińsk był jedną z najpiękniejszych i najbardziej udanych operacji, tak z punktu widzenia strategicznego, jak i ze względu na fakt, przynoszący chwałę orężowi gen. Bałachowicza”.
Wilhelm Wilczyński o zaskakującym stosunku ludności do wojska:
„Tak nieprzychylnej ludności cywilnej w stosunku do nas, jaka okazała się litewska ludność wsi Nerowo, nie spotkaliśmy dotąd nigdzie. Po przyjściu wojska i zajmowaniu kwater, chłopi odmawiali otwierania stodół, nie chcąc wpuścić żołnierzy do nich, pod pretekstem niby to, że zboże niemłócone, albo nieraz wręcz nie chcąc usprawiedliwiać swego stanowiska. Kobiety okazały się więcej nieprzychylne i bezkompromisowe aniżeli mężczyźni, bowiem w żądnym wypadku od żadnej z nich nie można było otrzymać i kupić ani mleka, ani jaj, ani chleba, w ogóle niczego. Żołnierze, chcąc odpocząć, nie będą się pytać gospodarza, dlaczego im nie chce otworzyć stodoły, ale otwierają sobie sami i rządzą się wtedy w stodole tak, jak im się podoba. Nie szczędzą w takim wypadku gospodarza nic i nie dbają, czy mu wyrządza jakieś szkody lub nie. Zdarzają się również i pobicia chłopów, często do krwi i to mocno dotkliwie. Więc oczywiście i tu, w Nerowie żołnierze równie nie dbali o nic i gospodarzyli się tak, by sobie jak najlepiej dogodzić”.