15 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 15 września:
„Na froncie południ owym oddziały nasze, łącznie z armią ukraińską, przekroczyły linię Dniestru pod Rzeżawą, Jezupolem oraz Haliczemi zajęły w ciężkich walkach wzgórza na wschód od Halicza, obsadzając miejscowość Michałówkę i Bołszowice. W akcji tej wzięto około 300 jeńców i 4 karabiny maszynowe.
Dalej na północ, w rejonie między rzekami Gniła Lipą a Świrzem, oddziały nasze osiągnęły linię Martynów–Kołokolin–Zagórze–Podkamień.
Na reszcie frontu małopolskiego zwykłe walki patroli wywiadowczych.
We wczorajszym wypadzie na Małe Lackie odznaczył się podporucznik Magiera z pułku 12 piechoty. Trzykrotnie ranny, wytrwał na stanowisku do końca bitwy, podczas której zniszczono pułk 421 piechoty sowieckiej.
W rejonie na wschód od Włodzimierza Wołyńskiego, oddziały nasze, posuwając się zwycięsko naprzód, zajęły Berezowicze i Chorostów. Kontratak nieprzyjacielski w rejonie Kowla odparto.
Na północny wschód od Kowla oddziały generała Bałachowicza zajęły Kamień Koszyrski, zdobywając baterię, przeszło 1000 jeńców oraz około 500 wozów taborowych oraz masę pocisków.
Na wschód od Kobrynia oddziały nasze, po odparciu kontrataków nieprzyjacielskich, przekroczyły linię kanału Bug–Dniepr.
Na północ od Kobrynia rozbity nieprzyjaciel, straciwszy około 150 jeńców, 16 karabinów maszynowych oraz przeszło 600 rannych i zabitych na polu bitwy, cofa się na Prużanę.
Nad Swisłoczą nieprzyjaciel wycofał się na wschodni jej brzeg.
W Suwalszczyźnie zwykłe walki straży przednich”.
Kornel Krzeczunowicz o męczącym marszu:
„Maszerujemy w ślad za 9 pułkiem. Ponad 60-kilometrowy marsz w słonecznym dniu staje się dość uciążliwy, szczególnie dla niezbyt wdrożonych do swojej pracy koni artyleryjskich, niemniej jednak 9 pułk, mimo zmęczenia porannym uganianiem za patrolami nieprzyjacielskimi, prze ostro naprzód i dzięki temu uzyskuje duże powodzenie. Topyle zastaje wolne od nieprzyjaciela, a w prawobrzeżnym Borzemcu bierze do niewoli świeżo przybyłych kwaterunkowych Armii Konnej.
Płk Brzezowski natychmiast decyduje zorganizowanie mocnego przyczółka mostowego. 8 pułk zostaje kłusem sprowadzony z pobliskich Rykan. Umieszczając swój odwód w obsadzonym przez 9 pułk Borzemcu, zajmuje 1 szwadronem wieś Podlisce, 5 szwadronem z trzema km-ami wzgórze 232 frontem na Jarosławicze, a 2 szwadronem kolonię i gaj na południe od wzgórza. 5 szwadron natrafia na placówkę nieprzyjacielską przy obsadzaniu wzgórza, ale ppor. Gliński niezwłocznie spędza ją, szarżując po ciemku. Całą noc stoimy w pogotowiu. Na północnym horyzoncie widzimy łunę nad Łuckiem i słyszymy ogień artylerii”.
Wilhelm Wilczyński o przyczynach przegrupowania:
„Wybitnie nieprzychylne stanowisko wojsk litewskich oraz współdziałanie ich z wojskami sowieckimi zmusza Dowództwo 2. Armii do takiego przegrupowania swoich dywizji, które by ostatecznie chroniło północne skrzydło przed wszelkimi niespodziankami. Poza tym, pewne przegrupowania wojsk są podyktowane przygotowaniami do nowej ofensywy, jaką naczelne dowództwo zamierza przeprowadzić na północnym odcinku frontu. Z powodów tych tłumaczymy sobie wyciągnięcie naszej 1. Dywizji Piechoty Legionów z odcinka sprzed Grodna i skierowanie jej w nowe rejony koncentracji”.
Kazimierz Sokołowski o tym, co go ominęło:
„(…) szwadron w czasie mej trzydniowej z nim rozłąki przeżył wiele ciekawych, acz chwała Bogu, że minionych już wrażeń. Wysłany tu i ówdzie, wiecznie w ruchu, stanął już oko w oko z nieprzyjacielem. Oto w poniedziałek wysłano dziesięciu strzelców (m.in. poszedł Kosecki, Aij, Szafrański i Płócienniczak) na patrol do wsi, gdzie stali kozacy. Ci niespodzianie dla naszych, przyjęli ich ogniem maszynek z odległości już 150 kroków, chłopcy więc zsiedli z koni i poczęli się ostrzeliwać, lecz rychło musieli uciekać. Tymczasem Aijowi uciekł koń i chłopak gnany kulami, cudem tylko wrócił na piechotę do swoich, nie znalazłszy już rzeczy, bo schwytanego konia ograbili już «koledzy» z innych plutonów. Płócienniczak zaś, którego to samo spotkało, wpadł w ręce kozaków, którzy go do koszuli ograbili i pognali ze sobą. Słowem – nasi chłopcy przeżyli co się zowie i przeszli chwile, w których życie ich wisiało na włosku. Chwil tych do końca pobytu na ziemi już nie zapomną. A co mnie czeka? – Czy takie same przejścia?”.