26 lipiec
Gen. Tadeusz Rozwadowski formalnie objął stanowisko Szefa Sztabu WP.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 26 lipca:
„Kolumny nieprzyjacielskie, atakujące wzdłuż szosy Grodno-Białystok, zajęły Sokółkę. Oddziały nasze w ciężkich walkach odpierają ataki na linii rzeki Sokołdy.
Na linii kolejowej Wołkowysk-Czeremcha nieprzyjaciel opanował stację Swisłocz.
Nad Jasiołdą 14 dywizja piechoty poznańskiej odparła wszystkie energiczne ataki przeciwnika w rejonie Berezy Kartuskiej.
Na Polesiu utarczki patroli.
Na południu oddziały nasze pod naciskiem nieprzyjaciela opuściły Brody. Na północ od rejonu pod Beresteczkiem kawaleria nasza i piechota znajdują się w walce z jazdą nieprzyjacielską.
Na wschód od Tarnopola w rejonie Zbaraża i Borek Wielkich oddziały nasze stawiają zacięty opór posuwającym się na zachód silnym oddziałom piechoty i jazdy nieprzyjacielskiej.
Nad Dniestrem w rejonie Iwanie Pusta bolszewicy sforsowali Zbrucz na odcinku wojsk ukraińskich i zajęli Lubiankę i Czarną Karczmę. Walki w toku”.
Jan Romer o bolszewickich atakach na Białystok:
„Na 26 lipca zapowiadał się atak 4. Dywizji Piechoty i korpusu jazdy na Białystok, który za wszelką cenę chciałem utrzymać. Wierny swej zasadzie, aby bić się jak największą siłą tam, gdzie jest nieprzyjaciel, a nie koncentrować siły bezczynnie w punktach geograficznych, kazałem pułkowi ochotniczemu (ppłk Kopa) w Osowcu uderzyć główną siłą w prawą flankę nieprzyjaciela, atakującego Białystok, a zostawić w Osowcu ½ batalionu. Ppłk Kopa miał wiadomość, że na Osowiec idzie 1 dywizja piechoty i 1 jazdy bolszewickiej i wobec tego ani mego rozkazu nie wykonał ani w Osowcu nie został, ale zupełnie bezużytecznie wycofał się o przeszło 30 km. Atak w kierunku Białystok został odparty, po czym planowo zajęliśmy linię obronną przed Białymstokiem, ale trochę skróconą.
Jerzy Konrad Maciejewski o dziwnych trasach marszu:
„Poczajów opuściliśmy o świtaniu, a do Zwierzyna przybyliśmy dobrze po południu. Cały ten manewr ogromnie nas zdziwił, gdyż po całodniowej jeździe zrobiliśmy ogromy krąg, którego punktem środkowym cały czas był Podkamień, widny zewsząd ja na dłoni. A jeszcze bardziej dziwiliśmy się, że w ciągu marszu cały czas za naszymi tylnymi strażami krok w krok szły konne patrole bolszewickie”.
Izaak Babel o niezadowoleniu Budionnego:
„Dużo roboty, rekonstruuję, to co się stało. Dziś rano zdobyto Brody, nieprzyjaciel znów zdołał się wyrwać z okrążenia, ostry rozkaz Budionnego, 4 razy pozwoliliśmy im wycofać się, rozhuśtać to umiemy, ale wziąć w garść brak sił.
Narada w Kozinie, przemawia Budionny, zapomnieliśmy o manewrowaniu, szturmuje się na oślep, tracimy kontakt z nieprzyjacielem, zwiadu jakby nie było, to samo z czujkami osłony, dowódcom dywizji brak inicjatywy, czcze akcje. (…).
Wieczorem panika, npl wyparł nas ze Szczurowic, był już o półtorej wiorsty od Leszniewa. Naczdyw galopem odjechał i galopem wrócił. I znowu tułaczka, i znowu noc bezsenna, lasy, gwiazdy, jakiś postój.