27 sierpień
W Belwederze odbyło się ostatnie posiedzenie Rady Obrony Państwa. Zapadała decyzja o przekroczeniu przez Wojsko Polskie linii Curzona.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 27 sierpnia:
„Front północny: Sytuacja bez zmiany.
Front środkowy: Zdobycz nasza na pograniczu pruskim w dnia 26 bm. powiększyła się o 4 działa, 30 karabinów maszynowych oraz znaczne zapasy materiału wojennego. Uprzedzając planowany przez nieprzyjaciela na 26 bm. atak na Brześć, oddziały 3. Dywizji Legionów dnia 25 bm. przeszły do energicznych działań zaczepnych. Główna kolumna nieprzyjacielska, zaskoczona na stacji kolejowej Żabinka podczas wyładowywania z pociągów, przez ogień na bliski dystans, została zdziesiątkowana. Wzięto przeszło 65 jeńców, w tym 90 oficerów liniowych i 2 oficerów sztabu generalnego, 12 karabinów maszynowych i 4 samochody ciężarowe.
Dowódca 57. dywizji sowieckiej i szef sztabu polegli.
Front południowy: W rejonie na wschód od Lwowa ciężkie walki, które zwłaszcza pod Dziedzitowem dnia 26 bm. dochodziły do wysokiego napięcia.
W rejonie Bóbrki i Świrza odparto parokrotnie zacięte ataki nieprzyjaciela.
Pod Pohorylcami oddziały 6. Dywizji Piechoty rozbiły pułk 27 piechoty sowieckiej. Wzięto do niewoli 120 jeńców.
Wzdłuż Dniestru sytuacja bez zmiany”.
Marian Kukiel o całym dniu walk dowodzonej przez niego brygady:
„Z zarządzeń wczorajszych wyniknęła bitwa ciężka i zacięta. Atak nasz spotkał się wszędzie z ofensywą bolszewicką. Wczesnym rankiem oddziały I/51 majora Faffa pod Sokołówką wpadły na pułk jazdy sowieckiej (VIII Dywizja Kawalerii), rozbiły go, wzięły 5 karabinów maszynowych. Sztab Brygady II był tutaj; pierzchnął w popłochu. Jednocześnie bodaj inny pułk tej Brygady szedł od południa dalej na zachód równolegle do linii kolejowej, zderzył się z nasza 1 Brygadą jazdy i pod Olchowcem został rozbity. Obecności piechoty nieprzyjaciela w tym rejonie nie stwierdzono. Tym energiczniej popędzam akcję na Stoki. 54. pułk piechoty z rozkazu Dywizji koncentruje się w rejonie: Kocurów–Wodniki. Kpt. Żongołłowicz z II/19 uderza na Stoki (…) Zajadły bój. Wziętych 5 karabinów maszynowych. Wróg złamany. Stoki wzięte, kontrataki zwycięsko odparte Poległ tutaj dowódca 1 pułku kozackiego. Tymczasem II/51 pod Świrzem w zajadłych walkach, raz po raz atakowany, spychany – kontratakuje; wielkie masy nieprzyjacielskiej kawalerii (zapewne Bryg. III Dyw. 8), piechoty (zapewne 60 Dyw.) z artylerią walą szosą przez Świrz, zwracają się przeciw niemu. Ranny dowódca baonu, kpt. Gryl. Pod wieczór położenie krytyczne, baon II/51 zepchnięty na Siedliska. Zarządzam kontrakcję; dla odciążenia XXIII Brygady rzucam jeden baon, II/53 na Kopań”.
Wilhelm Wilczyński o spędzaniu czasu wolnego:
„Stoimy cały dzień w Grajewie i odpoczywamy. Korzystamy z tego i kąpiemy żołnierzy w łaźni miejskiej. Poza tym poświęca się czas na reperowanie mundurów i oporządzenia żołnierskiego oraz naprawę wozów itp. Szczególną uwagę kładziemy na czystość broni, dawno należycie nieczyszczoną, toteż najwięcej czasu żołnierze zużywają na czyszczenie swych karabinów i karabinów maszynowych. Jeśli chodzi o te ostatnie, to stawiamy największe wymagania, dlatego też maszynki, popularnie przez nas nazywane, świecą się w słońcu jak złoto”.
Edgar Vincent D’Abernon o zmianie postawy Czechosłowacji wobec Polski:
„Jakąż ogromną różnicę sprawia zwycięstwo!
Przed miesiącem panował tu nastrój potajemnie wrogi względem Polski, dzisiaj wręcz na odwrót. Gdyby Misja anglo-francuska poszła w lipcu za namową Pragi, bylibyśmy musieli wówczas wstrzymać się od udzielenia jakiejkolwiek pomocy zagrożonej Warszawie o W tym wypadku czegóż można by się spodziewać? Otóż, albo nie odniesiono by w Polsce zwycięstwa, co jednocześnie równałoby się groźbie katastrofy całej Europy, lub też Polacy sami odnieśliby zwycięstwo, podczas gdy Europa Zachodnia stałaby biernie na uboczu. Czy ta ostatnia ewentualność byłaby jakimkolwiek bodźcem do dalszego utrzymania przyjaznych stosunków między Zachodem a Polską, stosunków tak pożądanych dla utrwalania pokoju w Europie?”