15 czerwiec
26 i 27 pp atakują bolszewicką 4 DK i pokonują ją w rejonie Torczyn – Horbulów – Annopol.
W północnej części frontu nie ustają walki w rejonie jeziora Szo.
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 15 czerwca 1920 r.:
„Na odcinku północnym wzdłuż rzeki Auty, po nieudanych atakach nieprzyjaciela panuje spokój.
Walki na wschodnim brzegu górnej Berezyny, jakie się wywiązały podczas naszej akcji dnia 14 i 15 bm., cechowała niezwykła zaciętość; oddziały nasze parokrotnie były zmuszone pokonywać opór nieprzyjaciela, walcząc białą bronią i z pomocą granatów ręcznych.
15 i 86 brygady piechoty nieprzyjacielskiej uległy zupełnemu rozbiciu.
Na odcinku Bobrujska odparto atak bolszewicki na Domanowszczyznę.
Na Polesiu oddziały nasze rozbiły kolumny nieprzyjaciela, posuwające się w kierunku Czarnobyla i Czerewacza.
Oddziały armii gen. Rydza-Śmigłego odparły silną grupę przeciwnika na linii Teterewa.
Na Podolu spokój.”
Z historii wojennej 27 pp:
„Po jednodniowym odpoczynku pułk wymaszerował dnia 14 czerwca o godzinie 20 z Borszczowa w kierunku na Torczyn. Jednakże na drodze marszu rozłożyła się już 4-a dywizja kawalerii Budionnego, ze sztabem w Torczynie. Przypadło więc w udziale 27-mu pułkowi utorowanie drogi XIV brygadzie piechoty. Pułk wywiązał się z powierzonego mu zadania, rozbijając 4-tą dywizję kawaleryjską, zgrupowaną w Torczynie. Wówczas pułk zabrał liczny tabor, cały szpital wraz z personelem i zagarnął wielu jeńców.
Zdezorientowaną i zdezorganizowaną nocnym atakiem w Torczynie dywizję Budionnego pułk rozbił do reszty pod Świdą i Wydyborem, gdzie nieprzyjaciel próbował ponownie odciąć drogę odwrotu.
Za walkę z kawalerią sowiecką 27-my pułk piechoty otrzymał od dowódcy 3-ej armii pochwałę, zamieszczoną w rozkazie:
27 pułk piechoty w wypadzie na Samhorodek współdziałał z dywizją jazdy – wzbudza podziw tejże w swym zachowaniu się. Pod Torczynem i Horbalowem spotyka się dywizja (7-ma) z jedną z najdzielniejszych dywizji Budionnego i częściami innych. W niezwykle zaciętej bitwie, w której biorą udział oddziały sztabowe, woźnice, taboryci, nieprzyjaciel ulega doszczętnemu rozbiciu, jak to potwierdza przejęty telegram Budionnego, raportujący o stracie tej dywizji.
Walka pod Torczynem stanowi na zawsze dzień chwały 27-go pułku piechoty. Dlatego też data tej bitwy, stoczonej 15 czerwca, wybrana została jako dzień święta pułkowego.”
O starciach z bolszewikami donosi Marian Kukiel:
„Przygotowania do odwrotu. Nakazany na godz. 2, ale już o 24 zerwany kontakt z wrogiem. (…) Baon ten ((II/51 – przyp. red.) w walce wczesnym rankiem dwukrotnie atakowany, kontratak osobiście prowadzony przez kpt. Tyczyńskiego, zwycięski. Ciężka walka na bagnety. Cały dzień kontakt z wrogiem. Pod wieczór nieprzyjaciel próbuje ataku na baon III, szarżuje sotnią jazdy; odrzucona przez kompanię II/51.”
W odwrocie znajdował się pułk Jerzego Konrada Maciejewskiego:
„Wczoraj, gdy było już ciemno, pospiesznie opuściliśmy Zaliwańszczyznę. Czasami nasza jazda przybierała tempo jak gdyby formalnej ucieczki, za nami na stacji grzmiały silne detonacje. Wysadzali zapewne urządzenia stacyjne i stojące na stacji wagony.
(…)
Dopędzali nas konni łącznicy i w sposób nie nadający się do powtórzenia przynaglali woźniców do nieszczędzenia koni. W samej rzeczy, już rano weszły nieprzyjacielskie patrole do wsi i cukrowni.”