28 kwietnia
Ofensywa trwa, choć nie zawsze jej przebieg jest zgodny z założeniami. Na stronę polską przechodzą wojska ukraińskie służące do tej pory pod dowództwem bolszewickim. W Koziatynie Józef Piłsudski zapoznaje się z ogromem zdobyczy i dokonuje pierwszych zmian. Wobec niezawalających działań jednego z dowódców musiało dojść do przetasowań personalnych.
Stanisław Bobrowski – oficer 44 pp („W służbie Rzeczpospolitej. Moje wspomnienia”) tak zapamiętał dzień 28 kwietnia:
„Obudziło nas kwietniowe słońce. 1. baon na okopach, mimo że walczył w ciągu ostatnich godzin, gotów znowu do walki. Nagle na przedpolu zjawił się parlamentariusz z białą chorągiewką. Był nim por. Melnik z Brygady Strzelców Siczowych i meldował gotowość poddania się zebranych w Pikowcu oddziałów, które walczyły z nami w ciągu nocy. Szylling wysłał mnie do spisania umowy kapitulacyjnej. PO drodze prowadziłem ciekawą rozmowę z Melnikiem. Był adwokatem ze Lwowa. Oczywiście proponował daleko idącą współpracę z Polakami. Podał, piękną zresztą polszczyzną, że przysłowie mówi, iż „mądry Polak po szkodzie”. On odnosił to przysłowie także do Ukraińców, bo widział, że my idziemy uwolnić Ukrainę, a on pomagał w tek chwili Rosjanom.”
Dzień 28 kwietnia, to także bój o Malin. W swoim znakomitym dziele „Wyprawa kijowska” tak opisywał to wydarzenie Tadeusz Kutrzeba:
„Interesujące, ale dramatyczne były dzieje 7. brygady kawalerii. Wyruszyła ona z południowego Polesia w kierunku na Malin, odległy o około 180 km. Ale ponieważ marsz jej miał być niespostrzeżony, trzeba było omijać osiedla zajęte przez nieprzyjaciela i maszerować zagonowo po gorszych i dalszych drogach, by móc dopaść przeciwnika, zanim zdoła się wycofać, zniszczyć mosty lub sprowadzić odwody z Kijowa. Po uciążliwym marszu osiągnęła brygada rejon oddalony o 40 km od Malina. Mimo względnie słabych sił, brygada dzieli je na 3 części chcąc objąć swym działaniem szeroki pas terenu, zająć zarówno mosty przez Irszę i Teterew, jako też — bez rozkazu ku temu — samą miejscowość Malin. Wszędzie zatem mogły być tylko słabe siły. Mogły one mieć początkowe powodzenie, ale musiały ulec, jeżeli — co było do przewidzenia — natrą na nie siły wycofujące się spod Korostenia lub odwody przybyłe koleją z niedalekiego Kijowa.
Tak się też stało. Uderzenie brygady ma początkowo znaczne powodzenie: gros brygady uderzając na Malin zdobywa tę miejscowość, bierze 12 dział i około 1000 jeńców. Trafiono tutaj na tyłowe urządzenia tych dywizji sowieckich, które walczyły na froncie pod Korosteniem i Zwiahlem, opierając się o tę dużą stację kolejową, która leżąc na głębokich tyłach, wydawała się zupełnie zabezpieczona. Po pierwszym sukcesie natarcia nastąpił jednak trud obrony i wytrwania. W stronę Malina wyruszyła bowiem ta grupa wojsk sowieckich, która pod naciskiem naszej 4. d. p. ustąpiła z Korostenia. W grupie tej znajdowało się również kilka pociągów pancernych. Nastąpiło natarcie sowieckie i rozgorzała bitwa pod Malinem. Szanse były nierówne: bolszewicy o przeważających siłach w upartym i uzasadnionym dążeniu do przebicia się w stronę Kijowa przez okalający ich pierścień kawalerii, Polacy o siłach dużo słabszych (1/2 pułku szwoleżerów, 17. p. ułanów, 6 dział) zamierzali utrzymać zdobytą stację kolejową. Walka była zacięta, bój toczył się na bliskie odległości. Poległ na stacji kolejowej rtm. Radziwiłł, szef sztabu brygady, ciężko ranny został mjr. G. Orlicz-Dreszer, dca 1. pułku szwoleżerów. Trzymał się jeszcze wyrobiony bojowo pułk szwoleżerów a w oparciu o niego pułk ułanów wielkopolskich, przechodzący tutaj swój chrzest ogniowy. W końcu jednak opór polski został złamany: ułani odpłynęli na północ od toru kolejowego, otwierając bolszewikom drogę na Kijów. Mimo początkowych sukcesów, mimo ciężkich własnych strat zadanie operacyjne złożone na 7. bryg. kaw. nie zostało niestety wykonane. Korosteńska grupa wojsk sowieckich nie uległa pełnemu a możliwemu rozbiciu. Nie pomogło już śmiałe i wytrwałe działanie drugiej części pułku szwoleżerów, która zajęła most na Teterewie, zniszczyła tory kolejowe i uniemożliwiła dojazd pociągu pancernego z Kijowa na front. Dyon szwoleżerów musiał się również wycofać i dołączyć do swej pobitej brygady.
Krótko był jednak Malin w ponownym posiadaniu bolszewików. O godzinie 3 dnia 28 kwietnia opuściła go nasza kawaleria a po południu tego dnia dotarła do Malina piechota podhalańska z grupy płk. Rybaka. Po ciężkiej walce piechoty zdobyto Malin na trwałe. Brakowało tylko kilku godzin wytrwania kawalerii, brakowało przyśpieszenia marszu przynajmniej części piechoty, wreszcie brakowało więcej oględnego i skupionego użycia jazdy, aby bitwa pod Malinem stała się pełną przegraną sowiecką.”
O zmianie na stanowisku dowódcy 13 DP wspomina generał Jan Romer:
„28 kwietnia przybył Naczelny Wódz do Koziatyna, oglądał zdobycz, kazał podziękować dywizji za wysiłek, a mój konflikt z płk. Jasińskim rozwiązał w ten sposób, że złożył go bezzwłocznie z dowództwa dywizji, które na propozycję gen. Listowskiego objął czasowo płk Jung (kolega z akad. artyl., o rok ode mnie młodszy).”
mapa z książki T. Kutrzeby „Wyprawa kijowska”