29 kwietnia
Wojska bolszewickie wycofywały się na wschód. Zajęto m.in. Czarnobyl nad Prypecią, gdzie zdobyto cztery statki flotylli rzecznej. Istotna zmiana zaszła w dowództwie Armii czwerownej. Dowódcą Frontu Zachodniego został Michaił Tuchaczewski.
Z listu Józefa Piłsudskiego do gen. Kazimierza Sosnkowskiego:
„Pierwsze zadanie prawie ukończone i ukończone na pół pomyślnie. Na pół dlatego, że pod względem taktycznym sprawa poszła doskonale, pod względem strategicznym bardzo i bardzo na pół. Cele wyznaczone z góry wraz z metodą porażenia nadzwyczajną szybkością operacji udały się znakomicie. Główne punkty – Malin, Korosteń, Żytomierz, Berdyczów i Koziatyń zostały osiągnięte w czasie oznaczonym, to znaczy na drugi dzień operacji – jedno wcześniej, drugie trochę później, ale to nic w Zsadzie nie stanowi. Rozbicie i rozproszenie nieprzyjaciela w postaci ¾ 12 armii zostało też osiągnięte. 58, 44, 7 i jazda prawie nie istnieją, tak samo Siczowi Strzelcy, którzy we wszystkich trzech brygadach (bardzo licznych i dobrze wyekwipowanych zresztą) w części w boju, w większości bez boju poddały się w całości i zostały rozbrojone, tak że jako tako wyszły dotąd 47-a i 45-a, których tylko w części zaczepiła katastrofa. Kijów jest prawie odsłonięty. Ale natychmiastowe zawinięcie albo wykorzystanie natychmiastowe zwycięstwa zawiodło i to dla kilku przyczyn.
Główna to łączność.”
Utrudzona kawaleria miała czas na wypoczynek. Kornel Krzeczunowicz notuje:
„Przez pełne cztery dni korzystaliśmy z dobrze zasłużonego odpoczynku w tej arkadii. Tylko służby miały pełne ręce pracy: kucie koni, leczenie odparzeń, naprawa wozów, uzupełnienie zapasów przez zakup furażu w odległych wsiach, aby nie nakładać zbyt wielkiego ciężaru na gościną Sestrynówkę. To wszystko wymagało wielkiego wysiłku organizacyjnego. 29 kwietnia delegacje pułków udały się do Koziatyna, aby wziąć udział w uroczystym pogrzebie naszych poległych, wśród nich naszego drogiego Andrzeja Gużkowskiego. Ogólne straty nie były wielkie jak na ogromny sukces naszego zagonu: dwóch oficerów i siedmiu ułanów poległo, trzech oficerów i trzydziestu ułanów było rannych.”
Nie był to tylko czas wypoczynku. Mieczysław Lepecki opisuje dzień 29 kwietnia:
„Tymczasem wcześniej od nas pomaszerował 6 Pułk Legionów, który już 29 kwietnia rano ruszył szosą w kierunku Kijowa, a w kilka godzin później natknął się na bolszewików pod miejscowością Koczerowo. Wywiązała się walka, podczas której rozbity nieprzyjaciel wycofał się na wschód. Jednocześnie wyruszyła 3 Brygada Kawalerii z przydzielonym I batalionem 5 Pułku Legionów, w kierunku na Fastów.”
Wydarzenia ostatnich dni tak komentował jeden z polityków obozu narodowo-demokratycznego Juliusz Zdanowski:
„Z drugiej strony Piłsudski argumentuje: bolszewicy gromadzą na nas ofensywę. Musimy im inicjatywę wziąć z ręki. Musimy atakować. Musimy zbić tę przygotowaną na nas armię, bo raz, że ona wciąż rosną może, a po wtóre, że nie jesteśmy w stanie trwać lata w nieruchomości. Skoro musimy zatem iść naprzód, pozostaje chwytanie się brzytwy, choćby Petlury. Lepszy taki sojusznik jak żaden. (…) W każdym razie przedsięwzięcie zajmowania setek tysięcy kilometrów kwadratowych bez możności ich obsadzenia jest nieco dziwną awanturą, a pomoc Petlury nie daje najmniejszej gwarancji, że Ukraińcami da się obsadzić jakiś odcinek frontu, i nie jest możliwe, robiąc z nim układ, pozostawić go poza frontem na wyznaczonych mu terytoriach. Dalej, robienie z nim układów i opuszczenie go w pół drogi lub, jak sobie niektórzy wyobrażają, przehandlowanie go w targach pokojowych, byłoby rzeczą absolutnie niegodną i grzebiącą autorytet moralny naszego nowego państwa.”
Michaił Tuchaczewski