30 kwietnia
Józef Piłsudski spotkał się z delegacją ludności polskiej w Żytomierzu.
Na północy, w okolicach Bobrujska bolszewicy próbują kontratakować, ale ich działania powstrzymuje szybko 1. Armia.
Niezawodny Mieczysław Lepecki notuje:
„Kawaleria doszła do Fastowa w dniu 30 kwietnia, jednak miasta nie zdołała zająć. Dopiero na drugi dzień zdobył je wspomniany batalion piechoty (I batalion 5 pp Legionów – red.). W walkach o to miasto zginał znany i ceniony oficer, kpt. Młot-Parczyński.”
Na froncie pojawia się ppłk Marian Kukiel, który lada moment obejmie dowództwo 51 pp.:
„Odpoczynek w zdobytym Stanisławczykuprzy 51 pp trzymającym ogromny front od Żukowiec na północy do Mołczan na południe (nad Muraszką), ă cheval rzeki Murafy i od Żmerynki do Odessy, – ok. 30 km linii oporu, ok. 22 km linii powietrznej frontu z gniazdami oporu: Żukowce, Stanisławczyk, Działów, z flanką prawą mocno narażoną.”
Zadowolony wydaje się być generał Jan Romer:
„30 kwietnia nareszcie przybył pod wieczór do Koziatyna 44. Pułk Strzelców Kresowych (mjr Szylling) i odciążył jazdę odpowiednio do moich intencji.
Przyczyny wstrzymania ofensywy na Kijów tak przedstawia Tadeusz Kutrzeba:
„Dobrowolne zatrzymanie 3. armii w odległości dwóch dni marszu od Kijowa w czasie od 27 kwietnia do 7 maja miało oprócz przyczyn natury operacyjnej, które uprzednio wykazałem, jeszcze powody natury organizacyjnej. W szybkim tempie przez nas zajęty obszar Ukrainy miał być uporządkowany, zanim przystąpiono do dalszego wyciągania linii etapowych. Przede wszystkim więc należało uruchomić sieć kolejową łączącą operujące armie z Polską. Sieć ta nie była zniszczona, gdyż odwrót sowiecki odbywał się bezładnie, natomiast wszystkie węzły kolejowe były gruntownie „zakorkowane”. Duża zdobycz w materiale kolejowym czynnym i wymagającym naprawy zatarasowywała dworce kolejowe uniemożliwiając jakikolwiek ruch na liniach. Dopiero stopniowa, metodyczna praca wlewała życie w martwy dotąd organizm kolei. Istniał też brak materiału opałowego, gdyż pod tym względem przygotowania na wszystkich kolejach sowieckich -— nawet na kolejach przyfrontowych — były niedostateczne. Jeżeli się zważy, że w roku 1920, z powodu nielicznego wyposażenia armii w samochody ciężarowe, zależność wojsk od linii kolejowych była silniejsza niż obecnie, można zrozumieć intencje Naczelnego Dowództwa zmierzające do porządnego uruchomienia kolei przed ponownym rozpoczęciem działań na większą skalę.”
J. Piłsudski i S. Petlura na stacji kolejowej w Winnicy