4 czerwiec
Józef Piłsudski był w Mołodecznie w sztabie gen. Szeptyckiego, korygując plany natarcia opracowane przez tego ostatniego. Następnie Wódz Naczelny udał się do Wilna.
Opady deszczu spowodowały odwołanie ataku przez siły dowodzone przez Budionnego.
Trwało natarcie Grupy gen. Skierskiego na Froncie Litewsko-Białoruskim. Podobnie atakowały inne ugrupowania Armii Rezerwowej.
W historii 28 pułku Strzelców Kaniowskich odnotowano:
„W nocy na 4 czerwca pułk ruszył naprzód na Szarkowszczyznę. Wojska sowieckie próbowały stawić opór pod wsią Ahalnicą, lecz w brawurowym ataku 1-ej i 4-ej kompanii, wspieranym bardzo skutecznie przez 2-gą baterię 10 pułku artylerii (kpt. Połoński), zostały zupełnie rozbite. Atak ten prowadził por. Wrzosek. W pościgu dnia 4 czerwca pułk osiągnął folwark Połowo.”
Nie ma spokoju 51 pp. Marian Kukiel notuje:
„Wiadomość o godz. 7, że duża siła nieprzyjaciela, jakoby 500 jazdy i 600 piechoty, rozwija się na wschód od Sokołówki. (…)
Niebawem, około godz. 9, wiadomość, że kpt. Serwaczyński nie czekając na te posiłki, uderzył na Sokołówkę i przegnał nieprzyjaciela – sto kilkadziesiąt bagnetów, parę maszynek. Około godz. 10 robi się groźnie: bolszewicy przechodzą do ogólnego ataku. Atakują Tarnówkę Wlk., Czobotarkę, zmuszają kpt. Serwaczyńskiego do opuszczenia Sokołówki. Stacja kolejowa Krzyżopol w ogniu ciężkich dział (także 180-210 mm). Atak na Czobotarkę odparty. (…)
Dzień ciężkiej walki, niepokoju i troski, zakończony na ogół szczęśliwie. To był atak generalny, zapowiadany od dawna. (…)
Pod wieczór, około godz. 21, wiadomość, że kawaleria nieprzyjaciela po drutami Krzyżopola, że znaczniejsze jej oddziały są w Haraczówce i chcą przedrzeć się pod Dubowo. (…) Trochę ognia pod Krzyżopolem. Czarnowski robi mały „napad ogniowy” w kierunku Żydówki, a bolszewicy odpowiadają ogniem na Krzyżopol. Szczęściem mało szkodliwie. Jeden ranny.”
Stacjonujący w Śnieżnej Jerzy Konrad Maciejewski zanotował:
„We wsi kręcą się ułani 12 pułku, we dworze stacjonuje kompania z 44 Pułku Strzelców Kresowych i bateria. Czekają już na nas. Cała kompania na dziedzińcu przed pałacem, karabiny w rząd, w kozły broń. Żołnierze – niczego sobie, gęby srodze zadowolone z tego, że ich zmieniamy. Wkrótce odmaszerują. Sześć sekcji z naszej kompanii obsadza placówki.
(…)
Na noc ostre pogotowie.”