6 czerwiec
Naczelny Wódz powrócił do Wilna, a następnie do Warszawy.
Na Froncie Litewsko-Białoruskim do odwodu przechodzi 1 Armia. Grupa gen. Skierskiego walczyła z Grupą Południowa XV Armii bolszewickiej. Były to ostatnie walki tej grupy. Walczyły nadal grupy generałów Jędrzejewskiego i Żeligowskiego oraz płk. Beliny-Prażmowskiego.
Dowódca Armii Rezerwowej poprosił Naczelnego Wodza o wstrzymanie natarcia o jeden dzień, ze względu na zmęczenie żołnierzy. Zgody nie otrzymał.
Dywizje Budionnego ruszyły w kierunku północno-zachodnim w celu linii kolejowej Koziatyn-Chwastów oraz przygotowania podstaw do natarcia na Berdyczów i Koziatyn.
Porucznik Jan Kowalewski złamał bolszewicki szyfr „Czajka” używany przez Flotyllę Dnieprzańską.
Lapidarnie sytuację panującą w dniu 6 czerwca na Froncie Ukraińskim określa Tadeusz Kutrzeba:
„6 czerwca nie przyniósł nam opanowania sytuacji, zachwianej przez dokonanie przerwy pod Samhorodkiem. Widzimy położenie w centrum frontu ukraińskiego płynne, stopniowo się zmieniające na naszą niekorzyść. Próby zahamowania pędu powodzi przez rzucanie w bieg żywiołu kłód i kamieni — zawiodły.
Powstała nowa sytuacja, wymagająca nowych i silnych decyzji.”
Podsumowanie walk 19 pp znajdziemy w relacji Jerzego Konrada Maciejewskiego:
„O świtaniu przyjechaliśmy do Zarudyńców. Zaraz wysłałem żołnierza na wieś, aby spenetrował czy są tam tabory naszej kompanii. Na stacji stoi piętnaście czy szesnaście czołgów (rychło w czas przyszły), z których dziesięć wkrótce pójdzie na wyznaczony im odcinek frontu z 37 pp i dwoma baonami 1 pp Legionów.
Na stacji również sztab naszego pułku. Wszyscy są skonsternowani, gdyż według pierwszych pogłosek, a raczej meldunków 1, 3, 4, 5. i 6 zostały całkowicie rozbite i wycięte, ich dowódcy: por. Frajberger (1 kompania), Mally (kompania) Wełłnicz i Zdanowicz zabici. Okrążyli Oziernę ze wszystkich stron i puścili do ataku trzy samochody pancerne. Klęska okropna. Sprawdza się przysłowie: „Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka”.
I batalion („Żelazny”) 19 pp Odsieczy Lwowa zrobił plajtę…”
W transporcie kolejowym na front znajduje się 1 pp Legionów. Ciąg dalszy relacji Mieczysława Lepeckiego:
„Później dowiedziałem się, że wysłano nasz batalion na patrol, celem zbadania okolic Białej Cerkwi i Skwiry. Był to czas przerywania się Budionnego i wśród naszych dowództw panowała jeszcze najzupełniejsza niepewność położenia.
Na stacji Fastów zastaliśmy wielki popłoch, gdyż właśnie nadeszły tam wiadomość, że jeden z naszych pociągów pancernych został przez bolszewików zdobyty, a załogę wycięto w pień. (…)
W Fastowie twierdzono, że zaraz za stacją można już spotkać nieprzyjaciela. Komendant dworca kazał nawet pozaciągać druty przy drogach, wystawił placówki i gotował się do starć z patrolami.
Po kilku godzinach postoju w Fastowie wyruszyliśmy dalej, również pociągiem, ale zachowując już wszelkie środki ostrożności. Ulokowano więc przede wszystkim na lokomotywach i w wagonach gotowe do strzału karabiny maszynowe, zakazano spać i polecono wystawić posterunki obserwacyjne.”