Naczelny Wódz podejmuje decyzję o opuszczeniu Kijowa

8 czerwiec

Naczelny Wódz podjął decyzję o opuszczeniu przez Wojsko Polskie Kijowa i zajęciu pozycji na rzece Teterew. Rozkaz w tej sprawie wysłano do gen. Śmigłego-Rydza.

Doszło do nierozstrzygniętej bitwy pod Wernyhorodkiem, gdzie dwie polskie brygady kawalerii spotkały się z bolszewicką 4 DK.

Na Froncie Litewsko Białoruskim Grypa gen. Jędrzejewskiego walczy w okolicach Plissy, Grupa gen. Żeligowskiego pod Łużkami i Hostobożem, a Grupa płk. Beliny-Prażmowskiego w okolicach jeziora Jelnia. Dowódca Armii Rezerwowej gen. Kazimierz Sosnkowski wyjechał na inspekcję jednostek na froncie.

Kornel Krzeczunowicz przedstawia sytuację na Ukrainie:

„Już dwa dni po bitwie pod Śnieżną zdobyła „Udarnaja Grupa” (dwie dywizje strzelców i Grupa Baszkirska) przyczółek mostowy nad Dnieprem, 60 km powyżej Kijowa i 8 czerwca rusza w ogólnym kierunku Malina i Borodzianki, zagrażając jedynej pozostałej w dyspozycji 3 Armii linii kolejowej: Kijów-Korosteń. W odpowiedzi na to groźne posunięcie nieprzyjaciela 3 Armia ewakuuje przyczółek mostowy kijowski i zajmuje pozycję obronną w kształcie wielkiego trójkąta wzdłuż rzeki Dniepr i Irpień oraz linii Trypole-Wasylków-Chwastów.”

 

Wątpliwości co do tego, czy wszystkie możliwe siły skierowano przeciwko bolszewikom rodzą się u Jerzego Konrada Maciejewskiego:

„Oryginalna wytworzyła się sytuacja. Wojska nasze zajmują pewien front, a tymczasem masy bolszewickiej kawalerii są już daleko na tyłach. Widzą, że linia bojowa wisi w powietrzu i że prędzej czy później trzeba będzie ją zlikwidować.

Do Pohrebyszcz przyjechała sotnia ukraińskich kozaków. Umundurowani są w angielskie uniformy, tylko mają włoskie czapki z ich narodowym herbem – widełkami. Nasuwa się refleksja, że Polska jest litościwa, ubierając tak obcych z krzywdą własnych żołnierzy. Jest tu również polsko-ukraiński oddział partyzancki i kilka rot „powstańców”. Wszystko to kręci się po miasteczku, a dlaczego nie idzie na front?”

 

Niewiele zmienia się w okolicy Krzyżopola. Tak opisuje to Marian Kukiel:

„Z brygadierem Januszajtisem na pododcinku Czobotarka-Sokołówka. Nieprzyjaciel wszędzie podsuwa małe oddziały piechoty. Pancerki podjeżdżają pod stację kolejową Krzyżopol. Po południu pancerka otrzymuje strzał pełny w lokomotywę z naszej baterii ciężkiej. Wyciągają ją (wiadomość od zbiega). Wieczór, około godz. 23, raz jeszcze podjeżdżają pancerki. Zmów przepędzone.

Pełna napięcia dramatycznego sytuacja w stronie Koziatyna-Berdyczowa, gdzie pono 1000 jazdy bolszewickiej wdarło się na nasze tyły. Front za nami zamknięty. Siłą ich działanie na połączenie nasze. Słabością zupełne ich odcięcie.”