19 czerwiec
Naczelny Wódz ponownie utworzył 2 Armię pod dowództwem gen. Raszewskiego.
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 19 czerwca:
„Na północ od Bobrujska aż do Dźwiny obustronna działalność wywiadowcza. Na odcinku poleskim rozgorzały silne walki na linii Uszy. Dalej na południe kontaktu z nieprzyjacielem nie ma.”
Jan Romer m.in. o działaniach wywiadowczych eskadry „kościuszkowskiej”:
„Tematem dnia 19 czerwca było wymiarkować, co robi Budionny. Wywiady kawalerii wykryły silną kawalerię w rejonie Niesołonia i na południe oraz jej ruchy na Kropiwnę. Lotnicy eskadry „Kościuszko” (polsko-amerykańska) w 4 lotach zgodnie stwierdzili liczne, stosunkowo słabe podjazdy, ogółem liczące 1000-1500 jeźdźców i trochę taborów posuwających się z rejonu Horoszki-Niesiołoń ku północy; wreszcie widzieli na południe Biełki eksplozje pocisków artylerii, a więc bitwę, ale zdaje się niewielką.
W rzeczywistości bolszewicy atakowali tego dnia dość poważnymi siłami 6 Dywizję pod Biełką i Andrijewiczami, ale zostali odparci. Wieczór tego dnia był u mnie osobiście dowódca 6 Dywizji gen. por. Raszewski, z którym omówiłem zamierzoną przeze mnie operację na Budionnego.”
Kazimierz Sokołowski przed pójściem do wojska chce zaangażować się na terenach plebiscytowych:
„Rozstrzygnięcie w sprawie moich tegorocznych wakacji nastąpiło w zasadniczej, acz bliżej nie decydującej formie. Ustaliłem tylko dwa punkty działania: 1) do szeregów (być może do ministerium) idę dopiero z poboru w październiku i 2) wakacje spędzę zapewne całkowicie lub w większości na robocie. Cały sęk polega na tym, że nie wiadomo, co to będzie za robota, albowiem zapisałem się dziś na teren Spisza i Orawy, lecz w rubryce języków obcych wpisałem – ukraiński, wobec tego mogę być przez Straż Kresową użyty na… Ukrainie. Bardzo to piękne, lecz Spisz jest piękniejszy i agitacja czy bojówka tamże o wiele więcej mi się uśmiecha, chociaż rozumiem, co mnie od Czechów może oczekiwać.”
Kornel Krzeczunowicz o nadgorliwości piechoty:
„Okazuje się, że łączność z 3 Dywizją została nawiązana w sposób „negatywny”. Na wiadomość o zbliżaniu się jazdy, piechota spaliła most w Ostróżku, po którym mieliśmy się przeprawić! Przez całą noc i następny ranek architekt, rtm. Lewiński z 9 pułku ułanów, buduje kładkę, którą mamy przeprowadzić konie wierzchowe. Tabory odchodzą do mostu w Baranówce, a działa i jaszcze przechodzą Słucz w bardzo ryzykowny sposób, gdyż konie muszą najgłębsze miejsce przepłynąć, ciągnąc działo po dnie rzeki. Przeprawa jednak udaje się bez wypadku w ciągu 19 czerwca, w czasie gdy oglądamy zwartą kolumnę 3 Dywizji maszerującej do Zwiahla – widok podnoszący na duchu po tygodniu odcięcia od wszystkich sąsiadów.”