18 czerwiec
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 18 czerwca:
„Na froncie północnym na odcinku rzeki Auty nieprzyjaciel ostrzeliwał ogniem huraganowym pozycje nasze między jeziorem Dołgoje i miejscowości Górki, po czym przeszedł do ataku, który został odparty.
Na południe od błot Jelni oddziały nasze w kontratakach posunęły się na wschód, zajmując szereg miejscowości.
Wzdłuż Berezyny spokój.
Na linii rzeki Wereśni od Martynowicz do ujścia jej do Uszy silne ataki.
Na froncie na południe od Wereśni aż do Dniestru większych starć bojowych nie było.”
Jan Romer aktywnie rozpoczyna dowodzenie:
„Ledwie przybyłem do Zwiahla (około 7 wieczór), dowiaduję się przypadkowo, że od tygodnia poszukiwana dywizja jazdy (której dotąd mimo radiodepesz nie udało się ściągnąć), jest w Robaczowie (23 km od Zwiahla); ten przypadek powitałem jako dobry prognostyk dla swych operacji.
Nie czekając na kolację, jadę do Robaczowa, gdzie po wielu perypetiach (drogi zawalone wojskiem i taborami, moczary nie do przebycia itp.) i około godz. 11 w nocy znajduję płk. Dziewickiego, dowódcę 5 Brygady Jazdy. Ten podkreśla zmizerowanie i liczebną redukcję naszej jazdy, jej stan bojowy ocenia jednak na około 2000 szabel zdolnych do działań, kładzie główny nacisk na podkarmienie koni i ludzi.”
Mieczysław Lepecki o kłopotach 12 pp:
„Już 18 czerwca Armia Konna weszła w styczność z oddziałami 12 Pułku Piechoty w okolicach wsi Jabłoniec. Położenie ich by o dość krytyczne, gdyż przeciw nielicznym naszym oddziałom występowały olbrzymie masy kawalerii. Powiadomiony o tym ppłk Dąb-Biernacki, dowódca doraźnie utworzonej grupy operacyjnej, w której skład wchodził oprócz naszego pułku również 12 pp i inne oddziały pomocnicze wraz z artylerią, wyjechał natychmiast z trzema oficerami na zagrożony odcinek, wydając przedtem rozkaz 1 pułkowi, aby udał się w ślad za nim pociągiem.”
Kornel Krzeczunowicz o starciach z bolszewikami:
„Na ranek 18 czerwca jest przewidziane natarcie na wsie zajęte przez nieprzyjaciela. 8 pułkowi przypada dobrze nam znany zaścianek szlachecki Nowy Zawód i okoliczne wsie. Celem natarcia jest osłona marszu dywizji w kierunku zachodnim. Z powodu przeciągającego się głodowania dowódca dywizji zadecydował odwrót na Słucz, aby uniknąć wyniszczenia koni. Pułk wyrusza o godz. 3. Szwadron 4 w straży przedniej zajmuje Wiunkę i Prutówkę, wyrzucając wysunięte oddziały Budionnego, które według zeznań ludności stoi głównymi siłami w szeregu wsi na południe od szosy Żytomierz-Zwiahel. 9 pułk zdobywa Bolarkę i potwierdza te wiadomości. Istotnie nieprzyjaciel niezwłocznie kontratakuje od wschodu i północy, aby odebrać Wiunkę. Mjr Brzezowski spieszą pułk i wytrwale broni każdej piędzi terenu aż do otrzymania rozkazu dywizji, by przerwać walkę i dołączyć do kolumny.
Około godz. 11 udaje nam się oderwać od nieprzyjaciela i kłusem odejść w ślad za dywizją, drogą przez Wydumkę, Luborski Hutor i Tartak, gdzie nocujemy.”
Stanisław Jan Rostworowski niepokoi się o publicystyczne harce przeciwników Naczelnego Wodza:
„Kupiłem sobie materiał na mundur w sklepie wojskowym, trochę bielizny i trzewiki za 260 M. Ceny o 500 % niższe niż w handlu. Jeden ze starych mundurów dałem sierż. Bobrowi, mojemu dawnemu ordynansowi, który jechał na ślub i strasznie był rad z tego prezentu.
Zaintrygowało mnie to co piszesz o Papie. Czy to pismo, to nie „Rzeczpospolita”, która wychodzi równocześnie w Warszawie, Poznaniu, Krakowie, Lwowie i Wilnie. Pismo to bije obecnie w Naczelne Dowództwo, w Belweder, propaguje myśl [powołania Dowbora na Szefa Sztabu lub Naczelnego Wodza, a Dmowskiego lub Paderewskiego na prezydenta. Napisz mi, co wiesz o tym piśmie i jaki w nim jest udział Papy.”