24 czerwiec
W Belwederze Józef Piłsudski przyjął Borysa Sawinkowa. W trakcie spotkania omawiano kwestię tworzenia w Polsce oddziałów rosyjskich.
Dobiega końca kryzys gabinetowy. Nowy rząd utworzył Władysław Grabski i przedstawił go 24 czerwca Naczelnikowi Państwa.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 25 czerwca (za dzień 24 czerwca):
„W dniu wczorajszym nieprzyjaciel zaatakował nasze pozycje w rejonie jeziora Muszuszol. Oddziały nasze po odparciu ataków, przeszły do kontrakcji, rozbiły nieprzyjaciela, wzięły jeńców i 6 kar. masz.
Na południowym Polesiu, w rejonie Sławeczny nasz oddział wypadowy w walkach z 25 dyw. bolszewicką wziął jedno działo i 2 karabiny maszynowe. Również 26 pp zdobył w kontrataku 4 działa i 8 kar. maszynowych.
Według dodatkowych meldunków w rejonie Ignatpola w dniu 21 bm. 5 pp rozbił 3 pułki jazdy bolszewickiej, zdobył 18 karabinów maszynowych i wziął jeńców.
Zacięte walki oddziałów naszych z konną armią Budionnego, posiłkowaną przez piechotę w rejonie Zwiahla, trwają ze zmiennym szczęściem, przybierając charakter coraz bardziej zacięty.
Na linii Słuczy lokalne utarczki patroli wywiadowczych.
Nasz wypad w rejonie Letyczowa doprowadził do rozbicia oddziału nieprzyjacielskiego, przy czym wzięliśmy 2 działa i 1 karabin maszynowy.”
Marian Kukiel nadal uważa, ze ofensywa, to najlepsze rozwiązanie:
Pułk 54 już tylko 1 baonem (odcinek Perepilczyńce – Łuka Mołczańska). Baon III po wczorajszych tragicznych zajściach w Barze (bunt wojskowy, 1 rozstrzelany, kilu w śledztwie) przychodzi do Koziszkowa z nowym dowódcą pułku, majorem Zörnerem. (…)
Układam plan wypadu na Noskowce dla odciążenia Ukraińców, bijących się zacięcie pod Mohylowem (gen. Pawlenko). Ich żelazna dywizja (Udowiczenko) dokonała dwóch wspaniałych wypadów, biorąc w sumie 2 działa, 10 karabinów maszynowych, kupę jeńców (ważny udział kawalerii)”.
Władysław Broniewski obejmuje dowództwo dwóch kompanii wykrwawionych kilka dni wcześniej pod Suchą Wolą:
„(…) objąłem rozbitą 5 kompanię. Faktycznie należy do mnie i szósta. W obu kompaniach stan bojowy jakieś osiemdziesiąt bagnetów. Wieczorem wyszliśmy na wypad baonem. Udało się jako tako – zafasowaliśmy tabor, jedną maszynkę i kilku jeńców”.
Kornel Krzeczunowicz nie ulega panice:
„Dopiero popołudnie 24 czerwca przyniosło przykrą niespodziankę: przygalopował nagle samowtór stary pułkownik z luzakiem, obaj na równie tłustych koniach; przedstawił się jako dowódca 6 Brygady Piechoty i oświadczył, że jego brygada została rozbita i że on z luzakiem są zapewne jedynymi pozostałymi przy życiu czy na wolności. Domyśliłem się, że sytuacja nie jest tak tragiczna, ale kazałem natychmiast siodłać, bo jakiś pościg mógł lada chwila pokazać się od wschodu. Nic więcej zrobić nie mogłem, boi nie mogło być mowy o opuszczeniu mostu. Na moje szczęście zauważyłem nadjeżdżających drogą z Korca płk. Plisowskiego i mjr. Brzezowskiego na czele kolumny 4 Brygady (dywizja jazdy wyruszyła w rejon Korca 23 czerwca o godz. 19 i zanocowała w pobliskiej Morozówce). Pogalopowałem do moich wodzów, powtórzyłem opowieść brygadiera piechoty i zameldowałem, że zamierzam niezwłocznie maszerować w kierunku rzekomo przerwanego frontu. Pułkownik zatwierdził mój plan, a mjr Brzezowski dodał mi dwa km-y i wysłał 5 szwadron (por. Bochenek) z dwoma km-ami celem obsadzenia brodu w Cwilce. Pomaszerowałem do Karpiłówki, gdzie zająłem pozycję obronną na dwóch mostach: w Cwili i Rudni, w samą porę, bo właśnie cofał się w największym porządku 9 pułk piechoty Legionów pod dowództwem ppłk. Wieczorkiewicza. Cofał się z powodu odcięcia od swoich sąsiadów”.