1 lipiec
Naczelny Wódz spotkał się z gen. Szeptyckim omawiając kwestie ewentualnego cofnięcia linii frontu.
Sejm ustawą utworzył Rade Obrony Państwa. Jej pierwsze posiedzenie miało jeszcze tego samego dnia.
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 1 lipca:
„Na północ od jez. Dołgoje oddział naszej piechoty dokonał wypadu w celach wywiadowczych i po krótkiej, lecz zaciętej walce zdobył szturmem wieś Ugły, wziął jeńców i kilka karabinów maszynowych.
Słabsze ataki bolszewickie wzdłuż rzeki Czarnicy zostały odparte ogniem artylerii i karabinów maszynowych.
Na południe od Bobrujska nieprzyjaciel atakował nasze pozycje w rejonie Szaciłek; piechota poznańska te ataki odparła.
Artyleria nasza zmusiła do odwrotu flotyllę statków pancernych bolszewickich na Prypeci w rejonie Bagrymowicz.
Jak zawsze pełne inicjatywy oddziały 9 dyw. piechoty w śmiałych wypadach na Szestowicze i Bałaszewicze rozbiły oddziały jazdy nieprzyjacielskiej, a następnie wyparły obsadę piechoty z tych miejscowości.
W rejonie Sławeczna oddziały bolszewickie pod wpływem naszych manewrów, wycofały się za Owrucz.
Na linii Ubroci przeciwnik, który poniósł w ostatnich walkach ciężkie straty podwozi nowe siły i przegrupowuje się do dalszej akcji.
Walki w rejonie Korca i Szepietówki trwają ze zmiennym szczęściem. Z powodu dużych przestrzeni i trudności komunikacyjnych nie można jeszcze dokładnie objąć całości tej akcji.
Na Podolu drobne utarczki ogólnie pomyślne dla nas”.
Kornel Krzeczunowicz o działaniach bojowych jazdy:
„O świcie 1 lipca dokonała 3 Brygada z 1 pułkiem ułanów wypadu przez most w Czerniachowie (odcinek 9 pułku ułanów) na Annopol. Nieprzyjaciel bronił się miękko. Ułani Krechowieccy zdobyli Choniaki po krótkiej walce, a zdobycie Annopola kosztowało godzinę walki. Pułki – na rozkaz – wycofały się niepostrzeżenie za Horyń. Nieprzyjaciel nie ścigał ich”.
Wilhelm Wilczyński o inicjatywie w obliczu nieprzyjaciela:
„O godz. 15 nieprzyjaciel w sile batalionu, maszerując w kierunku miejscowości Bereźniki, napotyka nas rozłożonych i odpoczywających w miejscowości Dubniki. Rozpoczyna wobec tego atak na nas, dość jednak niezdecydowanie. W tym czasie podporucznik Liszka, dowódca 4 kompanii, od którego jeszcze nie zdążyłem przejąć dowództwa kompanii, alarmuje kompanię i wyrusza przez las w kierunku wschodnim. W następstwie tego wraz z kompaniami będącymi na służbie ubezpieczeń, kontratakuje bolszewików. Nieprzyjaciel zaskoczony tym, jak prędko rozpoczął atak, tak jeszcze szybciej przeszedł do odwrotu i począł uciekać, pozostawiając na miejscu kilku zabitych.
Zadziwił mnie niemało postępek podporucznika Liszki, gdyż występując samowolnie bez żadnego rozkazu i w kierunku najbliższym, a więc dla siebie najwygodniejszym angażuje się w miejscu, które niekoniecznie musi być najwięcej zagrożone. Wciągając się samowolnie w akcję, pozbawia dowódcę pułku jednej kompanii, na którą w razie ciężkiej dla siebie sytuacji ten już liczyć nie może. Gorsze jest przy tym to, że dowódca pułku nie wie, że liczyć na tę kompanię nie może, gdyż – rzecz naturalna – nią nie zadysponował. Nie znaczy to, bym inicjatywy nie pochwalał, ale inicjatywa ma miejsce wszędzie tam, gdzie trzeba wystąpić, a przełożony dowódca z różnych względów nie może interweniować i w odpowiednim czasie wydać rozkazów. Tak wojować i wysuwać się w rąk przełożonego dowódcy można tylko wtedy, gdy się ma takiego marnego i i kiepskiego przeciwnika, jakim są bolszewicy. W każdym razie nawet lichego nieprzyjaciela lepiej docenić, gdyż i taki czasem może zrobić niespodziankę i stać się przypadkowo pod względem bojowym wartościowym przeciwnikiem”.
USTAWA
z dnia 1 lipca 1920 r.
o utworzeniu Rady Obrony Państwa.
Art. 1.
Tworzy się Radę Obrony Państwa.
Art. 2.
Skład Rady stanowią:
a) Naczelnik Państwa, jako przewodniczący,
b) Marszałek Sejmu Ustawodawczego,
c) dziesięciu posłów, wyznaczonych przez Sejm Ustawodawczy,
d) Prezydent Ministrów,
e) trzech członków Rządu, wyznaczonych przez Radę Ministrów,
f) trzech przedstawicieli wojskowości, wyznaczonych przez Naczelnego Wodza Wojsk Polskich.
W zastępstwie Naczelnika Państwa przewodniczy Radzie Prezydent .Ministrów.
Art. 3.
Do zakresu działania Rady należy:
a) decydowanie we wszystkich sprawach, związanych z prowadzeniem i zakończeniem wojny oraz z zawarciem pokoju;
b) wydawanie w tych sprawach rozporządzeń i zarządzeń.
Art. 4.
Wszystkie rozporządzenia i zarządzenia Rady podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Te rozporządzenia i zarządzenia, które w myśl ustaw wymagają uchwały Sejmu, winny być następnie na najbliższym posiedzeniu Sejmu składane za pośrednictwem Prezydenta Ministrów Sejmowi do zatwierdzenia.
Art. 5.
Radą zwołuje Naczelnik Państwa, względnie z jego upoważnienia Prezydent Rady Ministrów.
Do ważności uchwał potrzebna jest obecność dwóch trzecich części członków, a w tym przynajmniej połowy ilości posłów, w skład Rady wchodzących.
Art. 6.
Decyzje Rady zapadają zwykłą większością głosów; w razie równego podziału głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.
Art. 7.
Biurowością Rady kieruje Prezydent Ministrów.
Art. 8.
Rada zostaje rozwiązana mocą uchwały Sejmu Ustawodawczego.
Art. 9.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.
Skład Rady Obrony Państwa:
Józef Piłsudski, naczelnik państwa – przewodniczący Rady (1 VII – 1 X 1920)
Władysław Grabski, premier – wiceprzewodniczący Rady (1 VII – 23 VII 1920)
Wincenty Witos, premier – wiceprzewodniczący Rady (24 VII – 1 X 1920)
Wojciech Trąmpczyński, marszałek sejmu (1 VII – 1 X 1920)
Reprezentanci głównych klubów poselskich:
PSL „Piast” – Maciej Rataj (1 VII – 23 VII 1920), Władysław Kiernik (24 VII – 1 X 1920)
Związek Ludowo-Narodowy – Roman Dmowski (1 VII – 19 VII 1920), Aleksander Skarbek (20 VII – 1 X 1920)
Narodowe Zjednoczenie Ludowe – Leopold Skulski (1 VII – 23 VII 1920), Edward Dubanowicz (24 VII – 1 X 1920)
PPS – Norbert Barlicki
Narodowa Partia Robotnicza –Adam Chądzyński
Chrześcijański Związek Robotniczy – Artemiusz L. Czerniewski
PSL „Wyzwolenie” – Jan Woźnicki
Klub Pracy Konstytucyjnej – Jan Kanty Federowicz
Klub Mieszczański – Aleksander Henryk de Rosset
PSL Lewica – Jan Stapiński
Trzej przedstawiciele rządu
Kazimierz Bartel, minister kolei (1 VII – 23 VII 1920)
Stanisław Śliwiński, minister aprowizacji (1 VII – 23 VII 1920)
Eustachy ks. Sapieha, minister spraw zagranicznych
Ignacy Daszyński, wicepremier (24 VII – 1 X 1920)
Leopold Skulski, minister spraw wewnętrznych (24 VII – 1 X 1920)
Ze strony wojska skład był zmienny, najczęściej w posiedzeniach uczestniczył gen. Kazimierz Sosnkowski.