2 lipiec
W Belwederze odbyła się narada, w której oprócz Naczelnego Wodza uczestniczyli generałowie: Szeptycki, Rozwadowski, S. Haller i Leśniewski.
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 2 lipca:
„Na północ od Borysowa na linii jezior rzeki Auty słaba działalność artylerii. Jedynie na południowy wschód od jeziora Szado w rejonie Czubarino bolszewicy zaatakowali nasze pozycje i po krótkiej walce zostali odrzuceni.
Na północ od Bobrujska nieprzyjaciel usiłował przeprawić się na zachodni brzeg Berezyny pod Szernówką, został jednak rozproszony ogniem naszej artylerii.
Na północnym Polesiu spokój.
Na południe od Prypeci oddziały gen. Bałachowicza, wsparte przez naszą piechotę, zaatakowały wczoraj Wieledniki, gdzie stał sztab 332 brygady strzelców bolszewickich. W rezultacie tej akcji sztab tej brygady ze wszystkimi urządzeniami wpadł w nasze ręce, a pułk bolszewicki, który kontratakował na Wieledniki, otoczony ze wszystkich stron przez nasze oddziały, wycofał się w popłochu, poniósłszy olbrzymie straty, pozostawiając w naszym ręku kilka karabinów maszynowych, składy prowiantowe, 100 wozów taboru i ponad 100 jeńców.
Na wschód od Równego przeciwnik, unikając walki z naszymi manewrującymi kolumnami i korzystając umiejętnie z ruchliwości swej konnej armii, dąży za wszelką cenę do sforsowania Horynia i zajęcia Równego. Walki naszych oddziałów z kolumnami Budionnego trwają na linii Horynia i w rejonie na północ od Starokonstantynopola.
Na południe od Latowycza sytuacja bez zmiany”.
Jan Romer o niepowodzeniach polskich:
„2 lipca o 1 rano przychodzi następujący rozkaz dowództwa frontu:: 3 Legionowa, 6 Dywizja i dywizjon jazdy w ataku, rozwijającym się korzystnie są już blisko Korca, a tabory Budionnego znajdują się w odwrocie na Zwiahel (mój własny wywiad lotniczy stwierdził wczoraj o godz. 18 ostrą walkę pod Zasławiem, widocznie gen. Szymański nacierał na południ owe skrzydło Budionnego, wzmocnione przez około 2000 jazdy, która 30 czerwca przed atakiem płk. Hohenauera przeszła w kierunku Zasławia przez Hryców). (…)
O godz. 5.30 byłem w Świnnem (na wschód od Starego Konstantynowa), ażeby przejrzeć właśnie maszerujące części 18. Dywizji Piechoty (rezerwa armii, którą tworzę celem uderzenia na Szepetówkę).
O 6.30 jestem w Startym Konstantynowie z gen. Krajowskim, dowódcą 18, Dywizji Piechoty, gen. Lindem, dowódcą jednej z jego brygad, płk. Paulikiem dowódcą 13. Dywizji Piechoty. Właśnie lotnik melduje nam, że Zaslaw zajęli bolszewicy, że nasi są blisko na zachód, że obecnie walki nie ma.
(…)
Wróciwszy, dowiaduję się, że 3. Dywizja Legionowa i dywizjon jazdy spod Korca znów się cofnęły na Horyń, ścigane przez Budionnego i że brygada rezerwy jest tak rozbita, że należy ją skreślić – Patria in periculo!!”.
Marian Kukiel również nie ma powodów do optymizmu:
„Wczas rano z Baru. Niemiłe wrażenie, że obrona nasza przed tym miastem dogorywa, i że wkrótce pryśnie. Rozbitki z kompanii 1/54. Znowu uciekła z pozycji. Szczęściem naszym artyleria nasza strzela jeszcze z dawnych stanowisk. Nasze wojska w pełnym marszu. Ogromna przecież siła. (…)
Samochodem z brygadierem Januszajtisem do Międzyborza i na przyczółek mostowy Ratyczowwa, gdzie stoi Szkoła Podoficerska. Naiwność starej pozycji i jej umocnień krzyczy w niebogłosy. Ale to tylko furtka do wypadów. Rozmawiałem z brygadierem o naszych metodach wojowania. Już rozumie tragizm tej strategii i taktyki w zastosowaniu do tego teatru wojny i tych sił operacyjnych. Skarży się na brak kawalerii i słusznie”.