5 lipiec
Odbyło się drugie posiedzenie ROP, w trakcie którego uchwalono wysłać notę do uczestników konferencji w Spa.
Komunikat Sztabu Generalnego za dzień 5 lipca:
„Na północy pod przemożnym naciskiem przeszło 10 dywizji nieprzyjacielskich oddziały nasze 1 armii w ciężkich walkach zostały zmuszone do cofnięcia się. Na lewym skrzydle tej armii operują oddziały kawalerii bolszewickiej.
Jednocześnie z atakiem na skrajnej północy poprowadził przeciwnik uderzenie na linię rzeki Berezyny na wschód od Lipska. Oddziały nieprzyjacielskie, które przeprawiły się przez Berezynę zostały w walce na białą broń odrzucone na schodni brzeg rzeki.
Na północ od Wielkiego Stachowa dwie kompanie naszej piechoty przeprawiły się przez Berezynę, na zdobytych wcześniej pontonach, rozbiły bolszewików pod Trzcianką i Dubieniami, zdobyły trzy armaty, karabin maszynowy, 30 koni i jeńców.
W akcji w rejonie Lipska odznaczył się sierżant Binaś, który powstrzymał cofającą się kompanię i poprowadził ją do pomyślnego kontrataku, za co został na polu bitwy awansowany na podporucznika.
Na Polesiu silny atak bolszewicki w rejonie jeziora Tremlec zmusił nasze oddziały do cofnięcia się. Dalsza akcja w toku. Wzdłuż całej Berezyny i Ptyczy nieprzyjaciel przygotowuje się do generalnego ataku, którego należy się spodziewać każdej chwili.
Na północ od Olewska 26 pp dokonał śmiałego wypadu na Ludwipol, gdzie zdobył 3 działą 16 karabinów maszynowych, kilkadziesiąt wozów z prowiantem i amunicją.
Wszystkie ataki na Uborci zostały przez oddziały nasze odparte.
Zacięte walki w rejonie Równego trwają. Kawaleria nieprzyjaciela przedostała się na tyły naszych oddziałów, przecinając linię kolejową Kowel-Równe.
Ataki nieprzyjacielskie na Starokonstantynów odparte.
Na odcinku wojsk ukraińskich nieprzyjaciel przejściowo zajął Kołkowce i Kopajgród, kontratakiem jednak został wyparty”.
Z protokołu posiedzenia Rady Obrony Państwa:
„Naczelnik Państwa: 1) my walczymy z bolszewikami i oprócz nas walczy jeszcze Wrangel, co oznacza, że idę z Wranglem; 2) walczy Petlura i bije się dobrze, bo ja mu nie przeszkadzam, a idę z nim; 3) Sawinkow, to ja idę z nim, gdyż Bałachowicz walczy nie najlepiej; 4) walczę z bolszewizmem, to dla mnie jest wygodniejsze ich uznanie za bolszewików, a nie Rosjan, to znaczy ich naród; 5) kiedy powołuję wszystkich do wojska, to ja nie robię kłótni, to ja nie robię inwekcji osobistych. Każdy kryzys gabinetowy trwa tygodniami.
Ja żądam wtenczas wszystkiego od całego społeczeństwa. Wojsko prowadzi wojnę, a społeczeństwo się kłoci”.
Jan Romer o działaniach 6 Armii:
„Sytuacja pod Deraźnią jest niezmieniona. Gen. Krajowski rozbija dalsze części 45. Dywizji pod Zasławiem. Bierze 5 dział, 13 kulomiotów i jeńców, ale wiadomości spod Równego, jakoby II Armia wycofała się na północ dają mało szans naprawienia sytuacji pod Równem. Odwrót VI Armii na linię Zbrucza staje się coraz bardziej aktualny”.
Lucjan Żeligowski o swoich przemyśleniach dotyczących natarcia Tuchaczewskiego:
Dnia 5 lipca rankiem sytuacja przedstawiała się następująco: XIX brygada walczyła w okolicy Łużek, XX zaś, przez nikogo nie naciskana, wycofała się do Hermanowicz. (…)
Moje tak uporczywe trwanie w Szarkowszczyźnie poczytuję dzisiaj za błąd. Miał on swe źródło w zbyt dobrym moim mniemaniu o przeciwniku. Sądziłem już 4 lipca wieczorem, że jestem już okrążony, chciałem więc skupić siły, aby się gdzieś przebić. Pośpiech mało tu pomagał. Trzeba było wyjaśnić sytuację. Nigdy bym wówczas nie posądził rosyjskiego dowództwa, że wyśle jazdę do walki z taborami, a piechocie pozwoli „dreptać” na północy.
Stefan Szyłkiewicz o sytuacji 13 pułku ułanów:
„Dnia 5 lipca śliczny był dzień niedzielny. Zaczęliśmy odwrót. Powstrzymać nieprzyjaciela już się nie dało. Kawaleria ich zaczęła nas okrążać. Nieraz przechodziliśmy przez wsie, gdzie oni już byli. Nie starali się nawet nawiązać z nami kontaktu, tylko szli naprzód i naprzód. Nocowaliśmy nieraz o pół kilometra od siebie”.