22 lipiec
Dowódcą 1 Armii zostaje Jan Romer.
Do Mińska wyjeżdża polska delegacja mająca prowadzić rozmowy dotyczące zawieszenia broni.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 22 lipca:
„Na południe od Grodna oddziały nasze, prowadząc nakazaną kontrakcję wzdłuż szosy Sokółka-Grodno, wyparły oddziały nieprzyjacielskie z Korobczyc, Kamionki i Olszanki i podsuwają się pod forty Grodna.
Od Swisłoczy do ujścia rzeki Szczary utarczki wywiadowcze na przedpolu rzeki Niemna.
Na schód od Mostów, w rejonie Moskale, nieprzyjaciel słabszymi oddziałami i szwadronem jazdy, przeprawił się przez Szczarę, został jednak zdecydowaną kontrakcją naszych oddziałów odrzucony za rzekę.
W rejonie na północ i zachód od Słonima, toczy się zacięta walka, celem wyrzucenia oddziałów nieprzyjacielskich, które pod Słonimem sforsowały przeprawę na Szczarze.
Na Polesiu drobne utarczki z posuwającymi się awangardami przeciwnika na linii rzeki Bobryk. Nieprzyjaciel próbował jednocześnie sforsować Prypeć pod Golcami, został jednak z ciężkimi stratami odrzucony.
Na południe od Prypeci, w rejonie Rzeczycy i Mulczyc, oddziały nasze znajdują się w walce z przeciwnikiem, który przeprawił się znaczniejszymi siłami na zachodni brzeg Styru. W rejonie Mulczyc kontratakujące oddziały nasze wzięły kilkudziesięciu jeńców.
Na południe od Łucka trwają w dalszym ciągu zacięte walki w rejonie Targowicy i na linii kolejowej Radziwiłłów-Dubno. Podkreślić należy bohaterstwo grupy majora Matczyńskiego, która, pomimo opuszczenia Dubna przez nasze oddziały, pozostała przez dłuższy czas w fortach i następnie, będąc otoczoną ze wszystkich stron przez nieprzyjaciela, wycofała się pod huraganowym ogniem artylerii i naporem aut pancernych, torując sobie drogę bagnetami.
Na południe od Dubna, nieprzyjaciel, po zaciętych atakach, opanował Krzemieniec.
Na północ od Wołoczysk, nieprzyjaciel atakował Ożochowce, naszym kontratakiem został jednak odrzucony i wycofał się w popłochu na wschód. Nie bacząc na olbrzymie straty, nieprzyjaciel atakuje przyczółek mostowy Wołoczysk, ataki jego są jednak bezskuteczne.
Na odcinku wojsk ukraińskich, nieprzyjaciel przeprawił się przez Zbrucz i zajął Iwanie Puste, skąd jednak kontratakiem został odrzucony za rzekę”.
Lucjan Żeligowski o oczekiwaniach wobec nowego dowódcy 1 Armii:
„Od 22 lipca dowództwo 1-ej armii objął generał Romer, który dowodził nią do 29 lipca. Rola każdego dowódcy była trudna, gdyż wobec linearnego ugrupowania i rozprószonych sił, osiągnięcie pozytywnych rezultatów nie było możliwe. Spodziewałem się utworzenia większej grupy lub skoncentrowania całej armii na lewem skrzydle frontu. Generał Romer jednak dążył w centrum do wyrzucenia nieprzyjaciela za Niemen. Stąd nieudane, uciążliwe i niepotrzebne manewry 10-ej, 8-ej i 1-ej litewsko-białoruskiej dywizji. Nowy dowódca kontynuował liniową obronę Niemna, a potem Narwi i Bugu.
W czasie odwrotu grupy grodzieńskiej na tyłach jej w Kuźnicy i Sokółce operowała już jazda nieprzyjacielska, a w Indurze i Odelsku starała się oskrzydlić ją nieprzyjacielska piechota, która sforsowała Niemen w Łunnej, na odcinku 11-ej dywizji piechoty”.
Marian Kukiel o zmaganiach opisywanych przez komunikat Sztabu Generalnego:
„Dzień rozpoczyna walka artylerii i pociągów pancernych pod Wołoczyskami. Nasza ciężka osiąga celny strzał w pancerkę, wybuch amunicji. Po południu atak potężny przez Wołczkowce. Znowu front przerwany. Ale od południa i północy zepchnięte bataliony II/51 i I/53 zostają poderwane przez baony świeże I/51 i II/42, odbijają nieprzyjaciela w ciężkiej walce, trwającej do 3 rano dnia następnego, za Zbrucz. Jednakże znowu inicjatywa wyrwana mi z rąk, znowu nie mogę dojść do zamierzonego uderzenia od płn. z Ożochowiec na Wołczkowce.
Izaak Babel o zmiennych kolejach losu na wojnie:
„Pod Chotyniem widać naszych, wjeżdżamy, strzelanina. Zawracamy, dziki galop, ciągnę konia za tręzlę. Kule gwiżdżą i wyją. Ogień artyleryjski. Griszczuk to pędzi z mroczną, milkliwą energią, to znów w chwilach zagrożenia – staje się nie do pojęcia niemrawy. Czerniej mu ta żuchwa nieogolona. W Boratynie nie ma już nikogo. Tabory za Boratynem, zaczyna się bałagan. Epopeja taborowa, wstręt i ohyda. Dowodzi Gusiew. Pół nocy stoimy pod Kozinem, strzelanina. Wysyłamy szpicę na zwiady, nikt nic nie wie, szastają się konni, szalenie czymś zajęci, jakiś wysoki niemiaszek – naczpowiatu; noc, spać się chce, poczucie bezradności, nie wie człowiek, dokąd go wiozą, myślę, że ten wypad to wszystkiego 20-30 ludzi, z tych, cośmy ich zapędzili do lasów. Ale skąd artyleria? Drzemałem pół godziny, powiadają, że była strzelanina, nasi wysłali tyralierę. Ciągniemy dalej. Konie zmęczone, okropna noc, posuwamy się ogromną zgrają w egipskich ciemnościach, przesz nie wiadomo jakie wsie, gdzieś z boku pożary, przecinają nam drogę jakieś inne tabory – czy to front się zatrząsnął czy tylko panika obozowa?”.