21 lipiec
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 21 lipca:
„Oddziały nieprzyjacielskie, które opanowały Grodno, prowadzą atak wzdłuż szosy Grodno-Sokółka i walczą z naszymi oddziałami na wysokości Bakun. Ta ostatnia miejscowość chwilowo utracona, została brawurowym kontratakiem odzyskana przez naszą piechotę.
Wzdłuż Niemna, od Łunnej Woli do ujścia rzeki Szczary, bolszewicy dążą za wszelką cenę do sforsowania naszych pozycji obronnych.
Atak bolszewicki, prowadzony przez linię rzeki Szczary, a skierowany głownie na przyczółek mostowy Słonima, zmusił nasze oddziały do opuszczenia tej miejscowości. Obecnie zacięte walki toczą się na pół drogi między Słonimem i Zelwą. W akcji na tym małym odcinku nieprzyjaciel skoncentrował 3 dywizje piechoty, które przy forsowaniu Szczary pod Słonimem, poniosły nadzwyczaj ciężkie straty.
Na Polesiu w rejonie Dziatłowicz oddziały nasze pod oparciu silnych ataków nieprzyjaciela, przeszły do kontrakcji i odrzuciły oddziały bolszewickie ze swego przedpola, biorąc kilkudziesięciu jeńców.
Na południe od Prypeci, nieprzyjaciel dążąc do zlikwidowania brawurowych akcji wypadowych gen. Bałachowicza, skoncentrował w tym rejonie całą dywizję piechoty i znaczną ilość kawalerii i po uporczywej walce, opanował Rzeczycę, wypierając nasze oddziały do Prywitówki.
Dalej na południe, pomimo nadzwyczaj energicznego dążenia nieprzyjaciela do przerwania naszego frontu na rzece Styr, wszystkie ataki zostały przez nasze oddziały odparte.
Na froncie południowym, po bohaterskiej obronie 18-ta dywizja piechoty, opuściła Dubno, które zostało zajęte przez kawalerię Budionnego, posiłkowaną silnymi oddziałami piechoty na wozach. W rejonie Dubna toczą się obecnie zacięte walki pod Targowicą na północy i Kozinem na południu.
Bohaterskie oddziały 6-ej armii odpierają w dalszym ciągu zaciekłe ataki nieprzyjacielskie na linii rzeki Zbrucza, prowadzone przez nieprzyjaciela z niesłabnącą energią i z absolutnym lekceważeniem strat ludzkich, które on ponosi. W walkach tych podkreślić zwłaszcza bohaterskie zachowanie się 12-ej dyw. płk. Januszajtisa, której piechota z podziwem godnym spokojem i odwagą odpiera ataki kolumn piechoty i kawalerii nieprzyjacielskiej, a artyleria, wjeżdżając brawurowo na odkryte pozycje, zadaje bolszewikom nadzwyczaj ciężkie straty.
Pod Wołoczkowcami brygada kawalerii nieprzyjacielskiej, która w sile 800 szabel, przedarła się na nasze tyły, po zaciętych i krwawych walkach, została z powrotem odrzucona za Zbrucz. Pod wpływem tej dzielnej postawy naszych wojsk i ogromnych strat, jakie ponosi nieprzyjaciel na tym odcinku, przeszedł w nocy z 19 na 20 bm. kubański pułk kozaków w pełnym składzie na naszą stronę”.
Stanisław Lis-Błoński o pierwszych wrażeniach po dołączeniu do grupy gen. Bałachowicza:
„Tymczasem ani zasadniczej rozmowy, ani obiadu nie skończyliśmy. Przeszkodził nam w tym liczny oddział bolszewicki, który w przeważającej nas sile przeszedł rzekę Styr i masą zaczął nacierać na oddziały Grupy gen. Bałachowicza. Wywiązała się walka., Widać było zamieszanie w oddziałach bałachowców. Poszczególne fragmenty walki można było obserwować gołym okiem. Zaczęły grać karabiny maszynowe. Potrzebne było ukazanie się w linii płk, Bałachowicza (Józef Bałachowicz, brat generała – przyp. red.) i osobista jego interwencja. W stosunkach i sposobie dowodzenia na tym terenie jeszcze się nie orientowałem, lecz dziwnym mi się wydawało, że mimo gorącej walki, artyleria nie przejawia żadnej aktywności i udziału w walce nie bierze. Płk Bałachowicz zaproponował mi, abym mu towarzyszył do baterii (kazał podać konie). Znajdowała się ona pod lasem, około 800 m na południe od wsi Borowa.
Gdyśmy przyjechali na stanowisko baterii, płk Bałachowicz zwrócił się do dowodzącego z nią zapytaniem, dlaczego nie każe strzelać: „Wszak kilkakrotnie telefonowałem do pana, by pan otworzył ogień z dział, a pan milczy?”. Dowódca baterii odpowiedział pułkownikowi coś, czego ja nie dosłyszałem, na co pułkownik kazał go odprowadzić kilkanaście kroków i dwukrotnym wystrzałem w głowę położył trupem. Okazało się później, że dowódca baterii, nazwiskiem płk Michajłow, był w kontakcie z wywiadem sowieckim i na swoim stanowisku prowadził specjalny sabotaż. Wtedy nie strzelał, pomimo, że sytuacja była ciężka. Liczył on, że przyczyni się swoim zachowaniem do kompletnej porażki gen. Bałachowicza.
Po tym incydencie płk Bałachowicz polecił natychmiast otworzyć ze wszystkich trzech dział ogień artyleryjski, użyć wszystkich odwodów do kontrataków i po z górą dwugodzinnej walce, bolszewicy z powrotem wycofali się za Styr”.
Marian Kukiel o pociągu pancernym „Piłsudczyk”:
„Dwa nowe kryzysy bojowe. Rankiem pancerki bolszewików rozszerzywszy tor poza stację kolejową Wołoczyska, dotarły aż do głębokiego wkopu przed miasteczkiem w linię naszego (odcinka?) obronnego. Jest ich 4 i pociąg ciężarowy. Zörner prosi o rozkaz ewakuacji odcinka. Żądam jednej jeszcze próby artylerią. Próba dokonana. Cofają się pancerki. Do wkopu wpada w pościgu bohaterski „Piłsudczyk”. Zderza się prawie z zatajoną ostatnią pancerką. Zmusza ją do ucieczki. Zdobywa narzędzia do rozszerzania toru i staje na straży wschodniego wylotu wkopu
Od godz. 13 nieprzyjaciel atakuje bardzo znacznymi siłami od Jachnowca na Ożochowce, od Palczyniec na Toki i dalej na zachód. Masy piechoty. Trzy baterie. Od Hnilic Małych kontratak I/51 przeprowadzony z energią i brawurą, posuwa się aż po Palczyńce, bateria nieprzyjaciela, omal że wzięta, porzuciła amunicję. Piechota pierzchła. Uczucie zwycięstwa”.
Kornel Krzeczunowicz o radosnej wiadomości:
„O godz. 6 rano wyruszamy z Lipy, aby objąć obronę Styru z Grupą gen. Lindego (6 Dywizja Piechoty). Mam być przedłużeniem prawego skrzydła dywizji, która stoi w odległym o 4,5 km historycznym Boremlu. Na szczęście cisza panuje na nieprzyjacielskim brzegu, a dolina rzeki jest bagnista na tym odcinku. Sielankę zaburza tylko kilka trupów końskich, pozostawionych przez piechotę po utarczce z nieprzyjacielskim podjazdem. W nocy przychodzi szwadron 9 pułku ułanów, aby mnie zluzować. Przywozi mi fonogram, mocą którego mam bezzwłocznie odejść do Chołoniowa na spotkanie z nowym 8 pułkiem.
Trudno opisać radość moją i wszystkich moich oficerów i ułanów. Wracamy do swoich, i to wzmocnionych uzupełnieniami. Od tylu tygodni żyliśmy tylko z zasobów kraju w drodze rekwizycji. Od Równego byliśmy pozbawieni bagażu. Urosła mi paskudna czarna broda, bo w juczkach woziłem tylko jedną zmianę bielizny, mydło i ręcznik. Niczego więcej, poza dorywczym prowiantem i amunicją, aby konia nie przeciążać”.