25 lipiec
Do Warszawy przybyła misja wojskowo-dyplomatyczna. W jej skład wchodzili m.in. gen. Weygand oraz ambasador angielski w Berlinie lord d’Abernon.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 25 lipca:
„Przez cały dzień wczorajszy nieprzyjaciel w dalszym ciągu z wielką energią prowadził ataki na północnym froncie w obszarze Grodna. Główne natarcia skierowane były w kierunku Sokółki wzdłuż szosy Wołpy na Roś. Oddziały nasze odstępują w ciężkich walkach. Nieprzyjaciel opanował Kuźnicę.
Na zachód od rzeki Zelwy, oddziały nasze, pod parciem przeważających sił przeciwnika, odstępują wzdłuż szosy Słonim-Prużany. Na trakcie kobryńskim zacięte ataki nieprzyjacielskie na rejon Berezy Kartuskiej zostały przez oddziały poznańskie odparte. Nieprzyjaciel, który tu poniósł bardzo ciężkie straty, zaniechał czasowo dalszej akcji zaczepnej.
Na Polesiu sytuacja bez poważniejszych zmian, jedynie w rejonie Łogiszyna piechota nasza lokalnym atakiem wyparła przeciwnika z zajmowanych przez niego okopów, wzięła jeńców i jeden karabin maszynowy.
Na Styrze sytuacja bez zmiany.
W rejonie Beresteczka zacięte walki. Oddziały nasze, które od 10 dni znajdują się w bezustannej walce z kawalerią nieprzyjacielską, w dniu wczorajszym pod silnym jej naporem zmuszone były do wycofania się na Radziwiłłów. Odwrót ten odbywał się w bardzo ciężkich warunkach, jedna z naszych brygad przebiła się przez zwarty pierścień oddziałów nieprzyjacielskich. Obie walczące strony poniosły ciężkie straty. W całej tej akcji wybitną rolę odegrał pociąg pancerny „Pionier”.
Na Zbruczu gwałtowany atak nieprzyjacielski doprowadził w dniu wczorajszym do zajęcia przyczółku mostowego Wołoczysk, od tygodnia bronionego z prawdziwym bohaterstwem przez nasze oddziały. Na odcinku od Krzemieńca do Wołoczysk front nasz wygiął się pod silnym naciskiem przeważających sił przeciwnika. Obecnie toczą się zacięte walki na wschód od Poczajowa, Wiszniowiec i Zbaraża.
Na południe od tego rejonu Husiatyń, który przejściowo znajdował się ręku nieprzyjaciela, został odbity brawurowym atakiem oddziałów własnych pod dowództwem płk. Wolgnora”.
Władysław Broniewski o wpływie wojny na zdolność pisania:
„Siedzę w Sokalu, na pozycji, na której zmieniliśmy chwilowo 5 Pułk Piechoty Legionów. Ten poszedł na wypad, który właśnie się odbywa. Jest pierwsza godzina w nocy – spać mi nie wypada ze względu na służbę, więc nie mając co robić, piszę. W ogóle nie umiem już pisać – wojna zniszczyła we mnie spostrzegawczość, wrażliwość, notatki moje stają się krótkie, jak komunikaty Sztabu Generalnego. Jest to zresztą zrozumiałe: to, co piszę, odzwierciedla mnie samego – jestem w obecnych czasach zwięzły, lakoniczny i o silnie przytępionej wrażliwości”.
Wilhelm Wilczyński o obronie linii Styru:
„Kontynuujemy dalszy ciąg akcji wypadowej na miasteczko Kołki, rozpoczętej wczoraj wieczorem. Maszerujemy z miejscowości Chopniów przez miejscowość Łyszcze, Sitnica, Rudnia, docieramy do Kołek o godzinie 7. W miejscowości Łyszcze natknięto się na kawalerię nieprzyjacielską, którą rozpędzono i zmuszono do panicznej ucieczki, przy czym zdobyto dwa karabiny maszynowe i wzięto kilkunastu jeńców. Na ogół nie osiągnięto takiego sukcesu, jakiego się spodziewano.
(…) Zwłoki poległych bolszewików wskazują, że w ostatnich dniach nieprzyjaciel próbował sforsować rzekę Styr i osiągnąć północny brzeg rzeki, lecz atak jego został przez 6 Pułk Piechoty Legionów odparty i tym samym jego próby przekroczenia rzeki zostały udaremnione”.
Kornel Krzeczunowicz o koncentracji sił jazdy:
„25 lipca dowiadujemy się z rozkazu 2 Armii, że 18 Dywizja Piechoty została otoczona przez trzy dywizje Budionnego i wycofała się do rejonu Radziwiłłów-Brody. 4 Brygada płk. Dreszera, w której skład wchodzimy, ma uderzyć w kierunku na Brody. Dowiadujemy się, że nie jesteśmy sami. 2 pułk szwoleżerów zajmuje leżące na lewo od nas wsie Peremyl i Humniszcze nad Styrem. Nasz 1 szwadron (ppor. Słotwiński) zajmuje jako przygotowanie do ofensywy Merwę i Strzemilcze. Pod wieczór nadchodzą 1 pułk szwoleżerów i 16 pułk ułanów i zdobywają Smarzów”.