27 lipiec
Tego dnia sformułowany został rozkaz nr 7945/III, który był pierwowzorem przyszłego rozkazu 8358/III
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 27 lipca:
„4. armia nieprzyjacielska w dalszym ciągu prowadzi usilne natarcie po obu stronach linii kolejowej na Białystok. Po zajęciu Sokółki nasze oddziały były zmuszone do opuszczenia linii rzeki Sokołdy. Walki obecnie toczą się na północ od stacji kolejowej Czarna Wieś. Jednocześnie nieprzyjaciel prowadzi atak na linię rzeki Narwi w rejonie Siemionówki i miasteczka Narew.
Na zachód od Prużan nieprzyjaciel przerwał się na tyły naszych oddziałów, zaatakował rezerwy pod miejscowością Biały Lasek na szosie z Prużan do Bielska. Grupa płk. Andersa pod Prużanami po uporczywych walkach wyparła bolszewików z Dołgi.
Przez cały dzień wczorajszy nieprzyjaciel gwałtownie atakował nasze pozycje na przyczółku mostowym Berezy Kartuskiej i na północ od tego przyczółka w rejonie Sielca. Piechota poznańska nie bacząc na znaczną przewagę przeciwnika i na zmęczenie spowodowane kilkudniową bezustanną walką w tym rejonie, nie tylko wszystkie ataki przeciwnika odparła, ale przechodząc do lokalnych kontrakcji zadała przeciwnikowi bardzo poważne straty. Atak nieprzyjaciela na tym odcinku wsparty był huraganowym ogniem bardzo znacznej ilości artylerii. Miejscowość Bereza Kartuska została doszczętnie spalona.
W związku z tą sytuacją na północy oddziały naszej grupy poleskiej na rozkaz opuściły Pińsk, ewakuacja którego odbyła się w zupełnym porządku.
Ataki nieprzyjacielskie pod m. Motel zostały odparte. Na południe od Prypeci, aż do Łucka poważniejszej akcji bojowej nie było.
W rejonie Brodów armia konna bolszewicka, posiłkowana przez dywizję piechoty, dąży do rozszerzenia pola swego działania na północ i południe. W walkach jakie trwają w rejonie Beresteczka, ułani nasi pod dowództwem płk. Dreszera wyparły nieprzyjaciela ze Szczurowic, zadając mu ciężkie straty. Na południe od Brodów kontratakiem wojsk gen. Krajowskiego bolszewicy zostali wyparci ze wsi Majdan, którą przejściowo zajęli.
Na Górnym Serecie i południowej części Zbrucza trwają zacięte walki”.
Kornel Krzeczunowicz o śmierci por. Cieleckiego:
„27 lipca o świcie 8 pułk wyrusza z plutonem artylerii, ale bez 1 szwadronu pozostałego w Merwie, na Stanisławczyk, który mamy zająć celem otworzenia drogi na Brody. 4 szwadron idzie w straży przedniej. Teren wyraźnie się zmienia na ostatnich kilometrach przed Stanisławczykiem – wchodzimy do lasu sosnowego na lotnych piaskach. Mały oddział nieprzyjaciela pierzcha na nasz widok. Zdobywamy cztery konie. Gdy pułk wchodzi do miasteczka, 2 szwadron (por. Mokrzycki) wysłano do Monastyrska Brodzkiego. Jest godz. 12.15. Por. Mokrzycki wysyła pluton por. Piotra Cieleckiego na most na Styrze, na którym ma być jazda nieprzyjaciela. Dochodzi do spotkania wręcz; Cielecki i wachm. Kijowski szaleją, zabijając około dwudziestu bolszewików. Cielecki osobiście ściga ich dowódcę, ale w chwili zbliżenia się do niego na długość szabli, dostaje strzał w brzuch i pada śmiertelnie ranny. Wroga zabija Kijowski, chociaż sam jest ranny. Kilku jeźdźców nieprzyjacielskich zaledwie zdoła umknąć z tego błyskawicznego pogromu. Niestety, ponosimy też ciężką stratę: por. Cielecki zabity, siedmiu ułanów i pięć koni rannych”.
Jan Szczygielski o swoim zaciągu ochotniczym:
„Zaprowadzili nas z „Rozwoju” do koszar na Pradze na Szerokiej, pułk 236. Jutro komisja lekarska, później urlop 3 dniowy i na musztrę. Ochotników wysyłają batalion za batalionem. Antek pisał, że przyjeżdża w tych dniach. Szkoda, że nie będzie z nami, lecz może mu się uda wkręcić do tej samej kompanii”.
Izaak Babel o traktowaniu jeńców:
„Szwankuje zaopatrzenie artylerii w pociski, wciągam się w robotę sztabową – nikczemne planowanie mordu. Oto zasługa komunizmu – że nie ma przynajmniej szczucia na wrogów w ogóle, tylko tak, mimochodem, na polskich żołnierzy.
Przywieziono jeńców, jednego, zupełnie zdrowego, krasnoarmiejec postrzelił dwa razy bez żadnego powodu. Polak skręca się i jęczy, ktoś podkłada mu poduszkę”.