28 lipiec
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 28 lipca:
„Na północnym odcinku frontu oddziały nasze planowo zajmują linię Grajewo-Osowiec-Kamieniec Litewski-Kobryń.
W centrum grupa poleska, po odparciu lokalnych ataków przeciwnika na szosie kobryńskiej, bez silniejszego naporu odchodzi swym lewym skrzydłem na zachód, aby nie tracić łączności z armiami północnymi.
Na południu na linii Stochodu spokój. Nad Styrem i Seretem wojska nasze przegrupowują się do akcji zaczepnej”.
Opis działań 18 DP:
„O godzinie 6-ej 28 lipca wyruszyła XXXVI. Brygada, pod sprężystym dowództwem ppłk. Rachmistruka, z Podhorzec na Krasne, pozostawiając na swoim odcinku w myśl rozkazu dowódcy dywizji tylko patrole 6. p. ułanów.
Na odcinku tym, jak i przed starym frontem grupy generała Szymańskiego, która odmaszerowując pozostawiła na pozycjach również jedynie patrole z k. m. na wozach, a tylko na ważniejszych punktach pojedyncze kompanie, nie było w ciągu dnia 28 lipca większych walk. Lokalne wtargnięcie nieprzyjacielskiej piechoty (405. pp) do m. Majdan zostało prędko zlikwidowane. Zresztą obserwowały patrole przed całym frontem dywizji zbliżanie się nieprzyjacielskiej 45. Dyw. Piech, do naszych pozycji.
162. Walki pod Buskiem. Gdy XXXVI. Brygada przybyła, po forsownym marszu, do Krasnego, (szkic poniżej) otrzymał dowódca wiadomość, że Busk został o godz. 10-ej zajęty przez nieprzyjaciela. Po krótkim odpoczynku ruszył ppłk. Rachmistruk do natarcia i odzyskał Busk o godz. 21-ej ku entuzjastycznej radości mieszkańców. Była tam część 11. Konnej Dywizji, w sile około 200 jeźdźców z 3 k. m., która cofnęła się w kierunku północnym”.
Kornel Krzeczunowicz o walkach na linii Styru:
„28 lipca – po spokojnej nocy – mnożą się meldunki patroli o zbliżaniu się większych sił nieprzyjaciela. Nieprzerwane lasy na wschodnim brzegu rzeki nie pozwalają na dokładną obserwację. Około godz. 9 nieprzyjaciel podsuwa pod sam przyczółek mostowy kilkanaście kaemów i cztery działa i razi nas celnym ogniem. 2 szwadron zagrożony okrążeniem i odcięciem wycofuje się do Stanisławczyka i zostaje wysłany na zachodni brzeg Styru jako odwód. Około godz. 11 nieprzyjaciel obsadza Monastyrek Brodzki i zaczyna równie celnym ogniem ostrzeliwać południową flankę i tyły 8 pułku. Pułkownik niezwłocznie odsyła koniowodnych do lasu przy drodze do Laszkowa, po czym stopniowo opróżnia miasto, przesuwając poszczególne szwadrony i plutony na zachodni brzeg rzeki, gdzie wysokie wydmy piaszczyste panują nad przeprawą przez Styr. Chce uniknąć niepotrzebnych strat, bo naszym zadaniem jest przede wszystkim obrona linii rzeki. (…)
Obojętniejemy na wszystko, nawet na nalot własnej Eskadry Kościuszki, po której spodziewaliśmy się pomocy, a ona przez pomyłkę wypuściła swoje bomby na naszych koniowodnych! (osiem koni zabitych, trzydzieści pięć rannych). (…)
Wreszcie interweniuje dowódca pułku, stojący na skraju lasu. Zauważył o godz. 17, że większe siły nieprzyjaciela przeprawiają się w Monastyrku Brodzkim przez naprawiony most i podążają w kierunku zachodnim. Niebawem możemy być otoczeni. Brygada przysłała nam na pomoc dwa szwadrony 2 pułku szwoleżerów. (…)
… słyszymy za nami gwałtowny własny ogień. Oglądam się i widzę, że 2 szwadron jest już w pełnym odwrocie, a na wydmie pokazują się nieprzyjacielscy jeźdźcy. Teraz przychodzi kolej na szwoleżerów. Wiedzie ich sam Roupp. Drogą między bagnami idą kłusem jego szwadrony. Dobiegamy do koni, gdy słyszymy ich gromkie „Hurra!”. Koni nam nie brak mimo bombardowania lotniczego. Osiemdziesięciu dziewięciu naszych nie wróciło do koni. Siedemnaście podwód odwiozło rannych, naliczono ich sześćdziesięciu jeden.
Szwoleżerowie z łatwością odrzucili garstkę jeźdźców nieprzyjaciela, którzy zdołali przeprawić się przez połatany most i próbowali zastraszyć nasz cofający się 2 szwadron. Wycofujemy się stępem w ulewnym deszczu na dobrze zasłużony odpoczynek aż do Mikołajowa”.
Kazimierz Sokołowski o swej nieuwadze:
„Według wszelkiego prawdopodobieństwa popełniłem głupstwo: po długich formalnościach major prowadzący wybrał część Żydów do konnicy, saperów i artylerii, a potem – usunąwszy spośród chrześcijan kilkudziesięciu politechników do wojsk inżynieryjnych – zwrócił się do pozostałych z zapytaniem: kto chce do kawalerii? – Źle zrozumiawszy objaśnienia majora i sądząc, że pozostali pójdą do piechoty, podniosłem po namyśle rękę i wystąpiłem. Okazało się jednak, że pozostali poszli do… artylerii. (!). Trudno potem i wstyd było się cofnąć i w ten sposób zostałem kawalerzystą. Inna rzecz, czy w pułku uznają mnie za takowego lub czy w ogóle do pułku dojdziemy, bo co godzina – to nowina”.