2 sierpień
Padł Brześć broniony przez Grupę Poleską gen. Sikorskiego. Dodatkowo nie wysadzono mostów na Bugu.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 2 sierpnia:
„Na północ od Ostrołęki do granicy niemieckiej sytuacja bez zmiany.
W rejonie Nowogrodu i Łomży ataki przeciwnika znacznie osłabły. Nasze oddziały regularne i ochotnicze nacierają tu na kawalerię i piechotę nieprzyjacielską.
Od Narwi do Bugu kontakt z nieprzyjacielem na wschód od linii Kossaki–Mazowieck–Wyszonki Kościelne–Ciechanowice.
Na Bugu walki w rejonie Mielnika.
Pod Brześciem nieprzyjaciel skoncentrował znaczne siły wszystkich trzech rodzajów broni i forsowanie atakuje twierdzę i miasto.
Na południe od Brześcia aż do rejonu Brodów poważniejszych akcji bojowych nie było.
Akcja pod Brodami, w której zaangażowane są znaczne siły z obu stron, rozwija się nadal pomyślnie.
Nad Seretem lokalne walki, przybierające ostrzejszy charakter. Stwierdzono tutaj przybycie świeżych oddziałów nieprzyjacielskich”.
Marian Kukiel o czołgach w walce:
„O 3 rano w Chodaczkowie wyładowana 3 kompania czołgów por. Lizo. Ma współdziałać z Sadowińskim. Pod osobistym kierownictwem brygadiera Januszajtisa kierunek ataku na moje naleganie na Bucniów i dalej ku Łuce Wielkiej i Czartoryi. Na południe od Bucniowa, w rejonie wsi Chatki, zacięta walka, rzeź prawie, Mnóstwo bolszewików pozabijanych; zajęto 20 km terenu. Rozbite pułki 25. I 26. Czołgi w gwałtownym natarciu dotarły do Mikuliniec. Nie poparte na czas przez piechotę, cofnęły się w rejon Chatek, gdzie walka zatrzymała się. Masy wroga jeszcze pod Nastasową, Czartoryją, Mikulińcami. Łuka Wielka przechodzi z rąk do rąk”.
Józef Jaklicz w liście do żony:
„Spodziewałem się generalnego ataku dzisiaj w nocy, był, ale słaby i odparty, sąsiedni pułk natomiast cofnął się. Przypuszczam, że znów cofniemy się. Brześć podobno już atakowany. Boję się myśleć o Warszawie. W tej chwili otrzymałem telefoniczne awizo: dzisiaj wieczorem cofamy się za Bug. Nie wiem jeszcze, gdzie będzie stanowisko mojego pułku. Boję się coraz więcej o Warszawę”.
Bitwa pod Brodami oczami Jana Karcza i Wacława Kryńskiego opisujących historię walk 1. pułku szwoleżerów:
„2 sierpnia rano przeprowadza pułk natarcie na Łopatyn dwoma szwadronami ze współdziałaniem dwóch szwadronów 1. pułku ułanów. Koło południa Łopatyn zostaje zajęty, a kawaleria sowiecka wycofuje się na Staniszławczyk i Podmonastyrek. Wkrótce po zajęciu Łopatyna przychodzi tam straż przednia 18. Dywizji Piechoty z podpułkownikiem Rachmistrukiem.
W ten sposób zostaje nawiązana od dawna utracona łączność między 2. a 6. Armiami, co było jednym z zdań 4. Brygady Kawalerii. Brygada przechodzi do 6. Armii pod rozkazy dowódcy 18. Dywizji Piechoty.
W ślad za cofającym się nieprzyjacielem ruszają dwa szwadrony 1. pułku ułanów, które zajmują most na Styrze pod Stanisławczykiem i obsadzają wieś Bordulaki. Niedługo potem nieprzyjaciel naciera i 1. pułk ułanów musi się wycofać na zachodni brzeg Styru. Na tę sytuację nadchodzi pułkownik Dreszer z 1. pułkiem szwoleżerów i rozkazuje rotmistrzowi Głogowskiego zdobyć most i obsadzić Bordulaki. 4. szwadron 1. pułku szwoleżerów przy wsparciu konnej baterii rusza pieszo przez długi most będący pod silnym ogniem, prowadzony przez swego dawnego dowódcę, a obecnego dowódcę pułku, rotmistrza Głogowskiego. Most zostaje zdobyty, a wieś Bordulaki obsadzona”.
Józef Lis-Błoński o mobilności Grupy gen. Bałachowicza:
„Zadaniem Grupy gen. Bałachowicza były częste głębokie i płytkie wywiady dywersyjne na tyły wojsk nieprzyjacielskich i niepokojenie wroga. Gdy sytuacja tego wymagała, Grupa wiązała się w walkę pozycyjną na uprzednio przygotowanych stanowiskach, z przeważającym liczebnie nieprzyjacielem i nie było wypadku, ażeby bez specjalnego rozkazu z boju się wycofała. Grupę można było nazwać lotną dywizją.
Cała prawie jej piechota oraz karabiny maszynowe miały do dyspozycji dostateczną ilość furmanek. Mogły one podążać w odwodzie za oddziałami piechoty, jeżeli chodziło o wypad na tyły przeciwnika lub o natarcie, albo za piechotą, jeżeli chodzi o odwrót. Również jak i piechota na wózkach, «połówki» dotrzymywały kroku kawalerii. Toteż w tych warunkach bardzo łatwo było Grupie gen. Bałachowicza oderwać się od nieprzyjaciela i odskoczyć na- taką odległość, gdzie przez pewien czas, niekiedy 2–3 dni, znajdowaliśmy się w zupełnej ciszy, nie niepokojeni przez oddziały wroga. I to dla tej grupy było charakterystycznym zjawiskiem, które specjalnie utkwiło mi w pamięci (…).
Dnia 2 sierpnia dostałem od generała 6 Kozaków, dwa wózki (taczanki) z karabinami maszynowymi i udałem się z meldunkiem sytuacyjnym do gen. Zielińskiego do Kowla. Podczas meldunku było obecnych kilku oficerów sztabu, którzy z zainteresowaniem wypytywali mnie o organizację Grupy i wartość jej żołnierza. Egzotyczność i odrębny sposób organizacji tego walecznego oddziału budziły zaciekawienie zebranych. Z rozmów z oficerami, jak zresztą z gen. Zielińskim, wywnioskowałem, że w 3. Armii, tak jak i poprzednio w Grupie Poleskiej nie było prawdziwego pojęcia o tym, czym była Grupa gen. Bałachowicza. Jakkolwiek niewiele czasu upłynęło od chwili mojego przybycia do Grupy, ogólny charakter jej poznałem i mogłem udzielić wyczerpujących informacji oficerom”.