1 sierpień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 1 sierpnia:
„Od granicy niemieckiej, wzdłuż Pisy i Narwi do Tykocina, sytuacja bez zmiany.
Na południe od Tykocina oddziały nasze zajęły linię rzeki Szliny przez Siemiatycze, do Brześcia, gdzie walki na przedpolach.
W rejonie Brodów akcja rozwija się w dalszym ciągu pomyślnie. W bitwie pod Toporowem poległ szef sztabu konnej armii nieprzyjacielskiej, przy którym znaleziono rozkazy i dokumenty operacyjne. W ręce naszych oddziałów wpadła znaczna zdobycz wojenna, w tym sztandar II dyw. jazdy sow.
Na Serecie wszystkie ataki odparto”.
Lucjan Żeligowski o bolszewickich zamiarach:
„W dniu 1 sierpnia trwają na północy wysiłki zmierzające do odciążenia otaczanej ze wszech stron Łomży i przywrócenia położenia pod Nowogrodem. W Śniadowie została wyładowana grupa generała Roji. Dalej na południe nieprzyjaciel, który widocznie przeprawia się przez Narew i koncentruje, dopiero nad wieczorem wznawia swe natarcia.
Jak obecnie wiadomo z pracy Siergiejewa, 4. i 15. armie sowieckie powzięły zamiar koncentrycznego uderzenia na nas w rejonie Jabłonki. Sytuację skomplikował fakt, że, powstała między dwiema grupami 1. Armii przerwa, rozszerza się na przeszło 20 kilometrów i w lukę tę maszeruje sowiecka 15. Armia z kierunkiem na Czyżew — Andrzejów — Ostrów.
Moja grupa osłabiona odejściem do akcji w kierunku na Łomżę brygady pułkownika Łuczyńskiego trwa w rejonie Zambrowa. Tegoż dnia jazda nieprzyjacielska, sforsowawszy Narew pod Nowogrodem, idzie na Miastkowo i Śniadowo.
Sytuacja staje się krytyczna.
W ciągu tej nocy nadchodzą wiadomości o upadku Brześcia, traktowane zrazu jako niewiarygodne pogłoski, gdyż wiadomo było, że w kierunku południowym operują słabsze siły nie przyjaciela. Dopiero na drugi dzień pogłoski te zostają potwierdzone”.
Stanisław Szyłkiewicz o walkach 13 p. uł.:
„Dnia 1 sierpnia pod wieczór Rosjanie zaczęli przeprawiać się przez Narew koło wsi Rybno. Drugi szwadron i nasz pluton dostały rozkaz powstrzymania ich. Z koni, w pieszym szyku doszliśmy zająć odpowiednią pozycję. Ulokowaliśmy się na dość wysokiej górze, wstrzymując ogniem karabinów maszynowych natarcie. Walka była zażarta, karabiny maszynowe i ręczne pracowały bez wytchnienia. Rosjanie zaczęli ostrzeliwać nas ogniem artyleryjskim. Pociski padały gęsto i dość trafnie. Najwięcej padały z tyłu za nami, na zbocze góry. Gdy pocisk przelatywał nad nami, czuć było ciepło. W końcu zabrakło nam amunicji. Widząc, że bój się zanosi na dłużej, zacząłem oszczędzać swą amunicję, aby w razie potrzeby mieć czym bronić się i dać kolegom. Amunicji miałem sporo, nie leniłem się nosić.
Nie było rady, musieliśmy ustąpić. Szwadron miał stratę dziesięciu rannych, w tym dwóch ciężko. Podporucznik Wacław Krydel miał obie nogi strzaskane. W szpitalu w Warszawie zmarł. Również ciężko był ranny wachmistrz 2 szwadronu, nazwiska nie pamiętam. Podchorąży Kuczyński miał przestrzelone udo”.
Jan Romer o rokowaniach z bolszewikami:
„pojechaliśmy do Baranowicz, gdzie stanęliśmy 1 sierpnia około godz. 9. Koło 12 zaczęła się konferencja z delegatami Sowietów – p. Sutką, szefem oddziału politycznego i Łbowem, szefem oddziału operacyjnego frontu zachodniego. I ci zakwestionowali nasze pełnomocnictwa z formalnej strony, dlatego że były one zaopatrzone jedynie podpisem gen. Rozwadowskiego, a z merytorycznej, gdyż upoważniały nas one tyko do traktowania o rozejm, podczas gdy oni mają je także do traktowania o pokój. Powołujemy się na to, że wedle dotychczasowych negocjacji między obu rządami obecne pertraktacje miały się odnosić tylko do rozejmu, a równocześnie nadajemy radiogram do Warszawy z żądaniem stwierdzenia, że otrzymaliśmy mandat nie tylko od Naczelnego Dowództwa, ale i od rządu”.
Juliusz Zdanowski o stosunkach Szefa Sztabu z gen. Weygandem:
„Gen. Weygand, szef sztabu Focha, który [tj. Weygand] szczęściem jest tu obecny, zażądał od Rozwadowskiego, by się o stałej godzinie codziennie mógł z nim widywać; zdumiony jest bowiem, że w Polsce nikt nigdy żadnej godziny nie przestrzega. Rozwadowski oświadczył mu, że to nie tak łatwo da się zrobić, bo tak dużo ludzi przyjmuje. «To[niech] ich Pan nie przyjmuje», musiał mu dopiero odpowiedzieć Weygand”.