4 sierpień
Na trzynastym posiedzeniu Rady Obrony Państwa zadecydowano o wysłaniu delegacji na rozmowy pokojowe w Mińsku oraz uzgodniono treść noty do bolszewików.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 4 sierpnia:
„Nad granicą niemiecką nieprzyjaciel obsadził Kolno.
Pod Ostrołęką wszystkie ataki odparto. Dalej na południe aż do Ostrowa walki z nieprzyjacielem, który się przedostał przez Narew pod Łomżą.
Na Bugu powyżej Drohiczyna trwają w dalszym ciągu walki z oddziałami nieprzyjacielskimi, które przedostały się na południowy brzeg rzeki.
W bitwie pod Kózkami oddziały nasze wzięły kilkuset jeńców, 2 działa i kilka karabinów maszynowych.
W rejonie Brześcia od Nepla do Przyłuk oddziały piechoty podhalańskiej i pomorskiej zniweczyły w bohaterskiej obronie wszystkie usiłowania bolszewickie, dążące do sforsowania Bugu. Po jednym tylko wczorajszym ataku na moście kolejowym Brześcia naliczono 500 trupów nieprzyjacielskich.
Między Brześciem, a Łuckiem planowe przegrupowanie naszych wojsk bez większego kontaktu z nieprzyjacielem.
Po szeregu zaciekłych walk Brody zostały zdobyte przez oddziały generała Krajowskiego, Dalsza walka toczy się obecnie w rejonie Radziwiłłowa z przeciwnikiem, który stawia zacięty opór.
Bohaterskie oddziały 12 dywizji piechoty pod dowództwem rannego płk. Januszajtisa brawurowym szturmem zdobyły Mikulińce, wyrzucając ostatecznie w tym rejonie bolszewików za Seret. W akcji tej wybitną rolę z naszej strony odegrały tanki. O rozmiarach klęski bolszewickiej w tym rejonie sądzić można z faktu, że na pobojowisku znaleziono 1600 trupów.
Wojska ukraińskie pomyślnie likwidują akcję nieprzyjacielską, dążącą do sforsowania linii Seretu w jego dolnym biegu”.
Marian Kukiel znów chwali czołgi:
„O 3 rano wyruszył atak; o 5 rano wzięte Mikulińce przez czołgi i baon Kozaka; o 7.30 odzyskana linia Seretu. Zwycięstwo. Ale sił zaangażowanych nie zdołałem wycofać z placu boju. Tyle, że 51 pułk piechoty już koncentruje się w rezerwie. Sytuacja pozostaje na południu naprężona, front XXIII Brygady trzeszczy i jutro mocno niepewne”.
Stanisław Jan Rostworowski o nastrojach w formacjach ochotniczych:
„Tak się złożyło, że można było iść spać o 7 rano. Wkrótce potem zbudzono mnie do telefonu, a przez cały dzień roboty nie brakło. Rozegraliśmy w nim jednak wspólnie z Konarzewskim po długiej przerwie znowu większą zwycięską bitwę, w której Biała została na razie przynajmniej uratowana, dwie dywizje bolszewickie 8. I 17. okrążone i zniszczone. Znów szli ulicami miasta jeńcy i zdobyte karabiny maszynowe. Ochotnicze bataliony młodziutkich studencików z Lublina ze śpiewami szły i wracały z pola bitwy. Znów ta niefrasobliwa wesołość, którą my „starzy żołnierze” przeżywaliśmy 6 lat temu, idąc pierwszy raz pod kule. Ten dzień znaczy dużo. Działa on na umęczonego do ostatka żołnierza, jak kielich dobrego wina. Stawia go znów na nogi. Już samo otoczenie robi dużo. Bił się tu baon rekrutów z okręgu bialskiego. Toteż nie dziw, że karmiono żołnierzy w przemarszu, że każdego rannego opatrywano zaraz choćby domowymi środkami. Oficer i żołnierz czują, że biją się za własny dom, toteż «twierdzą nam będzie każdy próg». Na innym odcinku walka była ciężka Trzeba było żądać od pułków, które od 6 tygodni nie spały pod dachem, nie odpoczywały ani jednego dnia, będąc w ciągłych bojach i marszach, trzeba było od nich wymagać ogromnego wysiłku, toteż nie dziw, że nie zawsze mogły podołać. Jutro idą tam świeże baony i sytuację poprawią”.
Jerzy Konrad Maciejewski o zmiennych nastrojach w 19 pp:
„A więc jesteśmy w Brodach ostrzeliwanych bez przerwy przez trzy baterie nieprzyjacielskie. (…) Sztab pułku stoi na stacji, tu też dowiedziałem się, że kompania stoi w rezerwie koło ulicy Kolejowej i że 9 i 11 kompanie, wpadłszy niespodziewanie na znaczniejsze siły bolszewickie (około dwóch pułków czerwonej kawalerii) – nie strzymały placu, rozpierzchły się, zapominając, że przed kawalerią się nie ucieknie. Zostały wycięte niemal w pień wraz z oficerami (…).
Smutek z tego powodu w pułku wielki, ale i radosne podniecenie również. Wszak od dłuższego czasu po raz pierwszy poszliśmy szczęśliwie naprzód. Brody zostały zdobyte przy wybitnym współudziale naszego pułku, a gen. Krajowski przed frontem mówił, że pragnąłby, aby bohaterska Dziewiętnastka wchodziła w skład jego dywizji. Chłopcy chwalą się, że sam Budionny w ostatniej chwili ledwo uszedł samochodem z miasta, a bolszewicy nie spodziewali się takiego ataku i takiego rezultatu”.