7 sierpień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 7 sierpnia:
„Na północy po ciężkich walkach piechota nieprzyjacielska zajęła Ostrołękę.
Na linii Narwi poniżej Różan walki z oddziałami nieprzyjacielskimi, które dążą do sforsowania rzeki.
Między Narwią a Bugiem walki w rejonie Przetycza. W rejonie Małkini oddziały nasze wzięły w kontratakach stu kilkudziesięciu jeńców i kilka karabinów maszynowych.
W rejonie Sokołowa oddziały nasze znajdują się w ciężkiej walce z atakującymi oddziałami bolszewickimi.
W rejonie Janowa pod wpływem brawurowej akcji naszych oddziałów nastąpiła demoralizacja w oddziałach nieprzyjacielskich, Kilkuset żołnierzy z oficerami i taborami poddało się dobrowolnie.
Na zachód od Brześcia w rejonie Piszczac i Kijowca nieprzyjaciel kontynuuje swój atak. Oddziały nasze stawiają tu zacięty opór i przechodząc do kontrataku, zadają bolszewikom bardzo ciężkie straty. Na linii Bugu powyżej Brześcia słaby kontakt z nieprzyjacielem.
Jedynie w rejonie Włodawy oddziały nasze zlikwidowały poważniejszy atak nieprzyjacielski na przyczółku, wzięły jeńców i 6 karabinów maszynowych.
Na zachód od Mikuliniec między Seretem i Strypą walki z atakującym przeciwnikiem”.
Stanisław Jan Rostworowski o skutkach wyczerpania:
„Wojska nasze od dwóch miesięcy są bez przerwy w ogniu. Co dzień odsyłamy 500-600 rannych i chorych. Dowodzi to, jak zacięte są walki. Gorszymi od walk są szalone zmęczenie i wyczerpanie. Dochodzi tu do tego, że żołnierz woli spać pod ogniem granatów, niż odejść parę kilometrów dalej, bo już nie ma sił nawet wycofać się z ognia. Jak ci ludzie potrafią jeszcze przy tym zwyciężać – pozostaje tajemnicą.
Cofamy się, jak to było już z Łunińca, Pińska i Brześcia – na rozkaz, bo wolelibyśmy trzymać zajmowane linie”.
Kornel Krzeczunowicz o zakończeniu spokoju na odcinku 8 pułku ułanów:
„Dowódca pułku pozostawia na spokojnym froncie nad Bołdurką tylko dwa szwadrony – 4 z jednym ka-em w Bołdurkach i 3 z jednym km-em w Berlinie – za z resztą pułku przechodzi nocą z 6na 7 sierpnia do Stanisławczyka. Pułk niedługo odpoczywa, bo już 7 sierpnia rano odchodzi major Rómmel z 1 i 2 szwadronami i dwoma km-ami do Łopatyna celem obserwacji kierunku północnego, dokąd przesuwają się główne siły nieprzyjacielskie. Dowództwo pułku z 5 szwadronem pozostaje w centralnej pozycji w Stanisławczyku, gotowe do wsparcia obu kierunków. Siły główne Grupy Operacyjnej Jazdy stoją w Rudenku Ruskim i Lackim.
Mimo zmiany naszego ugrupowania nieprzyjaciel większymi siłami wchodzi klinem między pułki 5 i 8 ułanów a Grupę Operacyjną Major Rómmel cofa się do Stanisławczyka, dokąd wieczorem cofa się też 5 pułk ułanów. W tej sytuacji pułkownik każe siodłać i wysyła do szwadronów na linii Bołdurki rozkaz natychmiastowego powrotu do pułku. Pułk całą noc stoi osiodłany”.
Edgar Vincent D’Abernon o animozjach polsko-francuskich:
„W rzeczywistości mają Polacy bardzo dobre warunki strategiczne, ponieważ rozporządzają sporą ilością dróg wewnętrznych, poprzecinanych liniami kolejowymi, podczas gdy bolszewicy są rozrzuceni na większej przestrzeni, oraz nie posiadają ani zapasowych rezerw, ani dostatecznie gęstej sieci kolejowej. Wszystko to jednak na nic się nie zda, jeśli moralna strona wojska polskiego nie ulegnie gruntownej przemianie. Źródło słabości tkwi przede wszystkim w oficerach i w wyższych dowódcach. Francuscy oficerowie nie są dobrze widziani na froncie; w Ostrołęce, na północy, pewien generał głównodowodzący, bynajmniej nie uprawniony do wydawania tego typu rozkazów, zarekwirował samochody dwóch oficerów francuskich, objeżdżających pozycje, im zaś polecił wracać pieszo tam, skąd przybyli. Jeśli tak było naprawdę, to ów generał winien być bezwzględnie ukarany”.