8 wrzesień
Na posiedzeniu ROP zapada decyzja o przekroczeniu linii demarkacyjnej z Litwą celem przygotowania akcji przeciwko bolszewikom.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 8 września:
„Na foncie przeciw litewskim, oprócz utarczek naszej jazdy z mniejszymi oddziałami piechoty litewskiej, sytuacja bez zmiany.
Mieszkańcy nowo odzyskanego Lipska potwierdzają licznymi podpisami współdziałanie Litwinów z bolszewikami.
W rejonie na południe od Grodna oddziały nasze zajęły Krynki.
Na linii Bugu od Brześcia do Hrubieszowa i następnie od Krystynopola aż po Busk utarczki patroli wywiadowczych.
Na wschód od Przemyślan nieprzyjaciel ponownie atakował nasze pozycje. Ataki odparto. Kontrakcja zarządzona w rejonie Chodorowa, doprowadziła do zajęcia Knihinicz i przekroczenia rzeki Świrz.
Oddziały nasze posuwają się w kierunku Gniłej Lipy.
Wzdłuż Dniestru spokój”.
Tadeusz Kutrzeba o działaniach osłonowych 4. Armii i jej koncentracji od dnia 1 do 10 września 1920 r.:
„Dnia 1 września 1920 r. Dowództwo 4. Armii objęło dotychczasowy odcinek południowy 2. Armii od Hajnówki (wyłącznie) po Włodawę (włącznie). W miarę przybywania sił do rejonu Brześcia zasila się osłona i armia przystępuje stopniowo do zabezpieczenia obozu warownego Brześć przez rozszerzenie przedmościa oraz przesuwa swe północne skrzydło, odpowiednio do tego celu wzmocnione, na wschód celem zabezpieczenia węzłów kolejowych Czeremcha i Hajnówka. Siły do tej akcji zyskano przez osłabienie obsady linii Bugu na południe od Brześcia, mimo że przeciwnik na tym odcinku zdradzał lokalne tendencje ofensywne. To częściowe lekceważenie obsady tego odcinka było uzasadnione, gdyż Bug, na którym wszystkie mosty były spalone, przedstawiał dość poważną przeszkodę naturalną, a poza te m transporty 16. Dywizji Piechoty, przybywające do Białej, zwiększały wciąż odwody, które można było w każdej chwili rzucić do natarcia w kierunku Włodawy. Dalsze wypadki wyjaśniły zamiary nieprzyjaciela, który ogałacał zupełnie odcinek puszczy Białowieskiej, a wszystkie siły swoje ściągał do rejonu Brześcia, dążąc wyraźnie do opanowania tego węzła.
Przegrupowania te zostały jednak zawczasu zauważone. Wskutek tego zamierzone koncentryczne natarcie na Brześć nad Bugiem przy równoczesnym usiłowaniu sforsowania Bugu pod Włodawą zostało sparaliżowane jeszcze przed rozwinięciem się, a to przez akcje 14. Dywizji Piechoty na Żabinkę w dniu 8 września i wypady 11. Dywizji Piechoty na Małorytę, uwieńczone poważnym sukcesem – wzięciem 1 500 jeńców, 2 pociągów pancernych i 9 aut opancerzonych.
Obie strony – polska i rosyjska – zwróciły swą główną uwagę na odcinek poleski. Rozpoczęły się zaciekłe walki, które wpłynęły na bieg dalszych wypadków ku szkodzie nieprzyjaciela, który, zasilając swą 4. armię nieproporcjonalnie, bo omal, że do siły swej armii 3., nie zdołał uchronić jej od zupełnego pobicia.
Marian Kukiel o nieprzyjacielu:
„Wiadomości o nieprzyjacielu: jazda spieszona bez (…. Była jazda Kotowskiego, lecz wczoraj rano odeszła. Piechota uzupełniona Czuwaszami. Biją się zacięcie, nie poddają się, zagrożeni wzięciem odbierają sobie życie. Spokój. Z naszej strony wystąpił pociąg pancerny «Iwaszkiewicz» w rejonie Pletenice–Poluchów. Zarzycki w ofensywie od Chodorowa na Rohatyn”.
Stanisław Jan Rostworowski w liście do żony:
„Zaalarmowały nas wiadomości o wypadkach w Poznaniu, o których doszły nas tylko luźne szczegóły, jakoby Dowbor, Dmowski i Listowski byli aresztowani. Tak by mi było przykro, gdyby Twój pogląd na te wypadki inny był od mojego. Otóż moim zdaniem sprawiedliwość musi panować na świcie. Jeśli rozstrzeliwujemy żołnierzy, którzy buntują innych i osłabiają ducha plutonu, to powinniśmy rozstrzeliwać generałów, którzy buntują masy i osłabiają całą armię. Pomyśl tyko o tym, że gdyby bunt Dowbora dotarł do stojących na froncie dywizji złożonych z Poznaniaków, to bolszewicy wleźliby do Warszawy, a może i do Poznania. W tych warunkach ostre zduszenie wszelkich zarodków rokoszu jest konieczne i mam nadzieję, że do tego dojdzie”.