13 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 13 września:
„Na odcinku armii ukraińskiej spokój.
Nad Gniłą Lipę nieprzyjaciel wprowadził w bój trzy świeże pułki między Babuchowem a Koniuszkami.
Dalej w okręgu Buska miejscowe walki, w których wzięto jeńcówi dwa karabiny maszynowe oraz zajęto miejscowości Stronibaby i Rakobuty.
W okręgu Sokala oddziały nasze stanęły na linii Krystynopol–Sokal. Na północ od Sokala sforsowano rzekę Studenkę po uporczywych walkach, przełamując opór nieprzyjaciela. Oddziały nasze obsadziły Chotiaczów, Uściług i zajęły Biskupicze.
Na zachód od Kowla zajęliśmy, mimo silnego oporu nieprzyjaciela, Maciejów.
Na północny wschód od Brześcia, w okolicy Szpitale–Stepanki odparto kilkakrotny atak pięciu pułków bolszewickich, zmuszając je do panicznego odwrotu.
Zdobycz na tym odcinku: 132 jeńców i 3 karabiny maszynowe.
Na północny zachód od Puszczy Białowieskiej nieprzyjaciel, popierany akcją dwóch baterii i pociągu pancernego, atakował dziewięciokrotnie nasze pozycje; wszystkie ataki odparto.
Dalej na północ w wypadzie na Kuźnice wzięto 50 jeńców”.
Marian Kukiel o dalszym ciągu luzowania jego brygady:
„Wiadomości nocą od brygadiera Zielińskiego, dowódcy VIII Brygady. Rano zjawia się z adiutantem, po południu przybywa płk Zarzycki. Luzowanie przez VIII Brygadę, która nadciąga trzema słabymi baonami, gdyż bolszewicy przyłapali naszych au flagranti de lit luzowania i grupowania i oczywiście pobili. Szarże kawalerii znów potężnie dały się we znaki. Luzowanie niesłychanie opornie idzie, trwa do 23. Wymarsz oznaczony na 21, odpowiednio odwleczony. Na koniec ruszamy z Ostałowic.
Kornel Krzeczunowicz o kolejnym dniu na froncie:
„13 września jest dniem 7. Brygady. 8. Pułk w straży przedniej przechodzi bez większych walk niż spotkania podjazdów z tylnymi strażami nieprzyjacielskimi do rejonu Oryszcz (2. Dywizja do rejonu Janiewicz–Zaszkiewicze), 6. Brygada wysyła – po sforsowaniu przejścia przez Ług w Markostawie –14. pułk ułanów jego północnym brzegiem do Biskupicz”.
Wilhelm Wilczyński o wzmocnieniach przeciwnika:
„Siedzimy na odcinku obronnym w miejscowości Sidra. Noc przeszła w całkowitym spokoju. Zaraz z rana otrzymujemy wiadomości z batalionu, które mniej więcej brzmią następująco. Otóż, nieprzyjaciel rozbity ostatnimi akcjami wypadowymi, został ostatnio wzmocniony dość znacznymi, świeżymi siłami. W związku z tym, zaczyna on nawet przybliżać się do naszych pozycji i powoli zajmować blisko nas położone miejscowości. Jak zeznaje ludność cywilna oraz stwierdzają wysłane patrole, nieprzyjaciel zajął przed nami, jeszcze wczoraj przed południem wieś Staworowo i posuwa się nawet w kierunku miasteczka Sidra.
Celem niedopuszczenia do koncentracji nieprzyjaciela na własnym przedpolu, dowództwo 1. Dywizji Piechoty Legionów zarządza akcję wypadową dwoma baonami 1. Pułku Piechoty Legionów. W myśl planu, wypad ma być przeprowadzony przez miejscowość Siderka tak, aby dziś o świcie zaatakować miejscowość Bierniki od północy, a następnie uderzyć od północnego wschodu na miejscowości Staworowo i Zalesie. W wypadku, gdyby nieprzyjaciel w tym czasie zaatakował Sidrę, mają oddziały 1. Pułku Piechoty Legionów uderzyć na tyły nieprzyjaciela po linii Staworowo-Sidra, starając się odciąć mu drogi odwrotowe. W tym samym czasie 6. Pułk Piechoty Legionów przeprowadza akcję wypadową na Nowy Dwór, atakując miasteczko od północy.
W związku z tym mamy stale patrolować własne przedpole. Wysłane patrole stwierdzają, że miejscowości Staworowo, Podsutki i Zalesie są wolne od nieprzyjaciela. Nie mając nieprzyjaciela tuż przed sobą, by stale jogo zachowanie się obserwować, nie czujemy dlatego wyników wypadu wykonanego dziś przez 1. Pułk Piechoty Legionów. W ogóle, na bliskim przedpolu nic ważnego nie zachodzi, co dałoby się zaobserwować. Ponieważ cały dzień jest pochmurny i od czasu do czasu nawet deszcz pada, więc my przeważnie siedzimy na kwaterze i nudzimy się”