12 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 12 września:
„Wzdłuż Dniestru, Gniłej Lipy i górnego Bugu, aż do Krystynopola, zwykła wymiana strzałów.
Na północ od Hrubieszowa, oddziały nasze przeszły Bug i zajęły miejscowości Binduga, Bystraki, Luboml, Horoline, Butmer i dotarły do Zamszan.
W rejonie na wschód od Brześcia zajęto po zaciętych walkach Kobryń, biorąc 180 jeńców z 48. i 57. Dywizji sowieckich i odcinając pancerkę bolszewicką.
Dalej ku północy obustronna działalność patroli wywiadowczych.
Na Suwalszczyźnie sytuacja bez zmiany”.
Marian Kukiel o luzowaniu brygady:
„Przygotowanie do luzowania przez VIII Brygadę, koncentracja w rejonie Podkamienia i Psar w rezerwie dywizji, XXIII już poszła zluzować VIII Brygadę i doznała porażki pod Rohatynem. Także i VIII Brygada powalona”.
Kornel Krzeczunowicz o ofensywie na froncie wołyńskim:
„W dniach 11 i 12 września rozpoczyna się ogólna ofensywa na froncie wołyńskim (14 września rozpocznie się na całym froncie galicyjskim, od Kamionki Strumiłowej aż do Zaleszczyk). Z rejonu Chełma i Włodawy wyrusza Grupa Operacyjna gen. Krajowskiego (18. i 7. Dywizja Piechoty osłaniana od północy przez Grupę Bałachowicza). Jej siła przebijającą jest zagon pancerno-motorowy, który w ciągu 30 godzin pokona 160 km i zdobędzie Kowel. W tym dniu, 12 września, spotkają się w czasie: pierwszy w historii wojennej zagon pancerno-motorowy z ostatnim aktem ostatniej w historii kampanii konnej – pościgiem Korpusu Jazdy płk. Rómmla za Armią Konną Budionnego. Z rejonu Hrubieszowa wyrusza Grupa Operacyjna gen. Hallera (13. i 9. Dywizja Piechoty i Korpus Jazdy po jej prawej – w Kosmowie) na Łuck. A grupa gen. Żeligowskiego (10. Dywizja Piechoty i Brygada Kozacka) idzie po naszej prawej na Sokal”.
Jan Fudakowski o rozpoczęciu ofensywy:
„Saperzy pod osłoną ułanów podolskich, wybudowali drewniany most na Bugu pod Kosmowem i wczesnym rankiem 12 września 1. Dywizja Jazdy rozpoczęła przeprawę pod osłoną ognia naszej artylerii. Natychmiast po przejściu mostu weszliśmy do akcji, odpierając przeciwnatarcie nieprzyjaciela, zdobywając wsie Młyniska i Michale.
Gdy po zakończeniu walki Pułk porządkował szwadrony na otwartym polu koło Młynisk, dostaliśmy się niespodziewanie pod silny ogień nieprzyjacielskiej artylerii strzelającej spoza niezbyt odległego horyzontu. Granaty rwały się wśród szeregów, raniąc i zabijając ludzi i konie. Chwilowe zamieszania zostało szybko opanowane, zaczęliśmy rozluźniać szyki i przeprowadzać konie w wodzach na nie ostrzelane miejsca”.