14 wrzesień
Naczelny Wódz odznaczył krzyżami Virtuti Militari m.in. gen. Stanisława Hallera, płk. Ludwika Piskora i amerykańskiego pilota majora Faunt-le-Roya.
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 14 września:
„Nad Dniestrem spokój.
Oddziały bolszewickie, które zdołały przedrzeć się w okręgu Rohatyn, wstrzymano na linii rzeki Świrz.
Na reszcie frontu w Małopolsce spokój.
W okręgu Sokala oddziały nasze sforsowały Bug i po krwawych walkach, zadając ciężkie straty nieprzyjacielowi, dotarły do Tartakowa, który obsadzono.
Dywizje nasze, posuwając się w walkach za konną armią Budionnego, zajęły Włodzimierz Wołyński.
Dnia 13 bm. o godz. 10 Kowel został zajęty przez oddziały naszej piechoty, przy czym wzięto 3000 jeńców, 36 armat, 2 pociągi pancerne, 3 zupełnie dobre samoloty, 4 parowozy pod parą, przeszło 300 wagonów, bardzo dużą ilość materiału wojennego. Do tego sukcesu dopomogła grupa samochodów pancernych pod dowództwem majora Bochenka, który w niezwykle krwawy sposób, jadąc od północy szosą brzeską, po ciężkiej walce zdołał opanować dnia 12 bm. pod wieczór dworzec kolejowy, uniemożliwiając tym samym wszelką ewakuację.
W okręgu Brześcia większych walk nie było.
Na północ od Kobrynia przy szosie prużańskiej nieprzyjaciel stawiał zacięty opór, dostawszy się jednak pod nasz ogień krzyżowy, poniósł bardzo ciężkie straty w zabitych i zostawił w naszych rękach przeszło 200 jeńców.
Na reszcie frontu aż po Suwalszczyznę lokalne walki o przebiegu dla nas pomyślnym.
Wczoraj o godzinie 9 Litwini, mimo zapowiedzianego przez nich zawieszenia broni, zaatakowali znienacka nasz oddział w Sejnach, wyparli go i posuwają się dalej w kierunku południowo-wschodnim”.
Kornel Krzeczunowicz o działaniach 8. Pułku Ułanów:
„14 września 6. Brygada jest w pierwszym rzucie, a dywizjon 8. Pułku (rtm. Bochenek z 1 i 5 szwadronami i 3 km-ami) jest strażą boczną wzdłuż Ługu przez Łukowicze–Zamlicze, skąd przepędza kilka sotni bolszewickich i nawiązuje łączność wzrokową z 13. Dywizją Piechoty. Nocleg w Horowie i Ceweliczach. 2. Dywizja – rejon Zahorowa”.
Wilhelm Wilczyński o nadchodzącym luzowaniu i zmianie nastawienia wojska:
Miasteczko Sidra. Siedzimy nadal na wyznaczonych odcinkach. Nieprzyjaciela nie ma, więc siedzimy sobie spokojnie i bez żadnej obawy. Patrolujemy głęboko przedpole, lecz mimo to bolszewików nie napotykamy. Po prostu, bezpośredniego kontaktu z nieprzyjacielem brak. Nudzimy się trochę, gdyż na dworze pochmurno i od czasu do czasu pada deszcz. Z tej przyczyny kwater nie opuszczamy, tym bardziej że poza tym jest błoto i woda, szkoda więc moczyć butów.
Późnym wieczorem otrzymujemy rozkaz, którym dowódca baonu nakazuje przekazanie odcinków oddziałom dywizji górskiej, które wieczorem mają przymaszerować i zluzować nas. (…).
Ostatnie te walki wypadowe, które myśmy wykonywali zawsze z powodzeniem, są niejako zakończeniem wielkiej ofensywy spod Warszawy i niejako ustalające nowy front, na którym stojąc pewien czas, będzie można wziąć nowy oddech i nowy rozmach do nowego skoku, przygotowywanego przez nasze Naczelne Dowództwo. Bilans naszych sukcesów w tej ofensywie jest ogromny. Chociaż często nie braliśmy bezpośrednio tych ogromnych łupów, to w rzeczywistości swymi forsowanymi marszami i zamykaniem dróg odwrotowych powodowaliśmy to, że masa różnego sprzętu bolszewickiego pozostawała po różnych drogach, lasach itp. Armia nasza poczuła się nagle na siłach, poczuła, że przecież posiada zdolność do wykonania wszelkich nawet trudnych zadań. Żołnierz nasz przekonuje się, że potrafi bić, i to bić dobrze”.
Kazimierz Sokołowski o bolszewickiej propagandzie:
„Była blisko 9, gdy wyruszyliśmy do Kowla. Ponieważ na bryczce i wozach nie było miejsca, poszedłem sobie na piechotę, dzięki czemu mogłem był zbierać w kowelskim lesie gazety i druki bolszewików po polsku i rosyjsku pisane, dyszące nienawiścią, wściekłością i złością wobec białogwardzistów, szlachty, lokajów burżuazji itp., to jest – Polaków. Tylu bredni, kłamstw, głupstw, takiej arogancji, dumy, wściekłości, nienawiści, takich podłych insynuacji i haseł nigdy i nigdzie jeszcze nie czytałem. A przecież sami bolszewicy słowa: «Towariszcz» i «Komuna» tłumaczą jako: «towar iszczi, komu? nam!».
W Kowlu stanęliśmy przed 6 i zaraz pojechaliśmy na stację, kędy stoją złapane bolszewickie pociągi z miliardową zdobyczą. Wzięliśmy owies i trochę medykamentów i wróciliśmy do ogrodu do taborów, gdzie dostałem smaczną kolację (od siódmej rano nic nie miałem w ustach!), po czym poszedłem spać”.