6 październik
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 6 października:
„Na całym froncie sytuacja niezmieniona. Oddziały nasze mają już tylko luźny kontakt z nieprzyjacielem.
W myśl wniosku komisji Ligi Narodów, przybyłej do Suwałk, Naczelne Dowództwo nakazało wstrzymanie akcji wojennej przeciwko wojskom litewskim na odcinku od granicy pruskiej do miejscowości Poturce (na wschód od Oran)”.
Kornel Krzeczunowicz o niespodziewanej wizycie bolszewików:
„6 października stoimy na miejscu i patrolujemy intensywnie wszystkich kierunkach. 8 pułk wysyła podjazd do Kijanki (25 km na wschód). O godz. 14 zjawia się niespodziewanie trzydziestu bolszewików po dowództwem oficera z białą flagą i poddają się. Nie świadczy to dobrze o morale nieprzyjaciela. Ponadto nasze patrole przyprowadzają dalszych kilkunastu jeńców”.
Wilhelm Wilczyński o rezygnacji z przejścia do Dywizji Ochotniczej:
„Dowiaduję się, że wraz z trzema innymi oficerami mam być przeniesiony do 1 Dywizji Ochotniczej na stanowisko dowódcy kompanii. Nie dogadza mi to, gdyż przyzwyczaiłem się do swych żołnierzy i nie chce mi się ich opuszczać, po drugie w takich warunkach, przy niedostatecznym zaopatrywaniu, kłopoty dowodzenia kompanią wcale mnie nie nęcą. Jest mi po prostu dobrze na plutonie i basta!”
Kazimierz Sokołowski o zmianie przydziału:
„Zdecydowałem się dzisiaj na radykalną zmianę służby: przeniosłem się do kancelarii na łącznika, a w razie potrzeby i – pisarza. Chociaż Szafrański i Rzepecki, nie wiem z jakiego powodu, kręcili na to nosem, nie ustąpiłem, ponieważ mam dość roboty z końmi i ze względu na zdrowie wolę pracować tam, skąd łatwiej dostać się – jak tuszę – do Warszawy. Jedynym minusem w tej aferze jest ewentualny przypadek powrotu do czynnej służby, kiedy nie dostałbym już mego dobrego konia, a mógł dostać hetkę. W każdym bądź razie mam święty spokój co najmniej na 1–2 tygodnie, w czasie których albo wrócę do Warszawy, albo też istotnie zawrą zawieszenie broni czy nawet pokój.
Jako łącznik latałem dzisiaj dwukrotnie na miasto, zrobiwszy ze 4–5 kilometrów i – niestety – wydawszy pozostałe z żołdu pieniądze. Nie mogę lub też nie chcę oprzeć się wydawaniu pieniędzy na jabłka, cukierki czy czekoladę, bo wiem, iż na tym ograniczają się wszystkie tutejsze moje przyjemności”.