30 wrzesień
Komunikat Sztabu Generalnego z dnia 30 września:
„Po rozbiciu wojsk sowieckich skoncentrowanych na w okręgu Lidy, wojska nasze kontynuują pościg w kierunku wschodnim. Nieprzyjaciel cofa się w panicznym nieładzie, natrafiając na ze wszystkich stron na oskrzydlające uderzenie naszych oddziałów. Jedna z dywizji sowieckich przeszła w całości na naszą stronę, wymordowawszy uprzednio komisarzy, którzy usiłowali zmusić do stawienia oporu. Podług zeznań jeńców, dowódca 3. armii sowieckiej, widząc grozę sytuacji, pozbawił się życia.
Jeńcy i trofea, o których wspomina dodatkowy komunikat Sztabu Generalnego z dnia 29 bm. (12 000 jeńców i 50 dział) były zdobyte przez 1. Dywizję Legionów i 1. Dywizję Litewsko-Białoruską.
Grupa wielkopolska, posuwająca się ze strony Słonima, zdobyła dnia 30 bm. brawurowym atakiem Baranowicze.
Na południe od Prypeci nieprzyjaciel pod naszym naporem wycofał się na linię rzeki Słucz. Kawalera nasza zajęła Zwiahel, biorąc wielu jeńców i 6 dział”.
Tadeusz Kutrzeba o działaniu grupy jazdy:
” Grupa jazdy, przeznaczona do zagonu na Stołpce, przeszła dopiero dnia 30 września Niemen brodami pod Hancewiczami i Bielicą bez poważniejszego oporu ze strony nieprzyjaciela, którego straże tylne rozbito pod Okołowiczami i Boćkowiczami. Przeprawy te były technicznie trudne, bo stan wody wynosił ponad dwa metry tak, że brody były bardzo głębokie. Na pułk piechoty i brygadę jazdy przeprawiono tylko po jednej baterii oraz zredukowane tabory bojowe.
Oddziały 16. i 10. pułków ułanów, idących na czele obu brygad jazdy, wzięły dnia 30 września stu kilkudziesięciu jeńców, jedną baterię i wozy”.
Wilhelm Wilczyński o budowie mostu na Niemnie:
„W chwili dochodzenia do wsi Sielec, nieprzyjaciel z drugiego brzegu Niemna ostrzelał z ciężkiego karabinu maszynowego koniec kolumny naszego baonu. W wyniku tego mamy w baonie rannych trzech żołnierzy i pięć koni. W ciągu nocy padają pociski artyleryjskie na nasza wieś, mimo tego nie robimy sobie z tego nic i śpimy zawzięcie jak bobry. Zresztą żaden z tych pocisków nie robi nikomu nic złego.
O świcie bolszewicy znikają, zostawiając drugi brzeg Niemna zupełnie niestrzeżony. Wobec tego, nasi pułkowi pionierzy bez przeszkód mogą naprawiać i budować most, z czego też korzystają i od rana już przystępują do tych czynności, przy których cały niemal dzień pracują. Do pomocy dajemy im żołnierzy do znoszenia materiału potrzebnego do budowy, to jest drzewa różnego rodzaju, jak deski, belki itp. Właściwie dziś cały dzień raczej wypoczywamy”.
Kazimierz Sokołowski o tym, że oficer idący z mapą pewnie o drogę pytał będzie:
„Po 8 dniach podróży znaleźliśmy się na koniec w Pińsku. Tabory nasze z garstką konnych, wyszedłszy z Janowa (Iwanowa) o 8 rano, zatrzymując się godzinę dla popasu, stanęły u celu podróży koło 9–10 w nocy, a o mały włos nie nocowały we wsi pod Pińskiem: podchorąży pomylił się w wyborze drogi i część taborów pociągnął wprost w kierunku miasta, ja zaś musiałem jako łącznik sprowadzić, tam gdzie stał, resztę wozów, ustawionych prawidłowo. Z trudem zdobyliśmy podwórze dla obozu i stajnie (szopy) dla koni, które musiały zadowolić się – burakami i słomą”.